29
Mar

အႂကြင္းမဲ့ ေမတၱာကြန္းခိုရာ



ခ်င္းမိုင္ၿမိဳ့စြန္
တစ္ေနရာမွာ အုတ္ခ်ပ္နီနီနဲ႔ ပံုျပင္ထဲကလို အေဆာက္အဦကို အေဝးကေန လွမ္းျမင္ရေတာ့ အမ်ိဳးအမည္
မသိရတဲ့ ဝမ္းနည္းမႈတစ္ခုက ရင္ထဲမွာ လႈိက္တက္လာတယ္။ အိမ္နီ ႀကီးနဲ႔ ျခံဝင္က်ယ္ႀကီးကို
ကာရံထားတဲ့ အုတ္တံတိုင္းဝင္ေပါက္မွာ  “နစ္ကီရဲ့ေနရာ
အဂါပီရိပ္မြန္” Nikki’s Place, AGAPE Home လို႔ စာတန္းေရးထိုးထားတယ္။ သပ္ရပ္လွပတဲ့
ဒီဝင္းတံတိုင္းထဲက အိမ္ႀကီးထဲမွာ ပံုျပင္မဟုတ္တဲ့ ဘဝေလးေတြ ရွိေနတယ္။ ပန္းကေလးေတြနဲ႔တူတဲ့
ကေလးငယ္ ေလးေတြ ေနထိုင္ၾကတယ္။ အျပစ္ကင္းတဲ့ ရယ္ေမာသံေတြ ၾကားရတယ္။ ဒါ့အျပင္ သူတို႔ကို
ဖမ္းစားထားတဲ့ HIV ဆိုတဲ့ တေစၦႀကီးတစ္ေကာင္လည္း ရွိတယ္။

“အဂါပီဆိုတာ
ဂရိဘာသာစကားနဲ႔ ႂကြင္းမဲ့ေမတၱာလို႔ ဆိုလိုတာပါ။ က်မတို႔ရဲ့ အဂါပီဟာ မိသားစု တစ္ခုပါ
အဖြဲ႔အစည္း မဟုတ္ပါဘူး” လို႔ HIV/AIDS  ဒဏ္
ခံရသူ ကေလးေတြအတြက္ ဒီရိပ္မြန္ကို တည္ေထာင္ခဲ့သူ မစၥေအဗီးရီေဒါက္ Mrs Avis Rideout
က ရွင္းျပပါတယ္။ သူဟာ ကေနဒါ ႏိုင္ငံသူ ျဖစ္ေပမဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ေရာက္ရွိေနထိုင္ေနတာ
၁၃ႏွစ္ ရွိပါၿပီ။

သူဟာ
ပိုေပါ့ လက္ထက္က ကေမၻာဒီးယားျပည္သူေတြအတြက္ ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ ဒုကၡသည္ စခန္းမွာ ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္ခဲ့ဖူးတယ္။
ပလတ္စတစ္နဲ႔ကို အမိုးလုပ္ ဝါးကို အကာလုပ္ၿပီး ေနခဲ့ၾကရတဲ့ ဒုကၡ သည္ ေလးသိန္းေက်ာ္ၾကားမွာ
သူဟာ ေသျခင္းတရားနဲ႔ စတင္ထိေတြ႔ခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ေသျခင္းတရားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သူ႔ရဲ့ ပထမဦးဆံုး
အေတြ႔အႀကံဳပါပဲ။ သည့္ေနာက္မွာေတာ့ ဒုကၡေရာက္ ေနသူေတြကို ကယ္တင္ဖို႔ အျမင္ေတြ က်ယ္လာပါတယ္။

“လြန္ခဲ့တဲ့
၁၀ ေက်ာ္က ခ်င္းမိုင္မွာ AIDS ေရာဂါ စတင္ေပါက္ကြဲလာတဲ့အခါ လူေတြ ေနမေကာင္းျဖစ္ၾကၿပီး
ေသလို႔သာသြားေရာ ဘာျဖစ္လို႔ျဖစ္မွန္း မသိၾကဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက AIDSနဲ႔ ပတ္သက္လို႔
ဒီလူေတြဟာ ဘာမွ မသိၾကဘူး။ ခန္႔မွန္းေျခ လူ ၁၀၀ ေလာက္ ေန႔စဥ္ ေသေနၾကၿပီး သခၤ်ိဳင္းက
၂၄နာရီ မီးခိုး အူထြက္ေနတယ္” လို႔ Avis ကေျပာပါတယ္။ ေရာဂါရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ဒုကၡေရာက္ၾကသူေတြ၊
မိဘမဲ့ ကေလးေတြကိုလည္း သူေတြ႔လာရတယ္။

တစ္ေန႔ေတာ့
ထိုင္းအစိုးရရဲ့ မိဘမဲ့ေဂဟာ ဒုတိယထပ္မွာ ျပဳစုမယ့္သူ မရွိတဲ့ AIDS ကေလးငယ္ ငါးေယာက္
သူေတြ႔ခဲ့တယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးဟာ ကူးစက္ေရာဂါပိုးေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္လို႔ ထင္ရၿပီး
ကေလးငယ္ေတြဟာလည္း အေျခအေန ေတာ္ေတာ္ဆိုးေနၾကတယ္။ အဲဒီ အထဲက ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ဟာ နဂိုအသားအေရ
ညိဳေပမဲ့ ကင္ဆာေရာဂါသည္ တစ္ေယာက္လို အသားက ဝါက်င္က်င္နဲ႔ ေရာဂါ ေတာ္ေတာ္ သည္းေနၿပီး
ထိုင္လည္း မထိုင္ႏိုင္ လမ္းလည္း မေလွ်ာက္ႏိုင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါအျပင္ သရက္႐ြက္ ေရာင္ေနၿပီး
ဝမ္းဗိုက္ကလည္း ေဖါင္းကားေနတယ္။ အနာေတြကလည္း ျပည္တရႊဲရႊဲနဲ႔ အနံ႔အသက္က ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာကို
Avis က သတိထားမိတယ္။

Avis
ဟာ သူနာျပဳေတြ ေျပာတဲ့အတိုင္း လက္အိတ္စြပ္မေနပဲ ကေလးမေလးကို ေကာက္ယူ ခ်ီေပြ႔လိုက္တယ္။
ဒီအခါမွာ ကေလးရဲ့ မ်က္လံုးအၾကည့္က ရင္ထဲကို ထိုးေဖါက္ဝင္ေရာက္သြားသလို သူခံစားလိုက္ရပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္တည္းကစလို႔ သူဟာ ကေလးငယ္ေတြကို ထိေတြ႔ ကိုင္တယ္တဲ့ အခါမွာ ဘယ္တုန္းကမွ လက္အိတ္မသံုးပါဘူး။
“သူတို႔ လုိေနတာ လူသားခ်င္း အထိအေတြ႔ေလ။ သူတို႔ ခမွ်ာ AIDS ေၾကာင့္ ေသလုေမ်ာပါး ျဖစ္ေနတာမဟုတ္ပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ လူေတြက သူတို႔ကို မထိၾကမကိုင္ၾကလို႔ မခ်စ္ခင္ မၾကင္နာၾကလို႔ သူတို႔ေတြ အသက္ငင္ေနၾကရတာ”
လို႔ Avis ကေျပာပါတယ္။

သူဟာ
ကေလးမေလးကို လက္ေမာင္းထဲမွာ ခ်ီေပြ႔ထားရင္းကေန ေမြးစားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ “အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက
ကေလးရဲ့ ႏွလံုးခုန္သံနဲ႔ က်မရဲ့ ႏွလံုးသား ခုန္သံဟာ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ စည္းခ်က္ညီ ခုန္ေနတယ္”
လို႔ သူက ျပန္ေျပာင္းေျပာပါတယ္။ နာမည္ရင္း ဂ်႐ိုဝီ လို႔ေခၚတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံ ေတာင္ပိုင္းဇာတိ
အဲဒီ မိဘမဲ့ကေလးေမေလးကို ေမြးစားရာမွာ လြယ္လြယ္ကူကူေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

ကေလးေမြးစားခြင့္ရဖို႔အတြက္
အစုိးရ ပိုင္းဆိုင္ရာနဲ႔ အႀကိတ္အနယ္ ရင္ဆိုင္ေျပာဆိုခဲ့ရတယ္။ Avis ကိုယ္တိုင္ကလည္း
မိဘမဲ့ေဂဟာ အရာရွိ အမ်ိဳးသမီးရဲ့ “ရွင္ဟာ အ႐ူးပဲ” လို႔ ေျပာတာ ခံရေသးတယ္။ သူယံုၾကည္ကိုးကြယ္ရာ
ဘုရားသခင္ဆီမွာ ဒီကေလးကိုသာ ေမြးစားခြင့္ရခဲ့ရင္ ဒီလို ကေလးေတြကို ဆက္ၿပီး ေစာင့္ေရွာက္သြားပါ့မယ္လို႔
ဆုေတာင္းခဲ့တယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာ
အခက္အခဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေက်ာ္လႊားၿပီး ေမြးစားခြင့္ရတဲ့အခါမွာ သူဟာ ပဥၥလက္ တစ္ခုကိုႀကံဳလိုက္ရသလို
ေပ်ာ္ရႊင္သြားၿပီး နစ္ကီ တစ္ျဖစ္လဲ ဂ်႐ိုဝီ ကို အိမ္ေခၚသြားတယ္။ ဒါဟာ Nikki’s
Place ဆိုတဲ့ အဂါပီ ရိပ္မြန္တစ္ခု ရွင္သန္လာဖို႔အတက္ မ်ိဳးေစ့ခ်လိုက္တာပါပဲ။

နစ္ကီ
ကို ေမြးစားလိုက္တဲ့အခ်ိန္ Avis မွာ ကိုယ္ပိုင္ရင္ေသြးေလး တစ္ေယာက္ရွိေနၿပီးသားပါ။
အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ သားသမီး ေလးေယာက္ထဲက အႀကီးဆံုး သမီးက ၂၆ႏွစ္ အ႐ြယ္နဲ႔ အငယ္ဆံုးက ၁၅
ႏွစ္ရြယ္ရွိေနၿပီလို႔ သိရတယ္။ သူရဲ့ သားတစ္ကလြဲလို႔ က်န္တဲ့ သားသမီးေတြက နစ္ကီကို လိုလုိလားလား
လက္ခံၾကပါတယ္။ သူ႔သားကေတာ့ ေရာဂါကူးခံရမွာကို ေၾကာက္ေနလို႔ပါပဲ။ နစ္ကီရဲ့ နားထင္မွာ
မခံမရႏိုင္ေအာင္ အနံ႔ဆိုးတဲ့ ျပည္တရႊဲရႊဲ အနာႀကီး ပါလာခဲ့ေပမဲ့ ျပဳစု ယုယမႈေတြေၾကာင့္
အနာေပ်ာက္သြားခဲ့ပါၿပီ။ အခုအခါ အမာရြတ္ ေသးေသးေလးသာ အမွတ္တရ က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ ခ်စ္ေမတၱာရဲ့
စြမ္းပကားေတြေၾကာင့္ပါပဲလို႔ Avis က ေအာင္ႏိုင္သူ တစ္ေယာက္ရဲ့ အၿပံဳးစြက္ၿပီး ေျပာသြားပါတယ္။

နစ္ကီကို
အစျပဳၿပီး Avis ဟာ HIV ရွိတဲ့ ကေလးငယ္ေတြကို လက္ခံလာလိုက္တာ စုစုေပါင္း ေရတြက္ၾကည့္ရင္
၁၈၂ ေယာက္ထိ ရွိခဲ့ၿပီး အဲဒီ အထဲကမွ ၅၉ ေယာက္ဟာ ေရာဂါနဲ႔ ေသဆံုးသြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

ကေလးေတြကို
ခ်စ္တတ္တဲ့ Avis  တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ တစ္ခါတုန္းက
ကေလးေတြနဲ႔အတူ စားေသာက္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္မွာ ဝိုင္းဖြဲ႔ စားေသာက္ေနၾကတုန္း အမ်ိဳးသမီး
တစ္ဦးဟာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ကေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး ႏွစ္သက္စြာနဲ႔ “ေမြးစားလို႔ရမလား”
လို လာေမးဖူးပါတယ္။ ဒါေမပမဲ့ ဒီကေလးေတြ အားလံုးမွာ HIV ရွိတယ္လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ ကေလး
ေမြးစားလိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးဟာ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ျဖစ္သြားၿပီး အေဝးကို ေျပးထြက္သြားပါ ေတာ့တယ္။

ပတ္ဝန္းက်င္က
ေရွာင္ဖယ္ခံရတဲ့ ဒီလိုကေလးေတြအတြက္  အဂါပီဟာ
ေႏြးေထြးမႈေတြနဲ႔ ေနေပ်ာ္စရာ ေနရာေလးတစ္ခုပါပဲလို႔ Avis ကေျပာပါတယ္။ “ကေလးေတြဟာ
HIV နဲ႔ ေမြးလာၾကရေပမဲ့ သူတို႔အားလံုးဟာ အျခားကေလးေတြလို ပံုမွန္ပါပဲ။ သူတို႔ကို ခ်စ္ခင္မယ့္သူ
တစ္ေယာက္ သူတို႔ လိုအပ္ပါတယ္” လို႔လည္း ဆက္ေျပာပါတယ္။

အဂါပီဟာ
ကေလးေတြ အတြက္သာမက ကိုယ္ဝန္နဲ႔အတူ HIVကိုပါ လြယ္ထားရတဲ့ သားသည္ မိခင္ေတြအတြက္ AIDS
က သူတို႔ကို ေခၚေဆာင္မသြားခင္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ သူတို႔ရင္ေသြး ေတြနဲ႔အတူ ေနခြင့္ရေအာင္
စီစဥ္ေပးထားပါတယ္။ ဒီအစဥ္ဟာ တစ္ေန႔မွာ ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ေယာက္က သူတို႔ကေလးေတြ ေမြးၿပီးၿပီးခ်င္း
လာေပးသြားရာက စတင္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ ကေလးရဲ့ မိဘႏွစ္ေယာက္လံုးဟာ သူတို႔အေနနဲ႔
AIDS ရွိေနၿပီးသားဆိုတာ သိၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ မေသခင္ ကေလးေတြကို လာေရာက္ အပ္ႏွံသြားၾကတာျဖစ္တယ္။
ရင္ေသြးဟူက ခ်စ္မဝ ျဖစ္ၾကရတဲ့ မိဘႏွစ္ပါးကေတာ့ ကေလးကို ထားခဲ့ရေပမဲ့ ဝင္းေပါက္ေရာက္တဲ့အထိ
ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ လွည့္ၾကည့္နဲ႔ မခြဲခ်င္ မခြာရက္ျဖစ္ၿပီး မ်က္ရည္လည္ရႊဲနဲ႔ ျပန္သြားၾကပါတယ္။
မၾကာခင္မွာပဲ ကေလးရဲ့ ဖခင္ျဖစ္သူေသဆံုးသြားတဲ့ သတင္းကို ၾကားရၿပီး သံုးလအတြင္း မိခင္ျဖစ္သူလည္း
ေသဆံုးသြားတယ္။

“အဲဒီအမ်ိဳးသမီး
(ကေလးအေမ) ဟာသူတို႔နဲ႔အတူ မွ်ေဝခံစားေပးမယ့္သူ 
တစ္ေယာက္မွ မရွိလို႔ ခန္႔မွန္းထားတာထက္ေစာၿပီး ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေသသြားရတာပါ။
တစ္ေယာက္တည္း အေဖၚမဲ့စြာနဲ႔ ေသသြားရတယ္ဆိုတာ မႏွစ္သက္ စရာပါပဲ” လို႔ Avis ကေျပာပါတယ္။
အခုေတာ့ အဂါပီမွာ သားသည္ မိခင္ေတြဟာလည္း ကေလးေတြနဲ႔အတူ ေအးခ်မ္းစြာ ရွိေနၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

အဂါပီမွာ
ကေလးေတြအမ်ားစုဟာ CD4 Count က ၃၀၀ ကေန ၃၅၀ ၾကားရွိတဲ့အတြက္ HIV ခုခံကာကြယ္ေဆး ARV ေသာက္ဖို႔
မလိုၾကဘူးလို႔ သိရတယ္။ ကေလးေတြကို ေဆးနဲ႔ ေမတၱာ ေရာစပ္ ကုေပးတယ္လို႔ Avis က ေျပာပါတယ္။
“ေမတၱာကို ပဓါနျပဳၿပီး ေဆးကို ျဖည့္စြက္ေကၽြးတာဟာ ေဆးကို အဓိကထားၿပီး ေမတၱာေလးစြက္လိုက္တာထက္
ပိုၿပီး အက်ိဳးအာနိသင္ရွိတယ္။” ဆိုတာကေတာ့ Avis ရဲ့ ေျပာၾကားခ်က္ပါ။

ကေလးေတြ
အိပ္ရာ အသံုးအေဆာင္ အိမ္သာကစလို႔ သူ႔အရြယ္နဲ႔သူ အံကိုက္ေအာင္ စီစဥ္ေပးထားတဲ့ အဂါပီ
မွာ လက္ရွိကေလးအေရအတြက္ ၅၀ေက်ာ္ကေန ရာဂဏန္းခ်ီတဲ့အထိ ေမြးစားခြင့္ရေအာင္ ထိုင္းအစိုးရဆီမွာ
ေလွ်ာက္ထားဆဲျဖစ္တယ္။ အဂါပီမွာ HIV မရွိေပမဲ့ ေမြးကင္းစ ကတည္းက စြန္႔ပစ္ခံသြားရတဲ့
မိဘမဲ့ ကေလးေတြလည္း ရွိပါတယ္။ “အို႔ Oat” လို႔ ေခၚတဲ့ ၂ ႏွစ္အရြယ္ ေယာက္်ားေလး တစ္ေယာက္ကေတာ့
ေမြးစကတည္းက စြန္႔ပစ္ခံသြားရလို႔ သူနာျပဳဆရာမက အဂါပီမွာ လာေရာက္အပ္ႏွံတာျဖစ္တယ္။ ဒီလိုကေလးေတြ
အပါအဝင္ ကေလးေတြ အားလံုးအတြက္ ေစာင့္ေရွာက္ထိန္းေပးမယ့္သူေတြ ထားရွိၿပီး ကေလးႀကီးေတြကလည္း
ကေလးငယ္ေတြကို အဆင့္ဆင့္ ထိန္းေပးရပါတယ္။

ကေလးထိန္းေတြထဲမွာ
ၾသစေၾတးလ်၊ ကေနဒါ၊ အေမရိက တို႔က ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား ေလးေတြက ေစတနာ့ဝန္ထမ္း အျဖစ္
လာေရာက္ကူညီ ၾကတာလည္း ရွိပါတယ္။ ကေလးထိန္းေတြဟာ သူ႔အဆိုင္းနဲ႔သူ အလုပ္ဆင္းရၿပီး သူတို႔အတြက္ေတာ့
အခ်ိန္ျပည့္ ေနရာထိုင္ခင္း ေပးမထားပါဘူး။ ကေလးထိန္းေတြအျပင္ ဆရာ ၂ ေယာက္နဲ႔ အကူ လက္ေထာက္
သူနာျပဳ ၄ ေယာက္ထားေပးတယ္။ မူလတန္းႀကိဳ ကေလးေတြကို စာအေရးအသားနဲ႔ ပံုဆြဲ သင္ေပးဖို႔အတြက္
ဆရာ ၂ေယာက္လည္း ေခၚထားတယ္။

အားလံုးကို
ထိပ္တန္း အရည္အေသြးရေအာင္ စီစဥ္ေပးထားတယ္လို႔ Avis ကဆိုတဲ့ အဂါပီမွာ ေနာက္ထပ္ ရံပံုေငြ
ေဒၚလာ ၃၅ သန္းနဲ႔ စာသင္ေက်ာင္းသာမက ကေလးေတြ ႀကီးလာတဲ့အခါ ေနဖို႔ အေဆာင္အပါအဝင္ မိခင္နဲ႔
ကေလး သီးသန္႔ အေဆာင္ေတြ ေဆာက္ဖို႔ ေျမဝယ္ထားၿပီး စီစဥ္ေနတယ္ လို႔သိရတယ္။ ရံပံုေငြထည့္ဝင္တဲ့
ႏိုင္ငံေတြကေတာ့ ကေနဒါ၊ ၾသစေၾတးလ်၊ ေဟာ္လန္၊ အေမရိကန္နဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံတို႔ျဖစ္ပါတယ္။

အဂါပီရဲ့
ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ ထြက္ရွိလာသမွ် အသံုးျပဳၿပီးသား ေရေတြကို ပတ္ဝန္းက်င္ဆီ စြန္႔မထုတ္ပဲ
ကိုယ္ပိုင္ေရသန္႔စင္စက္နဲ႔ ျပန္လည္ သန္႔စင္ေစျခင္းပါပဲ။ အခ်ိဳ႕ထိုင္းလူမ်ိဳးေတြက ေရကေန
ပိုးကူးစက္ႏိုင္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကလို႔ျဖစ္တယ္။ ေရဆိုးသန္႔စင္မႈကို ေကာင္းမြန္စြာ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္တဲ့
အတြက္ေၾကာင့္လည္း အဂါပီဟာ ထိုင္းမွာရွိတဲ့ NGO ေတြထဲမွာ အထင္ရွားဆံုး အေအာင္ျမင္ဆံုးတစ္ခုအျဖစ္
ရွိေနတယ္လို႔ Avis ကေျပာပါတယ္။

ဒါေပမဲ့
ပတ္ဝန္းက်င္ လူ႔အသိုင္းအဝိုင္းက HIV ရွိတဲ့ ကေလးေတြအေပၚ ႏွိမ္ခ် ဆက္ဆံမႈကိုေတာ့ မေအာင္ျမင္ႏိုင္ေသးပါဘူး။
ေရာဂါပိုးရွိတဲ့ ကေလးေတြ အေပၚမွာသာမက Avis ရဲ့ သမီး အႀကီးဆံုး ကိုယ္တိုင္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေက်ာင္း
International School ကေန ေက်ာင္းဝင္ခြင့္ ျငင္းပယ္လိုက္တာကို ခံခဲ့ရတယ္။ အဂါပီက ကေလးေတြဟာ
အမ်ားသူငါလို ေက်ာင္းသြားတက္တဲ့ အခါ အခ်ိဳ႕ အေပါင္း အေဖၚေတြက အေပါင္းအသင္း မလုပ္ခ်င္ပဲ
ခြဲျခားဆက္ဆံၾကတယ္။ ဒီလို အခါမ်ိဳးမွာေတာ့ အဂါပီရဲ့ ရင္ေသြးေလးေတြက “နင္တို႔မွာ
HIV မရွိဘူးဆိုတာကို ဘယ္သူမွ ေသခ်ာေျပာႏိုင္မွာ မို႔လို႔လဲ” လို႔ တုန္႔ျပန္ေျပာဆိုတတ္ၾကပါၿပီ။

ပံု
(Pong) ဆိုတဲ့ ၁၂ႏွစ္အရြယ္ သမီးငယ္ကေတာ့ “ေက်ာင္းမွာ အတန္းသားေတြက ဝိုင္းႏွိမ္ၾကေပမဲ့
သမီးကေတာ့ ဘာမွ ျပန္မေျပာပါဘူး။ သမီးဒီမွာ ေနရတာ ေပ်ာ္ပါတယ္။ သမီးကို စြန္႔ပစ္သြားတဲ့
မိဘေတြကိုေတာ့ စိတ္ဆိုးတယ္။” လို႔ သူ႔ခံစားခ်က္ကို ေျပာျပတယ္။ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား သတင္းေထာက္
တစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ “ပံု” ဆိုတဲ့ သမီးငယ္ေလးရဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အိမ္မက္သာမက အျခားကေလး
ငယ္ေတြအားလံုးရဲ့ အနာဂတ္ အိမ္မက္ေတြကို လည္း ရွင္သန္ျပည့္ေျမာက္ေစခ်င္ပါတယ္။

ထို႔ထက္မကပဲ
ကမၻာ့ေထာင့္ႀကိဳေထာင့္ၾကားပါမက်န္ ရွိရွိသမွ် HIV ကေလးငယ္ေတြ အတြက္လည္း အႂကြင္းမဲ့
ေမတၱာနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့  ကြန္းခိုရာေနရာေလးေတြ
ရရွိၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ၾကည္ျဖဴစာနာစိတ္နဲ႔အတူ တစ္ေယာက္တစ္လက္ ဝိုင္းဝန္း ကူညီ လုပ္ေဆာင္ေပးသြားရင္ျဖင့္
HIV ပိုး ထိုးခံရတဲ့ ပန္းကေလးေတြဟာ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေမႊးရနံ႔ သင္းပ်ံ႕လာႏိုင္ဦးမွာပါ။

 

ေအးျမခ်မ္း
၏ “ကမၻာႀကီးကို ေဆးကုေပးပါ” စာအုပ္မွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္။

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Captcha *

Follow me on:

Back to Top