Karin Eberhardt: Bangor
Daily News
ၾကာသပေတး၊ ႏို၀င္ဘာလ ၁၅ ရက္၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္
ျမန္မာစစ္အစိုးရက လူထု၏ ထုတ္ေဖၚေျပာဆိုခ်က္မ်ားကို ရက္စက္စြာျဖိဳခြင္းရာ၌
လူထု၊ ဆႏၵျပ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ေထာက္ခံသူမ်ားအား ရိုက္ႏွက္၊ ဖမ္းဆီးေသာအခါတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အတိဒုကၡသမိုင္းေၾကာင္း၏
ရင္ေမာဖြယ္ရာမ်ားစြာ အနက္မွ ရက္တရက္ ဤအေၾကာင္းကုိ စက္တင္ဘာလ ၂၇ ရက္ေန႔ထုတ္ Bangor Daily News ၏ မ်က္ႏွာဖံုးစာမ်က္ႏွာတြင္ ေဖၚျပခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအ၀န္းမွ ျပန္လည္တုန္႔ျပန္ ေဆာင္ရြက္ရန္အတြက္ ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္ေနသည္ႏွင့္
တျပိဳင္နက္ ေလာေလာလတ္လတ္တြင္ အေရွ့ေတာင္အာရွမွ လူမသိသူမသိ
တိုင္းျပည္အေပၚ တကမၻာလံုး၏
စိတ္၀င္စားမႈ စုျပဳံေရာက္ေနသည္။ သမၼတဘုရွ္က သူ၏ ကမၻာ့့ကုသမဂၢ
အေထြေထြညီလာခံ အဖြင့္မိန္႔ခြန္းတြင္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၏
တုန္႔ျပန္ခ်က္ကို ထည့္သြင္း
ေျပာျပခဲ့သည္။ သမၼတဘုရွ္က မၾကာေသးမီွက ျပစ္ဒဏ္ခတ္ခဲ့သည့္ ပိုမိုျပင္းထန္ေသာ ျပစ္ဒဏ္ခတ္ပိတ္ဆို႔မႈမ်ား ခ်မွတ္ခ့ဲျခင္းအား ထည့္သြင္းေျပာဆိုခဲ့သလို ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း ေတြ႔ၾကဳံ ခံစားေနရေသာ ဒုကၡသုကၡမ်ား
ပေပ်ာက္ေရး လူသားခ်င္းစာနာေသာ အဖြဲ႔မ်ား၏
ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈမ်ားကိုလည္း ဆက္လက္ ေထာက္ပံ့သြားရန္ ကတိျပဳပါသည္
ဟူ၍လည္း သူ၏မိန္႔ခြန္းတြင္ ထည့္သြင္း ေျပာဆုိခဲ့သည္။
စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈ၊ ေၾကာက္ရြံ႕မႈႏွင့္ တစစတိုးပြားလာေနေသာ ငတ္မြတ္မႈမ်ားကို
ေန႔တဓူ၀ ၀ါးမ်ိဳခံစားေနရေသာ လူဦးေရ ၅၂ သန္းခန္႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္ေနၾကသည္။ မိသားစုအမ်ားစု၏ အဓိက စိုးရိမ္ခ်က္မွာ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း မိသားစုကို မည္ကဲ့သို႔ ထမင္းေၾကြးရမလဲဟူ၍ ျဖစ္သည္။ တဦးခ်င္း၀င္ေငြသည္ ေဒသအတြင္း အနိမ့္ဆံုးအဆင့္တြင္ရိွေနျပီး ကေလးသံုးေယာက္တြင္ တေယာက္သည္ အဟာရခ်ိဳ႕တဲ့မႈဒဏ္ကို ခံစားေနရျပီး ေမြးကင္းစကေလး ေသဆံုးမႈႏႈန္း ျမင့္မားေနဆဲျဖစ္သည္။ အိပ္ခ်္အိုင္ဗြီ-ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ျပန္႔ပြားမႈႏွင့္ ေနထိုင္မႈစရိတ္ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္
တိုးတက္ေနမႈ စေသာ
အပိုေဆာင္း ဒုကၡမ်ားေၾကာင့္ ေဘးဒုကၡကပ္ၾကီး တခုဆီသို႔ အဘယ့္ေၾကာင့္ မၾကဳံစဖူး ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ထိုးက်ေနရသည္ဟု လူထု၏ ခံစားခ်က္ကို ကၽြႏု္ပ္တို႔
နားလည္သည္။
ေလာင္စာဆီေစ်းႏႈန္းမ်ား အဆမတန္ တိုးျမွင့္လိုက္မႈမီးပြားက စတင္ကာ
ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တိုက္ပြဲ၀င္ေနရေသာ ဆင္းရဲမဲြေတမႈႏွင့္ တိုးတက္မႈအတြက္ ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားက ထိုမီးပြားကို အားျဖည့္လိုက္ကာ ေနာက္ဆံုး လူထုအံုၾကြမႈအထိ ျဖစ္ခဲ့သည္။
အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားမွ တုန္႔ျပန္ခ်က္မ်ားသည္ စိတ္အားထက္သန္ဖြယ္ရာ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းမ်ား ျဖစ္ေသာ္လည္း ပိတ္ဆို႔မႈမ်ား တိုးျမွင့္ျခင္း၊ ရႈံ႕ခ်ေသာဆံုးျဖတ္ခ်က္
မူၾကမ္းမ်ား ထုတ္ျပန္ျခင္းစေသာ စိတ္ကသိကေအာက္
ျဖစ္စရာ အရင္အတိုင္းပံုစံမ်ားပင္ ျဖစ္ေနေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏
႐ႈပ္ေထြးလွေသာ အေျခအေနက အနီးကပ္ေလ့လာ အကဲခတ္မႈႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဘက္စံုေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ား လိုအပ္သည္။
ေဘးထြက္ဆံုးရႈံးမႈ နည္းႏိုင္သမွ်
နည္းပါးႏုိင္ေရးအတြက္ ႏုိင္ငံတကာ
အသိုင္းအ၀န္းက စမတ္ပိတ္ဆို႔မႈ (Smart
Sanction) ဟူေသာ ေ၀ါဟာရအသစ္ တခုကို စတင္ အသံုးျပဳခဲ့သည္။ မၾကာေသးမီက အေမရိကန္အစိုးရက ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ စစ္တပ္ ထိပ္ပိုင္းအရာရိွမ်ားႏွင့္ စီးပြားေရးအရ
ဆက္ႏြယ္သူ ၃၇ ဦး၏
ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားကို ထုတ္ယူခြင့္
ပိတ္ပင္ျခင္းႏွင့္ ျပည္၀င္ခြင့္
ဗီဇာပိတ္ပင္ျခင္းမ်ား လုပ္ေဆာင္မႈသည္ ယင္းစမတ္ပိတ္ဆို႔မႈ အတြက္ ရည္ရြယ္ လုပ္ေဆာင္သည္ဆိုပါက ေအာင္ျမင္ႏိုင္ေသာ အခြင့္အလမ္း
ရိွသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ိဳလူမ်ားက ေဆာ္ေၾသာ္ေနေသာ ျမန္မာ့စီးပြားေရး လံုး၀ ရပ္တန္႔သြားေစေရး က်ယ္ျပန္႔ေသာ
ပိတ္ဆို႔မႈႈသည္ ဆင္းရဲသား ျပည္သူမ်ားအေပၚ အတိအက် တန္ျပန္ အက်ိဳးသက္ေရာက္
လိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။
လူဦးေရ ၇၅ ရာခုိင္ႏႈန္းသည္ ေက်းလက္ေန လူဦးေရမ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း စိုက္ပ်ိဳးေရးက႑သည္ တိုးပြားလာေသာ
လူဦးေရကို အေထာက္အပံ့
မေပးႏိုင္ေပ။ စက္မႈထုတ္ကုန္လုပ္ငန္း သို႔မဟုတ္ ၀န္ေဆာင္မႈက႑မ်ား အတြက္ အေထာက္အကူ ျဖစ္ႏိုင္ေသာ အခြင့္အလမ္း
နည္းပါးမႈကို ရင္ဆိုင္ေနရေသာေၾကာင့္ အလုပ္လက္မဲ့ႏွင့္ အခ်ိန္ျပည့္
အလုပ္မလုပ္ရေသာ အလုပ္သမားမ်ား
အတြက္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္လမ္း မရိွသေလာက္
ျဖစ္ေနေသာအခ်ိန္တြင္ အိမ္နီးျခင္း
တိုင္ျပည္မ်ားသို႔ (ပံုမွန္အားျဖင့္ တရားမ၀င္ ခိုး၀င္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။)
၀င္ေရာက္အလုပ္ရွာေဖြၾကရျခင္း သို႔မဟုတ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ တစစတိမ္ေကာေနေသာ သဘာ၀အရင္းအျမစ္မ်ား ခုိးထုတ္ျခင္း၊ ေက်ာက္တူးျခင္း၊ ေရႊတူးျခင္း၊ သစ္ႏွင့္အျခားေသာ သစ္ေတာထုတ္ ပစၥည္းမ်ား ခိုးထုတ္ျခင္းႏွင့္ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔ တူးေဖၚျခင္းမ်ားတြင္ ပါ၀င္လုပ္ကိုင္ၾကရသည္။
မိသားစုအား ေထာက္ပံ့ႏိုင္မႈ နည္းေလေလ လူေတြဟာ အာသာငမ္းငမ္းျဖစ္လာၾကကာ လမ္းေပၚသို႔
ပို၍ ထြက္လာႏုိင္သည္။
ေသြးထြက္သံယိုမႈ တၾကိမ္ျပီး
တၾကိမ္ျဖစ္ခဲ့ေသာ ၁၉၈၈ ၾသဂုတ္လႏွင့္ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာတို႔သည္ ယင္းျပႆနာမ်ား၏ နိဂံုးခ်ဳပ္ခ်က္မ်ား ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဆင္းရဲေသာ မိသားစုမ်ားသည္ သဘာ၀အရင္းအျမစ္မ်ားကို မျဖစ္မေန ထုတ္ယူ သံုးစြဲရေသာေၾကာင့္ အရင္းအျမစ္မ်ားသည္ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ျဖင့္ ေပ်ာက္ကြယ္ဆံုးရႈံးေနကာ တိုင္းျပည္အား မေရရာ မေသခ်ာေသာ အနာဂါတ္တခုကို ဆြဲတင္ေနသလို ျဖစ္ေနသည္။
ကုလသမဂၢ အထူးကိုယ္စားလွယ္ အီဗရာဟင္ဂမ္ဘာရီသည္ လမ္းေၾကာင္းအမွန္ေပၚတြင္ ရိွေနသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚတြင္ လႊမ္းမိုးႏိုင္ေသာ
ႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္သည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏
အိမ္းနီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားသို႔ သြားေရာက္လည္ပတ္သည့္ ခရီးစဥ္တြင္ အာရွတြင္ အျမစ္တြယ္ေနေသာ ျပႆနာတခု အေျဖရရိွေရးအတြက္ သူဖိအားေပး ေဆာင္ရြက္ေနသည္။ ေခ်ာ့တခါ ေခ်ာက္တလွည့္ နည္းလမ္းအျဖစ္ မွန္ကန္ေသာ ေျပာင္းလဲမႈမ်ား ဆီသို႔ ဦးတည္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖစ္ပါက အကူအညီအျဖစ္ လူသားခ်င္းဆိုင္ရာ အကူအညီမ်ား တိုးျမင့္ေပးႏုိင္ျခင္း အပါအ၀င္ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈမ်ားပါ ပါ၀င္ေသာ
မက္လံုးေပးျခင္းမ်ားကို သူက
စတင္ေျပာဆိုေနသည္။
လူသားခ်င္းဆိုင္ရာအကူအညီမ်ား ပ်က္ဆီးရာပ်က္ဆီးေၾကာင္းကို ကၽြႏု္ပ္တို႔ လံုး၀ခြင့္ျပဳ၍
မရေပ။ ဆန္႔က်င္ဖက္
အားျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား လူဆင္းရဲမ်ားအတြက္ အကူအညီမ်ား
ပိုမို၍ တိုးေပးရန္ ကၽြႏု္ပ္တို႔က တြန္းအားေပးရမည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ကမၻာေပၚတြင္ တီဘီအဆုတ္နာ
အျဖစ္အမ်ားဆံုးေသာ တိုင္းျပည္တခု
ျဖစ္ျပီး အာရွႏုိင္ငံအတြင္း အိပ္ခ်္အိုင္ဗြီေ၀ဒနာသည္
ဦးေရ ေလးႏိုင္ငံေျမာက္
အမ်ားဆံုးႏိုင္ငံႏွင့္ ငွက္ဖ်ားေရာဂါသည္ အရြယ္ေရာက္သူမ်ား
အတြက္ အၾကီးမားဆံုးေသာ လူသတ္အႏၱရာယ္အျဖစ္ ဆက္လက္တည္ရိွေနေသာ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံျဖစ္သည္။ ကေလးငယ္မ်ားသည္ ၀မ္းေရာဂါႏွင့္ ရုတ္တရက္ျဖစ္ေသာ အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္းႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ
ေရာဂါမ်ားကို ခံစားေနရျပီး အသက္ဆံုးရႈံးမႈမ်ားပင္ ရိွသည္။ ကာကြယ္ျခင္းႏွင့္ ကုသျခင္းမ်ားကို ထိေရာက္စြာ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္သည္။ သို႔ေသာ္ အကူအညီေပးေရး
ေအဂ်င္စီမ်ား အနည္းငယ္ႏွင့္ ဘ႑ာေငြအဆင့္သည္လည္း အလြန္တရာ နည္းပါးလြန္းလွသည္။ ေအအိုင္ဒီအက္စ္၊ တီဘီႏွင့္ ငွက္ဖ်ားေရာဂါ ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ တိုက္ဖ်က္ေရးေငြေၾကးရံပံုေငြအဖြဲ႔ (Globle
Fund to Fight AIDS, Tuberculosis and Malaria) က ၂၀၀၆ ခုႏွစ္တြင္ အဖိုးထိုက္တန္လွေသာ အကူအညီ ၈၇ သန္းကို ျပန္လည္ရုပ္သိမ္းခဲ့သည္။ ၄င္းရုပ္သိမ္းမႈႈအား ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ယင္းေရာဂါမ်ားေၾကာင့္ ျပည္သူမ်ား
နက္နက္ရိွဳင္းရွိဳင္း ခံစား၊ ေသေက်ေနရမႈ လက္ေတြ႕ဘ၀ထက္ ႏိုင္ငံေရးအရ မွန္ကန္ေသာ
ရပ္တည္ခ်က္ ခိုင္မာမႈ၏
ေအာင္ပြဲတခု အျဖစ္ တခ်ိန္တခါက ျပဆိုခဲ့ဖူးသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားျဖင့္ ဆက္ဆံလုပ္ကိုင္ရမည္ကို ၀န္ေလးေနေသာေၾကာင့္ ႏုိင္ငံတကာ
အသိုင္းအ၀န္းသည္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ အကူအညီမဲ့ ျမန္မာျပည္သူမ်ား၏
အသက္ကို ကယ္တင္ေပးမည့္ အကူအညီမ်ားကို
ထုတ္မေပး ဆက္လက္
ထိန္းသိမ္းထားဆဲ ျဖစ္သည္။ တဦးခ်င္း ၀င္ေငြႏွင့္ အကူအညီမ်ားအေပၚ တဦးခ်င္း အသံုုးျပဳႏုိင္မႈ ႏွစ္ခုစလံုးတြင္ ေအာက္ဆံုးအဆင့္
နီးပါးတြင္ ရိွေနေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ကမၻာေပၚတြင္
ရိွေသာ အျခားဆင္းရဲေသာ တိုင္းျပည္ထက္ ပိုမို၍ ဥပေကၡာ ျပဳခံေနရသည္။ ေဒသအတြင္း ႏိွဳင္းယွဥ္ၾကည့္ပါက ၂၀၀၅ ခုႏွစ္တြင္ အိမ္နီးခ်င္း
တိုင္ျပည္တခု ျဖစ္ေသာ ေလာႏိုင္ငံ (အာဏာရွင္ႏုိင္ငံ)
သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ ႏိွဳင္းယွဥ္လွ်င္္ တဦးခ်င္း အကူအညီရရိွမႈသည္ ၁၆ ဆ ပိုမ်ားကာ အာဏာရွင္ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံက ၇ ဆ ပိုမ်ားသည္။
စစ္အစိုးရ ကိုယ္တိုင္သည္ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရးႏွင့္ လူမႈဖူလံုေရးမ်ားထက္ ကာကြယ္ေရးစရိတ္တြင္ အဆမတန္ ေငြေၾကး အသံုးျပဳေနျခင္းကိုက တက္တက္စင္ လြဲမွားေနသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျပစ္ဒဏ္ခတ္
ပိတ္ဆို႔မႈမ်ားႏွင့္ ရႈတ္ခ်မႈမ်ားက စစ္အစိုးရအား လူမႈဖူလံုေရးလုပ္ငန္းမ်ား
အတြက္ တိတိက်က်
တာ၀န္ယူေပးရန္ မစြမ္းေဆာင္ႏုိင္ေသးေပ။ အကူအညီမ်ား၏
ထိေရာက္မႈ တာရွည္ခိုင္ခန္႔ရန္အတြက္ အင္စတီက်ဴးရွင္းမ်ား မလံုမေလာက္ျဖစ္မႈႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးအရ ေရွ့မတိုးသာ ေနာက္မဆုတ္သာ ျဖစ္ေနျခင္းအား ေရရွည္အက်ိဳးအတြက္
ေျဖရွင္းရမည္မွာ မလြဲဧကန္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ လက္ငင္း ကာလတြင္ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္
ဆင္းရဲေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားကိုေတာ့ စြန္႔ခြာ မသြားသင့္ေပ။ လူသားခ်င္းဆိုင္ရာ အားထုတ္မႈမ်ားအား ကူညီေထာက္ပံ့ေပးမည္ ဟူေသာ သမၼတဘုရွ္ႏွင့္ အျခားေသာ အစိုးရမ်ား၊ အကူအညီ ေထာက္ပံ့ေပးေရး ေအဂ်င္စီမ်ား၏
ကတိမ်ား တည္ၾကပါေစ။
(Karin Eberhardt သည္ လြန္ခဲ့ေသာ ၈ ႏွစ္က ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္း
လူသားခ်င္းဆိုင္ရာ အေထာက္အပံ့မ်ား ကူညီေပးရာတြင္ ေက်းလက္ဖြံျဖိဳးမႈအတြက္ အၾကံံေပးတစ္ဦး
ျဖစ္သည္။ ယခုအခါ လစ္ဘာတီတြင္ သူမသည္ ေခတၱ ေနထုိင္လ်က္ ရွိသည္။)
မူရင္းေဆာင္းပါးကို ဒီေနရာကေန ဖတ္႐ႈႏိုင္သည္။
