ကၽြန္မအသက္ ဆယ့္ခုနစ္ႏွစ္ မျပည့္ခင္မွာပဲ ဒီေရာဂါႀကီးစတင္ စြဲကပ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္မဟာ လန္းပန္ က စက္႐ုံတစ္႐ုံမွာ တစ္ႏွစ္မွ် အလုပ္လုပ္ေနခဲ့တာပါ။
ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ တစ္ေယာက္က လန္းပန္ၿမိဳ႕စြန္မွာ ေနတာပါ။တစ္ေန႔ေတာ့ ကၽြန္မဆီ ဖိတ္စာ တစ္ေစာင္ေရာက္လာပါတယ္။ အလွဴပြဲ ပါတီ တစ္ခု တက္ေရာက္ဖို႔ပါ။ ေစာေစာက ေျပာတဲ့ ၿမိဳ႕စြန္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္ကို သြားရမွာပါ။ ပါတီပြဲ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔က ကိုအာကာ စားေသာက္ဆိုက္ကို ဆက္သြားၾကပါတယ္။ ညစာ စားပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းပါ။ ၿပီးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား အိမ္ျပန္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအိမ္ျပန္လမ္းမွာပဲ လူငါးေယာက္အုပ္စုကို ႐ုတ္တရက္ ျမင္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ သူ႐ုိ႕ဟာ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္ၿပီးၿပီးခ်င္း လက္ကိုင္ပု၀ါနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာ ေတြကို အုပ္လိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ကၽြန္မတို႔ ဘာကိုမွ မသိေတာ့တဲ့ ဘ၀ ေရာက္သြားပါေရာရွင္။
ကၽြန္မတို႔ သတိရလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မေရာ သူငယ္ခ်င္းမွာပါ (ရွက္ရွက္နဲ႔ေျပာပါရေစ) အ၀တ္အစား လံုး၀ မရွိၾကေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကၿပီး ဘာေတြျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေျပာမျပေတာ့ပါဘူူး။ ေနာက္လမွာ ကၽြန္မ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ဖ်ားနာပါေလေရာ။ ဒါနဲ႔ အလုပ္ထြက္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ အေမ့အိမ္ကိုလည္း ေျပာင္းေနခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္တစ္လအၾကာမွာပဲ ကၽြန္မဟာ ခ်စ္ရမဲ့သူေတြ႔ပါတယ္။ မၾကာခင္ သူနဲ႔ကၽြန္မ လက္ထပ္လိုက္ၾကေပမယ့္ ေသြးစစ္တာေတြ ဘာေတြ မလုပ္မိခဲ့ၾကပါဘူး။ ေနာက္တစ္ႏွစ္မွာ ကၽြန္မ ကုိယ္၀န္ရွိလာလို႔ ေဆး႐ုံသြားျပေတာ့ ဆရာ၀န္က ကၽြန္မဟာ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေရာဂါသည္ ျဖစ္ေနပါၿပီတဲ့ရွင္။ ကၽြန္မ အႀကီးအက်ယ္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားသြားမိပါတယ္။ ဒီကိစၥ ကၽြန္မေယာက္်ားကိုလည္း ေျပာမျပျဖစ္ဘူး။ ကၽြန္မရင္ေသြးေလးက ရွိႏွင့္ ေနၿပီေလ။ ကေလးအတြက္ စိုးရိမ္မိပါတယ္။
ကၽြန္မရင္ေသြးေလးကို ေမြးႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့ ကေလးဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ႏို႔ကို မစို႔ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး အေမ့ကို ကၽြန္မ ဖြင့္ေျပာေတာ့ အေမ့ခမ်ာ ႀကီးစြာေသာ စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္႐ုံက လြဲၿပီး ကၽြန္မကို ေခ်ာ့ေမာ့ ႏွစ္သိမ့္႐ုံပဲ တတ္ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။ ဆရာ၀န္ကလည္း ကၽြန္မတို႔ မိသားစုနဲ႔ ေဆြးေဆြးေႏြးေႏြး လုပ္ပါတယ္ရွင္။ ေနာက္ေတာ့ သူလည္း ေ၀ဒနာ ခံစားလာရတာေပါ့ေလ။ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ အလြန္ပဲ ဂ႐ုစိုက္ေနထိုင္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဆရာ၀န္ဆီကိုလည္း ကၽြန္မတို႔ ပံုမွန္သြားေရာက္ေတြ႔ဆံုၿပီး သူေပးတဲ့ ေဆးေတြကိုလည္း မွန္မွန္ေသာက္ခဲ့ပါတယ္။
ေဆး႐ုံက အကူအညီေတြကိုလည္း ကၽြန္မ အလြန္လိုခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ေဆး႐ုံကိုသြားတိုင္း သူနာျပဳေတြရဲ႕ ခ်ဳိသာတဲ့ စကားသံ၊ အားေပးသံေတြ ၾကားရပါတယ္ရွင္။ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေရာဂါသည္ မိသားစုေတြ အတြက္ ေထာက္ပံ့ေၾကးေငြေတြလည္း ကၽြန္မတို႔ ရၾကပါတယ္ရွင္။
ကၽြန္မ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းႀကီးစြာ ထားေနမိတာကေတာ့ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေရာဂါ ေပ်ာက္ေဆးႀကီးကို ဆရာ၀န္ေတြ တစ္ေန႔ေန႔ ေတြ႕ရွိရမယ္ဆိုတာပါပဲေလ။
တကယ့္ျဖစ္ရပ္မ်ားသည္ ၀တၳဳပံုျပင္မ်ားထက္ပိုၿပီး ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ၾကပါသည္။ မိန္းကေလးသည္ လူေလ လူလြင့္ လူဆိုးလူညစ္ တစ္သိုက္၏ လူမဆန္ေသာ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္သာ ျပႆနာျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။ သူတို႔ ခု ဘာေတြလုပ္ေနသလဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိပါ။ သူတို႔သည္ ေနာက္ထပ္ မိန္းမပ်ဳိေလးမ်ားအား ဖ်က္ဆီးေနၾကဦးမည္လား။
(ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဒီျဖစ္ရပ္မ်ဳိး အလြန္ရွားေသာ္လည္း သတိႏွင့္ ဆင္ျခင္ႏိုင္ဖို႔ကား အလြန္ အေရးႀကီးလွေပသည္။ အထူးသျဖင့္ သမီးရွင္မ်ားသည္ လြန္ကဲေသာ လြတ္လပ္ခြင့္မ်ဳိး မေပးအပ္ေစ့ခ်င္ပါ။ ဒါမ်ဳိးသည္ မိမိဘက္က စိတ္မပါေသာ္လည္း ျဖစ္လာတတ္သည့္ လူ႔သဘာ၀ တရား မဟုတ္ပါလားေလ။)
