အားလုံး မဂၤလာပါ။
အရင္တပတ္က၊ အဂၤလိပ္လို Art of struggle လုိ႔ ေခၚတဲ့ “တိုက္ပြဲအႏုပညာ“ အေၾကာင္း ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒီတခါ “အႏုႏိုင္ငံေရး“ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါ႔မယ္။ အႏုႏိုင္ငံေရးကို အဂၤလိပ္လိုေတာ့ Micropolitics လုိ႔ ေခၚတာပါ။ ဒီ အဂၤလိပ္ေ၀ါဟာရကို “အႏုႏိုင္ငံေရး“ ဆိုၿပီး ျမန္မာမွဳျပဳခဲ့သူကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ဆရာ ဆရာေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ပါပဲ။ ၂၀၀၆နဲ႔ ၂၀၀၇၊ အဲဒီ ႏွစ္ႏွစ္တာအတြင္းမွာ က်ေနာ္တုိ႔ ကဗ်ာဆရာေတြ “အျဖဴေရာင္သက္တံ-White Rainbow” ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ HIV ကူးစက္ခံ မိဘမဲ့ကေလးငယ္မ်ား ရန္ပုံေငြအတြက္၊ ကဗ်ာရြတ္ ဆိုပြဲေတြ က်င္းပျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အျဖဴေရာင္သက္တံ ကဗ်ာရြတ္ဆိုပြဲေတြဟာ အတိုင္းအတာတခုအထိ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ကေတာ့ ကဗ်ာဆရာေတြ ဦးစီးတဲ့ ကဗ်ာရြတ္ဆိုပြဲ ဆိုေပမဲ့၊ လူမွဳေရး စိတ္ဓာတ္ရွိတဲ့ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ေတြ၊ အဆိုေတာ္ေတြ၊ ေမာ္ဒယ္ေတြ အမ်ားအျပား ပူးေပါင္းပါ၀င္ ကူညီခဲ့ၾကတာပါ။

အခုလက္ရွိ ဒဂံုၿမိဳ႔သစ္(အေရွ႔ပိုင္း) တပင္ေရႊထီးလမ္းမွာ ရွိတဲ့ “သုခရိပ္ၿမံဳ“ ဆိုတဲ့ HIVကူးစက္ခံ မိဘမဲ့ ကေလးငယ္မ်ား ေဂဟာ အတြက္ ရန္ပုံေငြရွာေဖြတဲ့ အျဖဴေရာင္သက္တံ ကဗ်ာရြတ္ဆိုပြဲေတြကို ရန္ကုန္မွာ ႏွစ္ႀကိမ္၊ မႏၱေလးမွာ တႀကိမ္၊ စုစုေပါင္း(၃)ႀကိမ္ က်င္းပႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ပထမအႀကိမ္၊ ၂၀၀၆ခုႏွစ္၊ ေမလ(၆)ရက္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔၊ ဆရာစံလမ္း၊ မစၥတာဂစ္တာခန္းမမွာ က်င္းပတဲ့ပြဲေလး အထေျမာက္ ေအာင္ျမင္သြားတဲ့ အခါမွာ၊ ဆရာေဇာ္ေဇာ္ေအာင္က မေဟသီမဂၢဇင္းမွာ ေဆာင္းပါးတေစာင္ ေရးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ ေဆာင္းပါးထဲမွာ “ေစာေ၀တုိ႔၊ ေအာင္ေ၀းတုိ႔ မိဘမဲ့ကေလးေတြအတြက္ ကဗ်ာရြတ္တာလည္း အႏုႏိုင္ငံေရးလုပ္တာပါပဲ။ အဲဒါ Micro-Politics ပါပဲ“ လုိ႔ ဆရာေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ ေရးခဲ့တာပါ။

ေစတနာ ဦးတည္ခ်က္ မွန္ၿပီး၊ လက္ေတြ႔ အက်ိဳးသက္ေရာက္မွဳရွိတဲ့ လူမွဳေရးအလုပ္ေတြကို “အႏုႏိုင္ငံေရး“ လုိ႔ ဆိုတဲ့သူက ဆိုခဲ့ပါၿပီ။ ဒါဆိုရင္ ၂၀၀၈ နာဂစ္မုန္တိုင္းေဘးတုန္းက ေလေဘးကူညီေရး လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့လူအားလုံးကိုလည္း အႏုႏိုင္ငံေရး လွဳပ္ရွားၾကတဲ့သူမ်ားလုိ႔ ဆိုရမွာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီတုန္းက ကိုဇာဂနာနဲ႔အတူ ရုပ္ရွင္ ဂီတအႏုပညာရွင္ေတြ အမ်ားႀကီး တက္တက္ၾကြၾကြ ပါ၀င္ ကူညီခဲ့ၾကတယ္။ စာနယ္ဇင္းသမားေတြကလည္း ေကာ္မတီဖြဲ႔ၿပီး နာဂစ္ ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ရုပ္ရွင္မင္းသားေက်ာ္သူတုိ႔ နာေရး ကူညီမွဳအသင္းကလည္း ေတာႀကိဳ အုံၾကားမက်န္ သြားေရာက္ကူညီခဲ့ၾကတယ္။ ဒါ အားလုံးက လူမွဳေရး လုပ္ေနၾကတာပါ။

ဒီတုန္းက ဒီလူေတြ နာဂစ္ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္တာဟာ၊ အစိုးရဆန္႔က်င္ေရး မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါ သူတုိ႔က အစိုးရကို ဆန္႔က်င္ၿပီး လူမွဳေရးလုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာ့စိတ္ရင္းနဲ႔ လူသားခ်င္း စာနာမွဳတရားနဲ႔၊ ဒုကၡ ေရာက္ေနတဲ့ လူထုကို လူထု အခ်င္းခ်င္းက ကူညီ ယိုင္းပင္းတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ေနတာပဲျဖစ္တယ္။ ဆရာေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ရဲ႕အေခၚနဲ႔ ဆိုရင္၊ ဒီ အႏု ႏိုင္ငံေရးလွဳပ္ရွားၾကသူေတြဟာ လူမွဳေရးသန္႔သန္႔ကိုသာ လုပ္ခဲ့ၾကတာပါ။

သူတုိ႔က အစိုးရကို ဆန္႔က်င္ၿပီးလုပ္ခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့၊ အဲဒီတုန္းက နအဖစစ္အစိုးရကေတာ့ ဒီလိုလူမွဳေရးလုပ္တဲ့ အလုပ္ေတြကို ဆန္႔က်င္ခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား။ ေျပာရရင္၊ ေဒါက္တာေန၀င္းတုိ႔၊ ကိုေအာင္ေက်ာ္ဆန္းတုိ႔ အဖြဲ႔က နာဂစ္ေၾကာင့္ ပိုးစိုးပက္စက္ ေသဆုံးၿပီး၊ သၿဂၤ ိဳဟ္မယ့္သူမရွိျဖစ္ေနတဲ့ ရုပ္အေလာင္းေတြကို စနစ္တက် ေျမျမွဳပ္ သၿဂၤ ိဳဟ္ေပးတဲ့ အင္မတန္ မြန္ျမတ္ ေလးစားစရာေကာင္းတဲ့ အလုပ္ကို သူတုိ႔လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအတြက္ သူတုိ႔ေတြ အားလုံး ဖမ္းဆီးအေရးယူ ေထာင္ခ်ခံခဲ့ရ ပါတယ္။
ကိုဇာဂနာတုိ႔၊ ကိုေဇာ္သက္ေထြးတုိ႔ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ ဖမ္းဆီး ေထာင္ခ်မခံရဘဲ၊ ၂၀၀၈ ေမလ နာဂစ္က်မွပဲ၊ ေလေဘးကူညီေရး လုပ္မိလုိ႔ ဖမ္းဆီး အေရးယူ ေထာင္ခ်ခံရပါေတာ့တယ္။

၂၀၀၈ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ နာဂစ္နဲ႔အတူ ေပၚထြက္လာတဲ့၊ နအဖ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံ ဥပေဒကို ျပည္သူလူထုက နာဂစ္ဖြဲ႔စည္းပုံဥပေဒလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ဒီလိုပဲ၊ ၂၀၁၀ ရခိုင္ ဂီရိ မုန္္တိုင္း ေနာက္မွာ က်င္းပတဲ့၊ နအဖ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကိုလည္း၊ က်ေနာ္တုိ႔ လူထုက ဂီရိေရြးေကာက္ပြဲဆိုၿပီး ရွဳတ္ခ်ခဲ့ၾကတာပါ။ စစ္အာဏာရွင္ေတြဆိုတာ သူတုိ႔ အာဏာ တည္ၿမဲေရးနဲ႔အာဏာရွင္စနစ္ သက္ဆိုးရွည္ေရးကိုပဲ ၾကည့္တာပါ။ ျပည္သူလူထုမ်က္ႏွာကို မၾကည့္ပါဘူး။ လူထုက လူထု အခ်င္းခ်င္း၊ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့သူေတြကို ကူညီ ယိုင္းပင္းတာကိုလည္း၊ စစ္အာဏာရွင္ေတြက မလိုလားၾကပါဘူး။

က်ေနာ့္ကိုယ္ေတြ႔ကေလး ေျပာပရေစ။ ၂၀၀၆ ႏွစ္ကုန္ပိုင္း၊ မႏၱေလးၿမိဳ႔က Oriental House ခန္းမမွာ က်င္းပတဲ့၊ က်ေနာ္တုိ႔ အျဖဴေရာင္သက္တံ ကဗ်ာရြတ္ဆိုပြဲကို၊ အဲဒီတုန္းက အလယ္ပိုင္းတိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ တိုင္းမွဴးျဖစ္တဲ့သူက၊ ပြဲ မက်င္းပခင္ ညပိုင္း အလိုမွာ ကပ္ၿပီး၊ ပြဲကို ကန္႔သတ္ပိတ္ပင္တဲ့အမိန္႔ ထုတ္ပါတယ္။ သူ႔အမိန္႔က ကဗ်ာဆရာေတြ ကဗ်ာမရြတ္ရ။ တျခား အႏုပညာရွင္ေတြလည္း သီခ်င္းပဲ ဆိုခြင့္ျပုတယ္ ဆိုတဲ့ အမိန္႔ပါ။

မွတ္မွတ္ရရ၊ ပြဲက်င္းပမယ့္ မနက္က်မွ ရန္ကုန္ကေလယာဥ္နဲ႔ အခ်ိန္မီ လိုက္လာတဲ့ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ လြင္မိုး။ လြင္မိုးက က်ေနာ္တုိ႔လုပ္တဲ့ ပြဲတိုင္းမွာ သူကိုယ္တိုင္ေရးတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ပုဒ္ ရြတ္ဆိုၿပီး ပါ၀င္ ကူညီေနက်ပါ။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ အေမာတေကာ ေျပးလာရတဲ့ ကဗ်ာဆရာလြင္မိုးက “ ကဗ်ာရြတ္ဆို ကူညီဖုိ႔ လိုက္လာတာ၊ ကဗ်ာမရြတ္ရရင္ ျပန္ေတာ့မယ္“ ဆိုၿပီး လြင္မိုးနဲ႔ေမသူ၊ က်ေနာ္တုိ႔ပြဲအတြက္ အလွဴေငြေတြထည့္ၿပီး ရန္ကုန္ ျပန္သြားၾကပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ကဗ်ာဆရာေတြ ကဗ်ာရြတ္ၾကတာ၊ အစိုးရ အေဆာက္အအုံႀကီး တခုလုံးကို ၿဖိဳလွဲခ်ဖုိ႔လုပ္ေနတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ ကဗ်ာရြတ္ၾကတာက၊ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ အျပစ္မဲ့ ကေလးေတြအတြက္ ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္း ေဂဟာကေလးတလုံး တည္ေဆာက္ေပးဖုိ႔ ပိုက္ဆံ အလွဴခံၾကတာပါပဲ။
နားဆင္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါ။ ။

ေအာင္ေ၀း
ႏို၀င္ဘာ ၇-၂၀၁၁။
မူရင္း – လြတ္လပ္တ့ဲအာရွအသံ http://www.rfa.org/burmese

မိုးမခ - တမ္းတမ္းတတ အလြမ္းမ်ား(၇)