ကၽြန္မက
အင္း။ “ကၽြန္မ” ေျပာရမလား “ကၽြန္ေတာ္” ေျပာရမလားမသိေတာ့ပါဘူး။ ေမာင္မစၥက
ပဲထားလိုက္ပါေတာ့ေလ သည္ေတာ့ “ကၽြန္ေတာ္ ” ပဲေပါ။
ကၽြန္ေတာ့္မွာညီအစ္ကိုေျခာက္ေယာက္ရွိပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္က အငယ္ဆုံးပါ အေဖနဲ႔ အေမက သားေယာက္်ားေလးခ်ည္း ဆက္တိုက္ေမြးခဲ့တာမို႔ ကၽြန္ေတာ့္
အလွည့္မွာ သမီးမိန္းကေလးျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့တာ။ ဒါေပမဲ့ ေယာက်္ားေလးပဲျဖစ္ေနတဲ့အျပင္ ကံဆိုးတာက
ကၽြန္ေတာ္ဟာမိန္းမေခ်ာေခ်ာျပီး ေမြးရာပါ ေမာင္မစၥက ျဖစ္ေနတာ ပါပဲဗ်ာ။ ဒီေတာ့...အက်ီၤဆင္ရတဲ့အရြယ္ေရာက္ကတည္းက
အေမက မိန္းကေလးလိုပဲဆင္ေပးပါတယ္။
အေဖနဲ႔
အေမကြာရွင္းျပီး အေဖနဲ႔ ပဲလိုက္ေနတယ္။ ေက်းရြာစီရင္စုတစ္ခုမွာေပါ့။
အဲဒီမွာသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ သူတို႔လည္း ကၽြန္ေတာ့္လို ေယာက္်ားမဟုတ္မိန္းမ မဟုတ္ေတြပဲ။
မိန္းမလ်ာေတြ၊ ေယာက်္ားလ်ာေတြေပါ့။ ဒီေတာ့ ငယ္ငယ္႐ြယ္ရြယ္နဲ႔ ဟိုကိစၥ၊ ဒီကိစၥေတြကို
နားလည္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီထဲမွာ K နဲ႔ ေတြ႕ဆုံခ်စ္ကၽြမ္း၀င္ခဲ့မိပါေရာ။
ရြြာျပန္ေရာက္ေတာ့ K နဲ႔ျပန္ေတြ႕တယ္။ သူနဲ႔နဖူးစာပါတယ္လို႔ ဆိုရမလားပါပဲေလ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတူေနၾကတဲ့အခါ
(ကန္ေတာ့ပါရဲ႕) ကြန္ဒုံးမသုံးမိၾကဘူး။ အင္းေနာက္မွသိရတာက သူဟာ လိင္စီးပြားေရးသမား တဲ့ဗ်ာ။ ဆိုၾကပါဆိုရဲ႕၊ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ HIV
ပိုးကူးစက္ခံရေတာ့တာေပါ့။ K ဘန္ေကာက္ကိုျပန္သြားျပီးလပိုင္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ခဏခဏ
ဖ်ားပါေတာ့တယ္။ ေခါင္းကိုက္တယ္ ေခ်ာင္းဆိုးတယ္ ဗိုက္နာတယ္ ဒါနဲ႔ နီးစပ္ရ ဆရာ၀န္နဲ႔ျပေတာ့
အကိုက္အခဲေပ်ာက္ေဆး စသည္ျဖင့္ေပးတယ္။ ျပီးေတာ့ ရက္ခ်ိန္း ခဏခဏေပးတယ္။
ေနာက္ပိုင္း
အႀကီးအက်ယ္ဖ်ားေတာ့မွ အေဖကဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ဆီ ေခၚသြားတယ္။ ဆရာ၀န္က ေသြးစစ္ၾကည့္တယ္။
ဆရာ၀န္နဲ႔ မ်က္နွာခ်င္းမဆိုင္ခ်င္ဘူး။ အေျဖတစ္ခုထြက္လာမွာကိုေၾကာက္လို႔။ ဆရာ၀န္က
သြယ္၀ိုက္ေျပာတယ္။ ဒါေပမဲ့ေလ အေျဖကေတာ့ အေျဖပါပဲ။ ဟုတ္ပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ HIV
ပိုးေတြ႕တယ္။ AIDS ျဖစ္ေနၿပီတဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေသလုမတတ္ေၾကာက္သြားတာပဲ။
ေနာက္ေတာ့
တျဖည္းျဖည္းစိတ္ကိုထိန္းတယ္။ အခ်ိန္မွန္အိပ္ ၀၀လင္လင္စား။ ကၽြန္ေတာ္အျဖစ္ကို သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း
သိသြားေရာတစ္ဆင့္စကားနဲ႔ အိမ္နီးခ်င္းေတြဆီပါ နားေပါက္ကုန္ေတာ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေကာင္းၾကပါတယ။္
ကၽြန္ေတာ့္ကို “ပတၱယား” ကမ္းေျခေခၚသြားျပီး အလုပ္ရွာေပးတယ္။ စားပြဲထိုး။ အင္း....
မိန္းမစားပြဲထိုးတဲ့ေလ။
ဒီမွာတင္
P နဲ႔ေတြ႕ျပန္ေရာ။ သူနဲ႔လည္း အေနနီးရာက ပေရာပရီ ျဖစ္ၾကျပန္ပါေရာ။ ဒါေပမဲ့ (နားနဲ႔မနာ
ဖ၀ါးနဲ႔သာနာပါ) သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ပဲ ခ်စ္ၾကတယ္။ လက္နဲ႔ပဲခ်စ္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေရာဂါဆိုးႀကီး
ျဖစ္ေနျပီဆိုတာ ေျပာျပေပမဲ့ သူကမယုံဘူး။ စိတ္ခ်လက္ခ်ပဲ အတူေနၾကတယ္။ သူကိုေဆးစစ္ၾကည့္ေတာ့လည္း
ေရာဂါပိုးမရွိဘူးဆိုတဲ့ အေျဖရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆက္ၿပီးအတူေနဖို႔ မသင့္ဘူးေလ။ကၽြန္ေတာ္
သူ႔ဆီက ခြာၿပီး အေဖ့ဆီျပန္ပါေရာ။ သူနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေတြ႕ေတာ့ဘူးလို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္တာကေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ေပၚမွာ
ယားနာဖုေတြ ေပၚလာလို႔ ပါပဲဗ်ာ။
အဲဒီေနာက္
ကၽြန္ေတာ္ ဘားအဆိုေတာ္ လုပ္ခဲ့ေသးတယ။္ ေဆးလိပ္အရက္စြဲတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေဆးရုံေရာက္တာပါပဲ။
အဲဒီ အခ်ိန္မွာကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ဟာ ၃၈ ကီလိုဂရမ္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ေဆးရုံကို
အေမကလာၾကည့္ေတာ့ လူးလိမ့္ ငိုေႂကြးေတာ့တာပဲ။ သူ႔ခမ်ာ ဆင္းရဲေတာ့ ဘာမွလည္း မတတ္နုိင္ဘူးေလ
အိမ္ျပန္ေခၚထားဖို႔ကလည္း လူခြဲကမရွိ။ ဒါေပမဲ့ အေမေရာ အစ္ကိုေရာက ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ
နားလည္ၾကပါတယ္။ အားေပးၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကၽြန္ေတာ္ဟာ တစ္ေန႔ကို ေဆး၂၈ လုံးေသာက္ေနရပါၿပီ။
ေခါင္းကိုက္၊ ဗိုက္နာ ေ၀ဒနာလည္းစြဲကပ္ေနပါၿပီ။
ေဆး႐ုံမွာေနရင္းနဲ႔ ေဆး႐ုံရဲ႕
“ေန႔ခင္းလူနာမ်ားေစာင့္ေ႐ွာက္ေရး”အဖြဲ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ စိတ္၀င္စား လာပါတယ္။
အဲဒီအဖြဲ႔ရဲ႕ ဆရာ၀န္၊ ဆရာမ၊ သူနာျပဳေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို သိပ္ဂရုစိုက္ၾကပါတယ္။
စကၠဴနဲ႔ ပန္းေတြလုပ္ျပီး ပန္းျခံကေလးတည္ေဆာက္ခိုင္းတာမ်ဳိးလည္း လုပ္ရပါတယ္။
နွစ္ပတ္လည္ေန႔မွာ မဲေရြးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခါင္းေဆာင္တင္လိုက္ၾကတယ္။
အခုေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဖြဲ႕ထဲမွာ ဘ၀ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး တည္ေဆာက္ေနနုိင္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္က
နယ္လွည့္ ေဟာေျပာပြဲေတြ ဘာေတြမွာလည္း ပါရတယ္။ ပညာေပးတာေတြ ကူညီေထာက္ပံတာ ေတြမွာလည္း
ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းက ပါရတယ္။ (ယိုးဒယားမွာက AIDS ေရာဂါသည္ေတြကိုတစ္လဘတ ္၅၀၀
ေထာက္ပံ့ပါတယ္)။
ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္ေလ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္ပဲကူညီတယ္ ေျပာေျပာ။ ေရာဂါသည္ အမ်ားစုဟာ သူ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းကေန
ဖယ္ၾကဥ္ ထားခံေနရတုန္းပဲလို႔။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ထားၿပီး ကၽြန္ေတာ္က
အသက္႐ွင္ေန သေရြ႕ ကိုယ္စြမ္းဥာဏ္စြမ္းနဲ႔ ကူညီေနဦးမွာပါ။
အင္း
ခုထိစဥ္းစားမရတာက ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ ဒီလိုျဖစ္ခဲ့ရတာ အေမ့ေၾကာင့္လား။
ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္လား။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ေပး အေျခအေန ေၾကာင့္လားဆိုတာပါပဲ။
သုေမာင္ ၏ “ေက်းဇူးပဲ AIDS စာအုပ္”မွ
ကူးယူေဖၚျပပါသည္။
