အားလံုးသိၾကတဲ့ အတိုင္း ကၽြန္မဟာ ကခ်င္ျပည္နယ္ ဖားကန္႔ေဒသမွာ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းလာသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဖားကန္႔ဆိုတာ နာမည္ေက်ာ္ ေက်ာက္စိမ္းေတြ ထြက္တာေၾကာင့္ လူသိမ်ား ထင္ရွားျပီး ေငြ ရွာလို႔ ေကာင္း တယ္ ဆိုျပီး ေျပာၾက ဆိုၾကတဲ့ ေနရာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေကာင္းတာေတြနဲ႔ ေက်ာ္ ၾကားသလို မေကာင္း တာေတြနဲ႔ ေက်ာ္ၾကား တာလည္း ဖားကန္႔ဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လို မေကာင္းတာနဲ႔ ေက်ာ္ၾကား တာလဲဆိုေတာ့ ဥပမာ ေျပာရရင္ မူးယစ္ေဆးဝါးေတြ ေပါမ်ားတာ၊ လူငယ္ေတြ အက်င့္ စာရိတၱ ပ်က္စီးကုန္တာ၊ ေငြလြယ္လြယ္ရွာလို႔ ရတာေၾကာင္႔ ေငြေၾကးကို တန္ဖိုးမထားတတ္တာ၊ ေငြေၾကာင္႔ မေကာင္းတာ မွန္သမွ် နယ္ေျမ အတြင္း အလြြယ္တကူရႏိုင္တာ စသျဖင့္ မေကာင္းတဲ့ ေက်ာ္ၾကားမႈေတြက မ်ားျပားလွပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ မူးယစ္ေဆးဝါး ျပႆနာဟာ အလြန္ႀကီးမားတဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဖားကန္႕ေဒသဟာ မူးယစ္ေဆးဝါး အလြန္ေပါမ်ားၿပီး မူးယစ္ေဆးေၾကာင့္ ဘဝပ်က္ရသူ၊ စီးပြားပ်က္ရသူ၊ အိမ္ေထာင္ပ်က္စီးရသူ စသျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ေအာင္ မ်ားျပားလွပါတယ္။ ဖားကန္႔နယ္ေျမရဲ႕ မူးယစ္ေဆးဝါးနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အရင္ကတည္းက စာေရးဖို႔ ရည္ရြယ္ခဲ့ပါတယ္။
အႏၱရာယ္ႀကီးလွတဲ့ မူးယစ္ေဆးဝါးဟာ ကၽြန္မတို႔ ဖားကန္႔ နယ္ေျမမွာ အလြယ္တကူ ဝယ္ယူေရာင္းခ် ၾကပါတယ္။ အလြယ္တကူ သံုးစြဲႏိုင္ၾကပါတယ္။ မ်က္စိေရွ႕မွာတြင္ ေသြးေၾကာထဲကို အျဖဴေရာင္ မူးယစ္ေဆးေတြ ထုိးသြင္းေနတာ၊ မူးယစ္ေဆး သံုးစဲြေနရင္း အသက္ေပ်ာက္သြားတာ၊ အေၾကာထဲ ေဆးသြင္းေနရင္းတန္းလန္း ေသြးစက္စက္ယိုက်ေနတဲ့ သူေတြ၊ မူးယစ္ေဆးေၾကာင့္ ဘဝပ်က္ၿပီး သြားစရာမရွိ၊ ေနစရာမရွိ လမ္းေဘးမွာ စုတ္ျပတ္ဆင္းရဲစြာ ေနေနၾကရတာေတြ ဆိုတာ မျမင္ခ်င္မွအဆံုး အၿမဲတမ္းလိုလို ျမင္ေနခဲ႔ရပါတယ္။ ခုခ်ိန္ထိလည္း ရွိဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ဖားကန္႔ေဒသမွာ မူးယစ္ေဆးဝါး (ဘိန္းျဖဴ၊ ဘိန္းမည္း၊ စိတ္ၾကြေဆးျပား ) စသည္ တို႔ဟာ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အလြယ္တကူ ေရာင္းခ်ေနၾကပါတယ္။ အဲဒီလို ေရာင္းခ်ေနတဲဲ့ ေနရာေတြ၊ အိမ္ေတြကိုလည္း အဲဒီအရပ္ေဒသမွာ ေနထိုင္သူ အားလံုး သိရွိၾကပါတယ္။ ထူးဆန္းတာက လူတိုင္းက အဲဒီေရာင္းခ်တဲ့ အိမ္ေတြကို သိၾကေပမယ့္ အဖမ္းအဆီး မခံၾကရဘဲ ေရာင္းခ်ၿမဲ ေရာင္းခ်ေနၾကတာပါပဲ။
အဲဒီလို မူးယစ္ေဆးဝါး ေရာင္းခ်ေနတဲ့ အိမ္ေတြကို လူငယ္ေတြ တစ္ဖြဲဖြဲ ဝင္ထြက္ေနတာ စိတ္ မခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ ျမင္ေတြ႔ရပါတယ္။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ မူးယစ္ေဆး ေရာင္းခ်ၿပီး ေငြရွာေနတဲ႔ တစ္ကိုယ္ေကာင္း ဆန္တဲ႔ စီးပြားေရး သမားေတြပါဘဲ။ ဖမ္းဆီးအေရးယူမႈ နည္းပါးတာေၾကာင့္ အထိတ္အလန္႔မရွိ ေပၚေပၚတင္တင္ ေရာင္းခ်ေနတဲ့ မူးယစ္ေဆး ေရာင္းသူေတြ မ်ားျပားလွတာေၾကာင့္ လူငယ္ေတြရဲ႕ ဘဝေတြဟာ ေန႔စဥ္ တစ္ျဖဳတ္ျဖဳတ္နဲ႔ ေၾကြေနခဲ့ ရပါတယ္။ လူငယ္ေတြရဲ႕ စိတ္ကူးေတြ အိပ္မက္ေတြကို တစ္စစီ ဖ်က္ဆီးပစ္ေနတဲ့ ေနရာဟာ မူးယစ္ေဆး ေရာင္းဝယ္သူေတြ႔ရဲ႕ ဘိန္းခန္း၊ ဖိုးခန္းေတြဟာ ထိပ္ဆံုးက ျဖစ္ပါတယ္။ မူးယစ္ေဆးစြဲတဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ ဘယ္လိုမွ လွပလာေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မူးယစ္ေဆးဟာ စမိရင္ ျဖတ္ဖို႔ အင္မတန္ခက္ပါတယ္. မူးယစ္ေဆး ျဖတ္တဲ႔ေဆးရံုတို႔လို ေနရာေတြရွိေပမဲ႔ အဲဒီေဆးရံုကေန ဆင္းလာၿပီး လံုးဝ ျပတ္သြားတဲ့သူ ဆိုတာ အင္မတန္ ရွားျပီးေတာ့ အားလံုးနီးပါးဟာလည္း ျပန္စြဲၾကတာပါဘဲ။ မူးယစ္ေဆး စဲြၿပီးတဲ့ သူတစ္ေယာက္ဟာ မူးယစ္ေဆးျမင္ရင္ ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္ပါဘူး။
ဖားကန္႔မွာ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ကၽြန္မဟာ မူးယစ္ေဆးရဲ႕ သားေကာင္မ်ားစြာကို ျမင္ဖူးသလို၊ မူးယစ္ေဆးစြဲတဲ့ လူေတြကို ျဖတ္ေပးတဲ႔ေနရာ၊ ပညာေပးတဲ့ အစီအစဥ္ေတြ မွာလည္း ဟိုးတုန္းက ပါဝင္ခဲ႔ဖူးပါတယ္. ဒီ လုပ္ငန္းေတြဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေကာင္းမြန္ေပမဲ့ ေအာင္ျမင္မႈ နည္းပါးတဲ႔ လုပ္ငန္းေတြပါ။ ဘာလို႔ဆိုေတာ႔ မူးယစ္ေဆး စြဲသူေတြဟာ ျဖတ္ဖို႔ ခက္ခဲတာေၾကာင္႔ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ လမ္းေဘးမွာ ဘဝပ်က္ျပီး အသက္ေပ်ာက္ ၾကရသူေတြ မ်ားလာလို႔ပါဘဲ။ မူးယစ္ေဆး ျပႆနာနဲ႔အတူ HIV AIDS ေရာဂါျဖစ္ ပြားမႈ ျမင့္တက္တာတာ ဟာလည္း ဖားကန္႔ေဒသမွာ ၾကီးမားတဲ့ စိန္ေခၚမႈ တစ္ခု ျဖစ္ေန ပါတယ္။ အသိ ဆရာဝန္ တစ္ေယာက္ဟာ ဖားကန္႔ေဒသက ေဆးရံုတစ္ခုမွာ တာဝန္ က်စဥ္တုန္းက ဒီေဒသမွာ ေနရတာ အင္မတန္ အႏၱရာယ္မ်ားတယ္လို႔ ေျပာခဲ႔ဖူးတယ္လို႔ ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေန႔စဥ္ ထိေတြ႔ရသမွ် လူနာ အမ်ားစုမွာ HIV Virus ရွိတဲ့ လူနာေတြက အမ်ားစုျဖစ္ေနလို႔ ထိတ္လန္႔မိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ၿမိဳ႕ခံ၊ ရြာခံ လူငယ္ေတြထဲမွာလည္း ရာခိုင္ႏႈန္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ မူးယစ္ေဆးဝါး သံုးစြဲေနၾကသူေတြ အမ်ားစုျဖစ္ပါတယ္။ မူးယစ္ေဆးကို လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ ေရာင္းဝယ္ေနၾကေတာ႔ လူငယ္ေတြက အေပ်ာ္ သေဘာေသာ္လည္းေကာင္း၊ အေဖာ္ေကာင္းလို႔ လက္တည္႕ စမ္းၾကရာ ကေန ေသာ္ လည္းေကာင္း မူးယစ္ေဆး သမားေတြ ျဖစ္ၾကၿပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ မိသားစုကပါ ဖယ္က်ဥ္ထားရတဲ့ အပယ္ခံ လူသားေတြ ဘဝကို ေရာက္ရေတာ့တာပါဘဲ.. မူးယစ္ေဆးသမား ရာခိုင္ႏႈန္း အမ်ားစုဟာလည္း ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ AIDS ေရာဂါ ရွိသူေတြ ျဖစ္လာၾကရတာပါဘဲ.. ဖားကန္႔ေဒသမွာ ေဆးစြဲၿပီး လမ္းေဘးေရာက္ေနတဲ႔သူေတြ အမ်ားအျပားကို ျမင္ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ အတူတူႀကီးျပင္းလာၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း၊ ေဆြမ်ိဳး သားခ်င္း စတဲ့ သူတစ္ခ်ိဳ႕ေတာင္ မူးယစ္ေဆးေၾကာင့္ ေစာေစာ စီးစီး ေသဆံုး ကုန္တာေတြ ရွိပါတယ္။ မိန္းခေလးျဖစ္ေသာ္လည္း မူးယစ္ေဆးစြဲျပီး ဘဝပ်က္ေနသူေတြ၊ အိမ္ေထာင္ ပ်က္စီးရသူေတြလည္း စိတ္မေကာင္းဖြယ္ ျမင္ေတြ႔ရပါတယ္။
ငယ္စဥ္ကတည္းက မူးယစ္ေဆးရဲ႕ အႏၱရာယ္ကို ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ ကၽြန္မဟာ ဒီမူးယစ္ေဆးကို ဘယ္လိုမ်ား ထုတ္ၾကတာလဲ ဆိုတာကို အေတာ္ေလး စိတ္ဝင္စား ခဲ့မိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့လည္း ဘယ္လိုလူမ်ိဳးေတြက ဒီမူးယစ္ေဆးကို စိုက္ပ်ိဳးၾကသလဲဆိုတာ သိခ်င္စိတ္ေတြ ျပင္းျပခဲ႔ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ အနည္းက ေတာင္ေပၚေဒသ တစ္ခုကို ခရီးသြားတဲ့အခါ ဘိန္းေတြစိုက္တဲ့ စိုက္ခင္းေတြဆီ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေရာက္သြား ခဲ့ပါတယ္။ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲဆိုတာက အဲဒီေနရာေတြမွာ ဒီလိုဘိန္းစိုက္ခင္းေတြ ရွိလိမ့္မယ္လို႔ မထင္မိပါဘူး။ အဲဒီၿမိဳ႕ကေလးကို အလည္ အပတ္ေရာက္ေနတုန္း တစ္ေန႕မွာ နယ္ခံ လူတစ္ဦးနဲ႔ စကားစပ္မိၾကရင္း ဒီနားတစ္ဝိုက္မွာ ဘိန္းခင္းေတြ ရွိလား။ ဘိန္းပန္းေတြကို အျပင္မွာ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးလို႔ပါလို႔ အမွတ္တမဲ့ ေျပာမိေတာ့ အဲဒီလူက သိပ္မေဝးတဲ႔ ေတာင္ေပၚေတြမွာ ဘိန္းခင္းေတြ ရွိပါတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီလိုဆို ကၽြန္မတို႔ လိုက္ၾကည့္လို႔ ရမလား လို႔ သူ႕ကိုေမးၾကည့္ေတာ့ ရပါတယ္လို႔ ျပန္ေျဖတာနဲ႔ ေနာက္တစ္ရက္မွာ မနက္ေစာေစာ အဲဒီ ဘိန္းစိုက္ခင္းေတြ ရွိတဲ့ ေတာင္ တန္းေတြဆီ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ သြားဖို႔ ျပင္ၾကပါတယ္။
ငရဲပန္း၊ အဆိပ္ပန္း လို႔ေခၚၾကတဲ႔ ဘိန္းခင္းေတြဆီ သြားတဲ႔ခရီးဟာ ကၽြန္မတစ္သက္မွာ မေမ႕ႏိုင္တဲ႔ ခရီးတစ္ခုလို႔ ေျပာရင္ လြန္မယ္ မထင္ပါဘူး.. အင္မတန္ ျမင္႔မား မတ္ေစာက္ျပီး ၾကမ္းတမ္းလွတဲ႔ လမ္းခရီးျဖစ္ ပါတယ္။ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ သြားၾကတယ္ဆိုေပမဲ့လို႔ ဆိုင္ကယ္ သြားလမ္းလို႔ေတာင္ မဆိုသာတဲ့ လမ္းမ်ိဳးကို မနည္းသြားရတဲ့ ခရီးျဖစ္ပါတယ္။ ေတာင္တန္းေတြကို စမတက္ခင္ ေတာင္ေျခ ကေန ေမွ်ာ္ၾကည္႔လိုက္တဲ့ အခါ အဆင္႔ဆင္႔ သြယ္တန္းေနတဲ႔ ေတာင္တန္း ၾကီးေတြကို ျမင္ရပါတယ္။ တစ္ခုေသာ ေတာင္တန္းႀကီး ကေတာ႔ အျမင္႕ဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မက အခုသြားမွာ ဒီေတာင္ႀကီးေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ လိုက္ပို႔တဲ့ သူက ဟုတ္ပါတယ္ အဲဒီေတာင္ကို သြားမွာပါလို႔ ျပန္ေျဖလို႔ အံ့ၾသရပါတယ္။ ဒီေလာက္ ျမင့္တဲ႔ေတာင္ကို ဆိုင္ကယ္နဲ႕ ဘယ္လို တက္မယ္ ဆိုတာ တကယ္႕ကို စဥ္းစား မရေအာင္ပါဘဲ။ ေတာ္တန္ရံု လူဆို ဒီေလာက္ ၾကမ္းတဲ့ လမ္းခရီးကို ဆိုင္ကယ္နဲ႔ သြားဖို႔ဆိုတာ အေတာ့္ကို ခက္ခဲမယ္ ထင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မတို႔ကို လုိက္ပို႔တဲ့သူဟာ ဆိုင္ကယ္စီး ကၽြမ္းက်င္တဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ တစ္လမ္းလံုး မၾကာခဏ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္ ရပါတယ္။
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္ - ငရဲပန္းမ်ား ဆီသို႔
