ကုသႏိုင္တဲ့
ေဆးမရွိဘဲ၊ ကမာၻ႕ျပည္သူေတြကို ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ၿခိမ္းေျခာက္ေနတဲ့ ေသမင္းတမန္
AIDS ေရာဂါအေၾကာင္း ဝတၳဳေတြ၊ ေဆာင္းပါးေတြ၊ ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြ ေရးၾကတာ မ်ားပါၿပီ။ အေပ်ာ္က်ဴးသူေတြနဲ႔
မူးယစ္ေဆးဝါးသမားေတြက စခဲ့တဲ့ ေရာဂါဟာ အျပစ္မဲ့တဲ့ ကေလး သူငယ္ေတြကိုပါ ရက္ရက္စက္စက္
သတ္ျဖတ္ေနပါတယ္။ ေရာဂါျဖစ္တဲ့သူ ေရာဂါကူးတဲ့သူေတြ အေၾကာင္း ရင္နာစရာ ဝတၳဳေတြ ဖတ္ရတယ္။
ယခုဝတၳဳကလည္း အိပ္ဒ္(စ္) ေရာဂါ အေၾကာင္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေရာဂါျဖစ္ေနသူ အေၾကာင္းေတာ့
မဟုတ္ပါဘူး။ အိပ္ဒ္(စ္) ေရာဂါ အေျခာက္လွန္႔ခံေနရသူရဲ႕ စိတၱဇေဝဒနာ အေၾကာင္းပါပဲ။ အိပ္ဒ္(စ္)
ေဝဒနာရွင္ရဲ႕ ေရာဂါလကၡဏာေတြ အားလံုးဒီလူ႔မွာ ေပၚေပါက္လာတယ္။ ေသခ်ာေအာင္ ေသြးစစ္ၾကည့္တဲ့
အခါ HIV Negative ျဖစ္ေနတယ္။ အိပ္အိုင္ဗီြပိုး မရွိဘူးေပါ့။ ထပ္စပ္တယ္။ မေတြ႕ဘူး။ လူနာက
မယံုဘူး။

သူ႔မွာ ဒီေရာဂါပိုး ရွိေနတယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္။
ဒီပိုး ကူးေလာက္ေအာင္လည္း အမ်ဳိးစံုသူ လုပ္ခဲ့ ႐ႈပ္ခဲ့တယ္။ ဆရာဝန္ေတြက မဟုတ္ပါဘူး ဆိုတာလည္း
သူမယံုဘူး။ ေနာက္ဆံုး ေရာဂါပိုး ရွာမေတြ႕ဘဲနဲ႔ ဒီေရာဂါလကၡဏာ ေတြနဲ႔ ေသဆံုးခဲ့တယ္။

စိတ္ေရာဂါနဲ႔
ေသတယ္လို႔ ေျပာရလိမ့္မယ္ လို႔ ဆိုတယ္။

ဒီလိုအျဖစ္မ်ဳိး
ေလာကမွာ တကယ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုယ္ေတြ႕ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အျဖစ္ခ်င္းက ယခုဝတၳဳလိုေတာ့
မဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ လူပ်ဳိေလး တစ္ေယာက္ တျဖည္းျဖည္း ပိန္ခ်ဳိးလာတယ္။ ဆရာဝန္သြားျပတယ္။
သူ႕႐ုပ္လကၡဏာက HIV ပုိး ကူးစက္ေနသူနဲ႔ တူေတာ့ ေသြးစစ္ခိုင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပိုးမေတြ႕ဘူး။
Negative ပဲ။ ပါရဂူဆီ ေရာက္သြားပါတယ္။ ပါရဂူကလည္း ေသြးစစ္ၾကည့္တယ္။ ပိုးမေတြ႕ဘူး။
Negative ပဲ။ ဒါကို ပါရဂူက မယံုဘူး။ မၾကာခင္လပိုင္းအတြင္း ေသေတာ့မယ္လို႔ ေတာင္ ခန္႔မွန္းခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ လူနာဟာ မေသခဲ့ပါဘူး။ ယခုတိုင္ ရွိေနတယ္။ အိပ္ဒ္(စ္) ေရာဂါလည္း မဟုတ္ဘူးလို႔
ဆရာဝန္တစ္ဦးက ေျပာတယ္။ တကယ္ေတာ့ AIDS တေစၦေျခာက္တာပါပဲ။ အျဖစ္ကေတာ့ ေနမင္းသစ္ရဲ႕ ဝတၳဳနဲ႔
ကြဲပါတယ္။

ဝတၳဳမွာ လူနာက အိပ္(စ္) တေစၦေျခာက္ခံေနရတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြလူငယ္အျဖစ္မွာေတာ့
ဆရာဝန္ေတြမွာ အိပ္ဒ္(စ္) တေစၦ အေျခာက္ခံေနရရွာတာပါပဲ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ AIDS ေရာဂါဆိုးႀကီးဟာ
လက္တန္ရွည္သထက္ ရွည္လာေနတယ္။ ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုသလို႔ မရေတာ့ ပိုဆိုးတယ္။ အာဖရိက တိုက္မွာဆိုရင္
ႀကီးႀကီးမားမားကို ဝါးမ်ဳိလာၿပီ။ ကုသလို႔ မရေတာ့ ေရာဂါမျဖစ္ေအာင္ မကူးစက္ေအာင္ ကာကြယ္ဖို႔ပဲ
ရွိတယ္။ ဒီအတြက္ ပညာေပးၾကရမယ္။ အိပ္ဒ္(စ္) ပညာေပးမႈကို စာေပသမားေတြ အႏုပညာသမားေတြက
တာဝန္ရွိရွိ လုပ္ၾကရလိမ့္မယ္။ ေရာဂါကို ေၾကာက္ေအာင္ လံႈ႕ေဆာ္ႏိုင္မွ ေတာ္႐ံုေလာက္ပဲ
ရွိပါလိမ့္မယ္။

ေနမင္းသစ္
- မယံုၾကည္သူ

ခ်ယ္ရီ -ဇြန္လ၊ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္

အုပ္ ၂၀၀ ျပည့္၊ ၁၇ ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ

မေဟသီ
- အမွတ္ ၂၀၀၊ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ (စာမ်က္ႏွာ ၁၈၇၊ ၁၈၈)