21
Mar

တကမၻာလံုးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ အႏၱရာယ္



ပံုဟိုင္ေက်းရြာေလးရဲ့
အစည္းအေဝးခန္းထဲမွာ ကေလးငယ္ ေလးေယာက္ဟာ အခန္းေနာက္နားဆီက စားပြဲရွည္ႀကီးတစ္လံုးနားမွာ
အလုပ္႐ွဳပ္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ထဲက ကေလးေမေလး တစ္ေယာက္သာ ဖိနပ္အစုတ္ေလး စီးထားၿပီး သူငယ္
ေလးေယာက္ကေတာ့ ေဘာင္းဘီေတာင္ ဝတ္မထားဘူး သူတို႔ေရွ႕က စားပြဲေပၚမွာ ေဖ်ာ္ရည္တခ်ိဳ႕တဝက္က်န္ေနေသးတဲ့
တစ္ခါသံုး ပလတ္စတစ္ ခြက္ေတြက ပ်ံ႕က်ဲလို႔။ လူႀကီးေတြ ေသာက္ၿပီးလို႔ က်န္ေနတဲ့ လိေမၼာ္ေရာင္
အရည္ေတြကို သူတို႔က တျခားခြက္ အလြတ္တစ္ခုထဲ သူ႔ထက္ငါ ဦးေအာင္ ေလာင္းထည့္ေနၾကတယ္။ လူႀကီးေတြ
ရွိရာကိုလည္း တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ၾကေသးတယ္။ ၿပီးမွ တဂြတ္ဂြတ္နဲ႔ တက်ိဳက္တည္း
ေမာ့ခ် လိုကၾကတယ္။

အခန္း
အလယ္က ေနာက္မွီမပါတဲ့ ခံုတန္းရွည္ေပၚမွာ အမ်ိဳးသမီးႀကီးေတြ ထိုင္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ လူစုထဲမွာ
ကေလးေတြရဲ့ အဘြားေတြနဲ႔ အေဒၚေတြလည္းပါတယ္။ ပါးေရေတြ နားေရေတြ တြန္႔လိပ္လို႔ ဆံပင္ေတြ
ပြေယာင္းေယာင္းနဲ႔ အဘြားေတြကလည္း ကေလးေတြကို အဟန္႔အတား မျပဳၾကဘူး။ တစ္ေန႔ဝင္ေတြ ၁၀
ဘတ္ခန္႔သာရတဲ့ အဘြားက သူ႔ေျမးအတြက္ တစ္ဗူးကို ၁၃ ဘတ္ေလာက္ရွိတဲ့ အခ်ိဳရည္ကို ဘယ္လို
ဝယ္တိုက္ႏိုင္ပါ့မလဲေလ။

မိသားစု
စရိတ္ကို က်ားကန္ေပးေနတဲ့ ကေလးေတြရဲ့ မိဘေတြကလည္း လူ႔ေလာကႀကီးကို ေစာေစာစီးစီး မ်က္ကြယ္ျပဳသြားၾကၿပီ
HIV/AIDS က ကေလးတို႔ မိဘေတြကို ေသမင္းဆီ ဆြဲေခၚသြားၿပီး ကေလးေတြနဲ႔ ဘိုးဘြားေတြကိုေတာ့
ဆင္းရဲတြင္းထဲ တြန္းပို႔ခဲ့တယ္။

HIV/AIDS
ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို ထိုင္းႏိုင္ငံ ေျမာက္ပိုင္းက ပံုဟုိင္ေက်းရြာမွာတင္
ႀကံဳရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကမၻာေျမပံုေပၚမွာ လက္ညိဳးထိုးမလြဲ ရွိေနၿပီး အထူးသျဖင့္ တတိယကမၻာက
ဖြ႔ံၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံေတြမီာ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရႏိုင္တဲ့ ျပႆနာႀကီး တစ္ရပ္ပါ။ အာရွပစိဖိတ္ေဒသမွာ
HIV ျပႆနာေၾကာင့္ စီးပြားေရးအရ ဆံုး႐ွံဳးမႈဟာ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ တစ္ႏွစ္ထဲမွာတင္ အေမရိကန္
ေဒၚလာ ၇.၃ ကုေဋရွိခဲ့တယ္လို႔ အာရွဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဘဏ္ ADB နဲ႔ UNAIDS တို႔က ဆိုပါတယ္။ ၂၀၁၀
ခုႏွစ္ေရာက္တဲ့အခါ ေဒသတြင္း ဆံုး႐ွံဳးမႈဟာ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္မွာထက္ ၂ ဆေက်ာ္ ပိုလာလိမ့္မယ္လို႔လည္း
ခန္႔မွန္းၾကပါတယ္။

HIV
ေၾကာင့္ ေဒသတြင္းမွာရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေတြရဲ့ စီးပြားေရး အေျခအေန မတည္မၿငိမ္ ျဖစ္လာတယ္။
အလုပ္လုပ္ႏိုင္တဲ့ လူငယ္ လူရြယ္ေတြဟာ ေရာဂါနဲ႔ ေသဆံုးကုန္တာေၾကာင့္ ဆင္းရဲမႈက ပိုမို
နက္႐ွိဳင္းလာတယ္။ ဒီေရာဂါရဲ့ ဆိုးက်ိဳးအေနနဲ႔ မိဘမဲ့ေျမးငယ္ေတြရဲ့ တာဝန္ဟာ သက္ႀကီး
ဘိုးဘြား ေတြအတြက္ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးကို ပိုမို ေလးလံေစတယ္။ ဆင္းရဲသထက္ ဆင္းရဲေစတယ္။

အိမ္ေထာင္တစ္ခုမွာ
HIV/AIDS ျဖစ္ေနတဲ့လူ တစ္ေယာက္ ရွိေနၿပီဆိုရင္ အရင္ဆံုး သူ႔ဝင္ေငြ ေလ်ာ့လာမယ္။ ေဆးကုသစရိတ္
ပိုလာမယ္။ သူ႔ကို ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္သူရဲ့ လုပ္အားနဲ႔ ဝင္ေငြလည္း ေလ်ာ့က်လာမယ္။ ေနာက္ဆံုး
သၿဂိဳဟ္စရိတ္အတြက္ လည္း အကုန္အက်ခံရဦးမွာျဖစ္တယ္။ ခန္႔မွန္းခ်က္ တစ္ခုအရ ၂၀၀၃ ကေန
၂၀၁၅ ခုႏွစ္အတြင္း HIV/AIDS ေၾကာင့္ လူေပါင္း ၅.၆သန္းဟာ ဆင္းရဲမႈကို ႀကံဳလာရမယ္။ ဒါမွမဟုတ္
ပိုၿပီး ဆင္းရဲလာရလိမ့္မယလို႔ ဆိုတယ္။

ေရာဂါရွိသူ
အမ်ားစုဟာ အသက္ ၁၅ ႏွစ္ကေန ၄၀ အတြင္းမွာျဖစ္တယ္။ ဗီယက္နမ္မွာဆိုရင္ HIV ရွိသူ အားလံုးရဲ့
၅၅ ရာခုိင္ႏႈန္းဟာ ၂၀ကေန ၂၉ႏွစ္ၾကားမွာရွိၿပီး အမ်ိဳးသားဦးေရက အမ်ားဆံုးပါပဲ။ အဲဒီ
အရြယ္ဟာဆိုရင္ သန္ျမန္ ဖ်တ္လတ္ၿပီး ဝင္ေငြ အမ်ားဆံုး ရွာႏိုင္တဲ့ အရြယ္မို႔ သူတို႔ဝင္ေငြ
ဆံုး႐ွံဳးျခင္းဟာ မိသားစုအတြက္ အႀကီးအက်ယ္ ထိခိုက္ေစပါတယ္။

သန္းတစ္ဝက္ေလာက္
အေရအတြက္ရွိတဲ့ လူေတြ ေသကုန္တယ္ဆိုရင္ အဲဒါဟာ မိသားစု သန္းဝက္ေလာက္မွာ ထိခိုက္နစ္နာမႈရွိတယ္လို႔
ဆိုလိုတာပါပဲ။ မိသားစု တစ္စုမွာ ေရာဂါရွိသူ အပါအဝင္ လူေလးေယာက္ ရွိတယ္ဆိုပါစို႔။ ထိခိုက္ဆံုး႐ွံဳးမႈက
ဘယ္ေလာက္ထိ သက္ေရာက္မႈရွိသလဲ ဆိုတာကို ျမင္ရမွာပါလို႔ UNAIDS ရဲ့ ထိုင္း အေျခစိုက္
သုေတသီ ေဒါက္တာ စြာရပ္စကား က ေျပာပါတယ္။ ထိုင္းမွာဆိုရင္ အိမ္ေထာင္စု တစ္ခုမွာ
AIDS ေၾကာင့္ လူတစ္ေယာက္ ေသဆံုးရင္ ထိခိုက္မႈက အေမရိကန္ေဒၚလာ တစ္ေသာင္း ရွိမယ္လို႔
ခန္႔မွန္းပါတယ္။ အဲဒီ အိမ္ေထာင္စုရဲ့ ဝင္ေငြဟာ ၈၀ ရာခိုင္ႏႈန္း က်ဆင္းသြားႏိုင္တယ္လို႔လည္း
သိရတယ္။ အာရွမွာ ျဖစ္ပြားေလ့ရွိတဲ့အတိုင္း မိဘ ၂ေယာက္လံုး ေရာဂါ ရမယ္ဆိုရင္ အေျခအေနဟာ
ပိုဆိုးသြားၿပီ ဝင္ေငြ ေလ်ာ့ရံုတင္မကဘူး ကေလးေတြရဲ့ ပညာေရးပါ ထိခိုက္ႏိုင္ပါတယ္။

HIV
ျပႆနာကို လ်စ္လ်ဴ႐ွဴထားခ်င္စရာ ေကာင္းေအာင္ ျဖစ္ေစတဲ့ အခ်က္လည္းရွိတယ္။ HIV ျပႆနာေၾကာင့္
တိုင္းျပည္ရဲ့ အသားတယင္ ထုတ္ကုန္တန္ဖိုး ဟာ သိသိသာသာ ေလ်ာ့က်မသြားပဲ တက္သြားမွသာ ဂ်ီဒီပီ
ဟာ ၁ ရာခိုင္ႏႈန္း က်ဆင္းသြားမွာျဖစ္တယ္လို႔ ေဒါက္တာ စကား က ေျပာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြဟာ
ေရာဂါ ကူးစက္မႈကို ႀကိဳတင္ ကာကြယ္ေရးမွာ ေႏွာင့္ေႏွး ေနၾကတယ္။

ဆားစ္
SARS လို႔ေခၚတဲ့ ကူးစက္ျမန္ အဆုတ္ရာင္ အေအးမိ ေရာဂါ ရက္အနည္းငယ္ အတြင္း ျဖစ္ပြားတယ္ဆိုရင္ပဲ
ေလဆိပ္အားလံုးမွာ ဆားစ္ ေရာဂါ လကၡဏာ ရွိ၊ မရွိ သိရေအာင္လို႔ လူေတြရဲ့ ကိုယ္အပူခ်ိန္တိုင္းဖို႔
စက္ေတြ တပ္ထားၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေလဆိပ္ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားမွာ ကြန္ဒံုး ေဝတဲ့စက္ တပ္ထားလဲလို႔
ေဒါက္တာ စကားက ေထာက္ျပသြားပါတယ္။ ဆားစ္ ျဖစ္ပြားတဲ့အခါ ခရီးသြားလာေရး လုပ္ငန္းေတြ ကိုသာ
ထိခိုက္ၿပီး အ HIV ျဖစ္တဲ့ အခါမွာေတာ့ အျခားစီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြကိုပါ ထိခိုက္မႈရွိတယ္။
ႏိုင္ငံတြင္းကို ကာမ ရာဂ ေဖ်ာ္ေျဖမႈအတြက္ ဝင္ေရာက္လာတဲ့ ကမၻာလွည့္ ခရီးသြားေတြလည္း
ရွိတဲ့အတြက္ သူတို႔နဲ႔ ဆက္စပ္ပတ္သက္ရာေတြမွာ ထိခိုက္နစ္နာမႈ ေတြျဖစ္လာႏိုင္တယ္။ ကြန္ဒံုးဟာ
အသက္ကယ္ ကိရိယာ တစ္ခုပဲ လို႔လည္း သူက ဆက္ေျပာပါတယ္ ႏိုင္ငံတကာမွာ ကမၻာလွည့္ ခရီးသြားလုပ္ငန္းနဲ႔
တိုင္းျပည္ဝင္ေငြရွာေနၾကတာ ေကာင္းက်ိဳးနဲ႔ ဆိုးျပစ္ ကို အလြန္ စဥ္းစားသင့္တဲ့ အခ်က္ျဖစ္တယ္။

UNAIDS
နဲ႔ အာရွဖြ႔ံၿဖိဳးေရးဘဏ္တို႔ရဲံ စစ္တမ္းအရ အနာဂတ္ ကာလမွာ ကူးစက္မ႕ ေလ်ာ့က်ေစဖို႔ အတြက္
အာရွ ပစိဖိတ္ေဒသမွာ ႀကိဳင္ကာကြယ္မႈေတြ ေဆာင္ရြက္ဖို႔ တစ္ႏွစ္ကို အေမရိကန္ေဒၚလာ ၅ ကုေဋ
အထိလိုအပ္လိမ့္မယ္လို႔ ဆိုတယ္။

ရံပံုေငြဆိုတာ
တကယ္လိုအပ္တဲ့ေနရာကို အမွန္တကယ္ ေရာက္သြားသင့္တယ္လို႔ ေဒါက္တာ စကားက ဆိုပါတယ္။ ဥပမာ
အေနနဲ႔ ကေမၻာဒီးယာမွာဆိုရင္ အစိုးရဟာ ရလာတဲ့ ရံပံုေငြေတြကို ထိထိေရာက္ေရာက္ သံုးစြဲႏိုင္တဲ့
အေနအထားမွာ မရွိဘူးလို႔သိရတယ္။ ရံပံုေငြေတြရဖို႔အျပင္ အခ်င္းခ်င္း ပူးေပါင္း ပါဝင္
ေဆာင္ရြက္မႈလည္းူ လိုအပ္တယ္လို႔ သူက ေထာက္ျပသြားပါတယ္။

အခုခ်ိန္မွာ
အာရွတိုက္အစိုးရေတြဟာ HIV ျပႆနာအတြက္ ေဒၚလာသန္း ၂၀၀ သံုးစြဲေနရတယ္။ ဗီြယက္နမ္ ႏိုင္ငံ
တစ္ႏိုင္ငံတည္းတင္ HIV စီမံကိန္းအတြက္ တစ္ႏွစ္ကို ေဒၚလာသန္း ၆သန္း သံုးစြဲတယ္ ။ အကယ္၍
အာရွတိုက္မွာ အေျခအေနကို မထိန္းသိမ္းႏိုင္ခဲ့ရင္ သကၠရာဇ္ ၂၀၀၇ကေန ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာ ေဒၚလာ
၅ ကုေဋ ေက်ာ္သံုးစြဲဖို႔ လိုလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုကေနစလို႔ ဂရုတစိုက္နဲ႔ ေဆာင္ရြက္စရာရွိတာကို
လုပ္ေဆာင္ေပးမယ္ဆိုရင္ ထပ္မံ ကူးစက္မႈေတြ ေလ်ာ့က်သြားလို႔ အာရွေဒသအတြက္ ႏွစ္စဥ္ေဒၚလာ
၂ ကုေဋ စုမိမွာျဖစ္တယ္း ေဒါက္တာစေကးက အခုခ်ိန္မွာ ႀကိဳတင္ကာကြယ္မႈေတြအတြက္ အကုန္အက်
မခံဘူးဆိုရင္ ေနာက္တခ်ိန္မွာ ကုသစရိတ္ ပိုမ်ားလာလိမ့္မယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

အာရွ
ပစိဖိတ္ေဒသမွာ HIV ေၾကာင့္ ခန္႔မွန္းေျခ လူေပါင္း ၅သိန္း ေသဆံုးခဲ့ၿပီး ႏွစ္စဥ္ လူ
၁သန္း ကူးစက္ခံေနရပါတယ္။ အိႏၵိယမွာရွိတဲ့ ကူးစက္ခံရတဲ့ လူဦးေရဟာ ေတာင္ အာဖရိကက နီးပါး
ရွိေနၿပီ။ ေဖၚျပခဲ့တဲ့ ေသဆံုးသူ ကူးစက္ခံရသူေတြအတြက္ ၂၁ ရာစု အစပိုင္းမွာ ေဒၚလာ ၇ကုေဋ
ကုန္က်ခဲ့ တယ္လို႔ ခန္႔မွန္ၾကတယ္။ ေရာဂါ ရွိသူ လူဦးေရနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အတိအက် စာရင္း
ေကာက္ယူဖို႔ ခက္ခဲ့အတြက္ သတင္းပို႔လာတဲ့ ကိန္းဂဏန္းကို ႏွစ္ဆ လုပ္မွ အမွန္ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔
ေဒါက္တာ ပရာဖန္ဖႏုပယ့္စ္ ကေျပာပါတယ္။ သူက ထိုင္း ၾကက္ေျခနီ အသင္းရဲ့ ေအအိုင္ဒီအက္စ
သုေတသန ဗဟိုက ညႊန္ၾကားေရးမွဴးျဖစ္ပါတယ္။

၁၉၉၇
ခုႏွစ္မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အာရွ စီးပြားေရး အၾကပ္အတည္းကလည္း HIV ျပႆနာကို မီးကူလို႔ထိုး
ေပးခဲ့တယ္။ စီးပြားေရး အခက္အခဲကေန လြတ္ရာ လြတ္ေၾကာင္း မူးယစ္ေဆးဝါး ေရာင္းဝယ္တဲ့ ဘက္ကိုဦးလွည့္လာၾကသလို
ေဆးစြဲသူလည္း ပိုမ်ားလာတယ္။ မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲဖို႔ ေငြရွာေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ ေရာင္းခ်သူေတြရွိတယ္။
ခႏၶာကို ေရာင္းခ် အသက္မေမြးသူေတြထဲကလည္း မူးယစ္ေဆး သံုးစြဲသူေတြရွိတယ္ ဒီလို မသန္႔ရွင္းတဲ့
ေဆးထိုးအပ္ အကာအကြယ္မရွိတဲ့ လိင္ဆက္ဆံမႈေတြကေန ေရာဂါပိုး ကူးစက္မႈ ပ်ံ႕ႏွ႔ံလာၿပီး
HIV ကူးစက္မႈ စက္ဝိုင္းႀကီးဟာ က်ယ္ျပန္႔လာတယ္။

ေဒသ
ေျပာင္းေရႊ႕သူေတြအတြက္ ကူညီေဆာင္ရြက္ေရး အစီအစဥ္ရဲ့ စီမံကိန္း စီစဥ္ ေဆာင္ရြက္သူ ဂ်က္ကီပိုေလာခ့္
ကလည္းေျပာင္းေရႊ႕ လုပ္သားေတြ အေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ ေနရပ္ေဒသမွာ ႏိုင္ငံေရး မတည္ၿငိမ္မႈေတြနဲ႔
စီးပြားေရး က်ပ္တည္းမႈေတြေၾကာင့္ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ေျပာင္းေရႊ႕လာၾကတယ္။ နယ္စြန္ နယ္ဖ်ားမွာ
ေနသူေတြကလည္း လုပ္ခ သံုးေလးဆ ပိုရတဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြဆီ အလုပ္လာလုပ္ၾကတယ္။ သူတို႔ထဲက ၁
ရာခိုင္ႏႈန္း ေက်ာ္ဟာ လိင္လုပ္သား ျဖစ္သြားၾကၿပီး ေတာ္ေတာ္ ဆိုးရြားတဲ့ အေျခအေနမွာ
လုပ္ကိုင္ေနၾကရတယ္။ သူတို႔ထဲမွာ အတင္းခိုင္းေစခံ လိုက္ရတာရွိသလို ေရြးခ်ယ္စရာလမ္း မရွိေတာ့လို႔
တမင္ ဘဝပ်က္ခံလိုက္ရတာ လည္းရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕က အဲဒီ ဘဝကေန ကယ္ထုတ္တာ မခံခ်င္ဘူး လို႔ ပိုေလာခ့္က
ေျပာျပပါတယ္။ ဒီလိုမွ မလုပ္ရင္လည္း ေႂကြးလည္ပင္းခိုက္ေနတာေတြ ဘယ္လို ျပန္ဆပ္မလဲ ဆိုတဲ့
ေမးခြန္းရဲ့ အေျဖဟာ ရွာေတြ႔ဖို႔ ခက္ပါတယ္။

ဆင္းရဲလို႔
ျဖစ္ခ်င္ရာ ျဖစ္ဆိုၿပီး ဘဝေတြကို ဇြတ္ႏွစ္ျပစ္လိုက္ရတယ္။ နစ္မြန္းသြားတဲ့ ဘဝေတြမွာ
ေရာဂါဆိုး ရလာေတာ့ နစ္သထက္ နစ္ၿပီး နာလံမထူႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ရတယ္။ ဆင္းရဲလို႔ ေရာဂါရ
ေရာဂါရလို႔ ဆင္းရဲဆိုတဲ့ သံသရာႀကီးဟာ ခ်ာခ်ာ လည္ေနေတာ့တယ္။

ပညာေရးနဲ႔
ႏိုင္ငံ ထူေထာင္ေရး လုပ္ငန္းေတြမွာ သံုးစြဲရမယ့္ ေငြေၾကးေတြဟာလည္း HIV အတြက္ တစ္ကမၻာလံုးအေနနဲ႔
ေဒၚလာ ၁၂ ကုေဋ  သံုးေနရတယ္။ ဒီပမာဏဟာ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွာ
လိုအပ္တဲ့ မမာဏရဲ့ တစ္ဝက္သာရွိၿပီး ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာ လိုအပ္ေငြရဲ့ ေလးပံု တစ္ပံုျဖစ္တယ္။

ထိုင္းႏိုင္ငံ
ေဆးဝါး ထုတ္လုပ္သူမ်ား အသင္းရဲ့ နာယက အာမယ္နာ့ဂ်္ က HIV ေဆးဝါး ထုတ္လုပ္ေရးနဲ႔ သုေတသနဌနမွာ
ႏွစ္စဥ္ ေဒၚလာ သန္း ၅၀၀ ကေန ၈၀၀ ၾကား သံုးစြဲေနရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အခု လက္ရွိ သံုးစြဲေနတဲ့
ေဆးဟာ ေနာက္ ၅ႏွစ္အၾကာမွာ ေရာဂါပိုးေတြ ေဆးကို ယဥ္ပါးလာၿပီး ေဆးဝါး ခံႏိုင္ရည္ ရွိလာမွာျဖစ္တဲ့အတြက္
ေနာက္၅ ႏွစ္အမွီ ေဆးဝါး အသစ္ထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းေနၾကရတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

အျခား
တစ္ဖက္မွာလည္း ပတ္ဝန္းက်င္ ညစ္ညမ္းမႈေတြ သယံဇာတ ျပဳန္းတီးမႈေတြ ဆင္းရဲ မြဲေတမႈေတြ ေႂကြးၿမီ
ထူေျပာမႈေတြ အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္မႈေတြၾကား ရွင္သန္ဖို႔ လံုးမပန္းေနရတဲ့ ကမၻာႀကီးမွာ
HIV ျပႆနာက ေရနစ္သူကို ဝါးထိုးကူသလို ျဖစ္ေနပါၿပီ။ လုပ္အားေတြ ယုတ္ေလ်ာ့လို႔ ေငြအင္အားသာမက
လူသား ရင္းျမစ္ေတြကိုလည္း ဆံုး႐ွံဳးရတယ္။ လူ႔သက္တမ္းကိုလည္း တုိလာေစတယ္။ ဒါေၾကာင့္
ေဒါက္တာ ဖႏုပယ့္ခ္က ဘယ္တိုင္းျပည္မွ ေျပမလြတ္ဘူး HIV/AIDS ဟာ တစ္ကမၻာလံုးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့
ကိစၥျဖစ္တယ္ အဲဒါဟာ ကမၻာႀကီးရဲ့ တိုးတက္မႈနဲ႔ လံုျခံဳမႈကို ၿခိမ္းေျခာက္ေနတဲ့ အႏၱရာယ္ပဲလို႔
ေျပာသြားပါတယ္။

 

ကမၻာတဝွမ္း
HIV/AIDS အတြက္ ကုန္က်စရိတ္ ႏႈိင္းယွဥ္မႈ (အေမရိကန္ ေဒၚလာသန္းေပါင္း)

 

 

 

 

၂၀၀၁
ခုႏွစ္

၂၀၀၁ (ထိေရာက္ေသာ ေဆာင္ရြက္မႈ မရွိခဲ့ေသာ္)

 

၂၀၁၀ (အေရးယူ ေဆာင္ရြက္မႈ မရွိခဲ့ေသာ္)

ကာကြယ္မႈ

၂၁၈

၃,၃၃၈

၃,၁၈၀

ကုသမႈ

၃၅

၁,၉၉၉

၃,၁၈၀

သၿဂိဳဟ္
စရိတ္

၁၆၀

၂၅၄

၁,၇၄၃

သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး

၁၁

၁၈

၁၆

ျပဳစုသူရဲ့
ဝင္ေငြေလ်ာ့မႈ

၁၇

၂၈

၂၅

ေဝဒနာရွင္ရဲ့
ဝင္ေငြေလ်ာ့မႈ

၆,၉၀၇

၁၁,၈၆၅

၁၀,၃၅၂

 

၇,၃၄၈

၁၇,၅၀၇

၁၅,၅၃၈

 

ကြာျခားမႈ ၁,၉၆၈

 

Soure – UNAIDS : Asian
Development Bank : Review Data

ေအးျမခ်မ္း ၏ ကမၻာႀကီးကို ေဆးကုေပးပါ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္။
ႈဠ tH

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Captcha *

Follow me on:

Back to Top