(ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေ၀ဒနာသည္တို႔ရဲ့ ပင္ကိုယ္ေရး ခံစားခ်က္မ်ား)

ကြ်န္မ
နာမည္မတင္ျမတ္ေထြးျဖစ္ပါတယ္။ ေမြးေပါက္ေဖာ္ ခုႏွစ္ေယာက္႐ွိတဲ့အနက္မွာ ကြ်န္မအႀကီး
ဆုံးျဖစ္ၿပီး HIV ပိုးနဲ႔ အသက္႐ွင္ေနထိုင္တာ ၇ ႏွစ္ေလာက္ေတာ့႐ွိပါၿပီ။

ကြ်န္မ
ခင္ပြန္း HIV ပုိး႐ွိမွန္း ၂၀၀၄ ခုႏွစ္မွာ သိပါတယ္။ သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး။ ၁၆၊ ၁၂၊
၂၀၀၅ ရက္ေန႔မွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မခင္ပြန္းဆုံးတဲ့ေန႔မွာပဲ
အိမ္ရဲ႕ေတာင္ဘက္မွာ ဝင္းထရံေတြ ကို ျပာေတြနဲ႔ျဖဴးထား ပါတယ္။ အိမ္ရဲ႕အေနာက္ဘက္အိမ္က
ဝင္းထရံေတြကို ထုံးေတြနဲ႔ျဖဴးထား ပါတယ္။ သူတို႔က ကြ်န္မခင္ပြန္း AIDS နဲ႔ဆုံးတာကို
သိတယ္ေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကူးမွာ ေၾကာက္ၾက တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္တုံးက
ကြ်န္မေဒါသေတြ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ စိတ္အားလဲ ငယ္ခဲ့ရပါတယ္။ ခင္ပြန္းဆုံးလို႔
ဝမ္းနည္းရတာ တမ်ိဳး၊ ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းခံရတာ တစ္မ်ိဳးးနဲ႔အေတာ္ကို ဒုကၡေရာက္ခဲ့ရပါတယ္။
အခုလို အတိတ္ကအေၾကာင္းေတြ ျပန္ေရးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္  မ်က္ရည္က်ရပါတယ္။

ၿပီးေတာ့
ကြ်န္မမွာ သမီးေလး ၃ ေယာက္႐ွိပါတယ္။ အႀကီးဆုံးက ၈ တန္း၊ အလတ္က ၄-တန္း၊ အငယ္ဆုံးေလးက
သူငယ္တန္းပါ။ ကြ်န္မတို႔မိသားစုက ဆင္းရဲေတာ့ အိမ္မွာ မီတာလဲမ႐ွိ၊ TV လဲ မ႐ွိေတာ့
သမီးေလးေတြက အိမ္နီးနားခ်င္းအိမ္မွာ TV သြားၾကည့္ၾကပါတယ္။ ျပန္လာတဲ့အခါ ကြ်န္မ ကိုျပန္ေျပာၾကတယ္။
သူတို႔ သြားၾကည့္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေသာက္ေရအိုးကို ပုဆိုးနဲ႔အုပ္တဲ့အေၾကာင္း၊
ေရခြက္ေတြသိမ္းတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ ကြ်န္မေလ ရင္ထဲကခံစားခ်က္ေတြကို
ေျပာမျပတတ္ ေအာင္ ေရးမျပတတ္ေအာင္ပါပဲ။

ကြ်န္မခင္ပြန္းရဲ႕အေဒၚဆိုရင္
အိမ္အလည္လာတာေတာင္ မထိုင္ေတာ့ဘဲ မတ္တပ္ရပ္စကားေျပာၿပီး ျပန္သြားပါ တယ္။
အိမ္နီးနားခ်င္းက ကေလးေတြ အိမ္လာရင္လဲ သူတို႔အေမေတြက ခ်က္ခ်င္းလုိက္ ေခၚၾကတယ္။
သူတို႔ ကေလးေတြကိုလဲ အတူတူမကစားဖို႔ ၊သူတို႔အေဖက AIDS ေရာဂါနဲ႔ ေသတာ၊ နင့္တို႔ကူးလိမ့္မယ္လို႔
ေျပာျပထား ၾကပါတယ္။ `

သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က
အိမ္အလည္လာတာ ကေလးေခၚခဲ့ပါတယ္။ ကေလးအေမက ခ်က္ခ်င္း လိုက္လာၿပီး
ကေလးကိုျပန္ေခၚသြားပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔အိမ္ရဲ႕ ေ႐ွ႕ဘက္အိမ္က ေကာင္မေလး ကြ်န္မတို႔ဖိနပ္
ခိုးစီးပါတယ္။ သူ႔အေမကို တိုင္ေျပာေတာ့ သူ႔သမီးကို ဘာမို႔ခိုးစီးတာလဲ၊ ေရာဂါကူး
ခံခ်င္လို႔လားလို႔ ေျပာပါတယ္။ သမီးေလး ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ထမင္းခ်ိဳင့္သြားပို႔ေတာ့လဲ
သူ႔ သူငယ္ခ်င္းက အတူတူမစားပဲ အျပင္ထြက္စားတာကို ေတြ႕ခဲ့ရပါ တယ္။

ေကာင္းတာျဖစ္ျဖစ္
၊ ဆိုးတာျဖစ္ျဖစ္ မၿမဲဘူးဆိုတဲ့အတိုင္း ကြ်န္မတို႔ မိသားစုကို ကူညီေစာင့္ေ႐ွာက္မဲ့
သူေတြ အဖြဲ႕အစည္းေတြ ေပၚေပါက္လာပါတယ္။ C.H.B.C, ေရႊျခေသၤ့, DRC ဆိုတာပါပဲ။ အဲဒီအဖြဲ႕အစည္းေတြက
ကြ်န္မတို႔ မိသားစုကို supporting လုပ္ေပးပါတယ္။ perfect မဟုတ္ေပမဲ့ ေတာ္ေတာ္ေလး
အဆင္ေျပရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လာေရာက္ၿပီး ျပဳစုေစာင့္ေ႐ွာက္ ၾကတာေတြကို
ပတ္ဝန္းက်င္ကျမင္ၿပီး ကြ်န္မကိုေမးတယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ character ကလဲ ပြင့္ပြင့္ လင္းလင္းဆိုေတာ့
အကုန္ေျပာျပတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ပတ္ဝန္းက်င္က ကြ်န္မတို႔မိသားစုကို နားလည္ လာတယ္။
ခြဲျခားမႈေတြ ေလ်ာ့ပါးလာပါတယ္။

အခုဆိုရင္
ကြ်န္မ ARV ကို ေရႊျခေသၤ့ရဲ႕ကူညီမႈနဲ႔ free ေသာက္ေနရပါၿပီ။ ကြ်န္မအေျပာမဟုတ္ပါဘူး။
တကယ္ပါ ေဆးအလွဴ႐ွင္ကိုေရာ ေရႊျခေသၤ့ကိုပါ ေမတၱာပို႔ေပးပါတယ္။ ကြ်န္မ ARV
စေသာက္ေတာ့ CD4 208 ပဲ ႐ွိပါတယ္။ အခုဆိုရင္ ကြ်န္မရဲ႕ CD4 512 ႐ွိေနပါၿပီ။

ကြ်န္မေမ့ေနတာ
႐ွိေသးတယ္။ အဲဒါက လက္ကမ္းစာေဆာင္ေတြ၊ က်န္းမာေရးဗဟုသုတ ရေစမဲ့ စာအုပ္ေတြကိုလဲ
ေဝေပးပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ပတ္ဝန္းက်င္ကဖတ္ၾကလို႔ ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းေတြ
ေလ်ာ့ပါးတယ္လို႔ ကြ်န္မထင္ပါ တယ္။ 

ကြ်န္မတို႔
PLHIV ေတြနဲ႔ ေရႊျခေသၤ့ volunteer ေတြ ပုဂံ၊ ေညာင္ဦး၊ ပုပၸါးကို Social function
ထြက္တဲ့ ခရီးစဥ္ဟာ ကြ်န္မ မေမ့ႏိုင္တဲ့ ခရီးစဥ္ပါပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့
မသြားဘူးတဲ့ေနရာ၊ စားရခဲေပတဲ့ အစားအစာေတြ ေကြ်းေမြးလို႔ ပါပဲ ။

တင္ျမတ္ေထြး

မိုးမခ
- ပုဂံ၊
ေညာင္ဦး၊ ပုပါးကို  မေမ့ဘူး