က်မ
ဒီ ခုခံအား က်ဆင္းမႈ ကာကြယ္ တိုက္ဖ်က္ေရး လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ေဆာင္ရာမွာ ဘာအခက္အခဲေတြ
ရိွသလဲ လုိ႔ တခ်ဳိ႕က ေမးၾကပါတယ္။ အစစ အရာရာ အခက္အခဲေတြခ်ည္း ျပည့္ႏွက္ေနတာပါပဲလုိ႔
ေျဖမိပါတယ္။
စတင္
ပညာေပးဖုိ႔၊ လူေတြကို ခ်ဥ္းကပ္ဖုိ႔ကေနစၿပီး သူတုိ႔ ေဆး၀ါး ေသာက္သံုးႏုိင္ဖုိ႔၊ မွန္ကန္တဲ့
ေဆးကုသမႈ ခံယူဖုိ႔၊ သူတို႔ရဲ႕ လူမႈဘ၀ကို ဆက္လက္
သယ္ေဆာင္ႏုိင္ဖုိ႔ အစရွိတာေတြကို က်မနဲ႔ က်မကို ကူညီေနတဲ့ လူငယ္ အနည္းငယ္ေလာက္ပဲ စဥ္းစား
လုပ္ေပးေနၾကရတာ ဆုိေတာ့ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခက္ခဲမလဲဆုိတာ သိသာ ႏိုင္ပါတယ္။
အၿမဲတေစ
မျဖစ္မေန ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆိုေနရတာလည္း ရန္ပံုေငြ ျပႆနာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အလွဴေငြ မရေလ လုပ္ရတာ
ခက္ခဲေလေပါ့။ မိတ္ေဆြတခ်ဳိ႕ဆီက အကူအညီတခ်ဳိ႕ေတာ့ ရပါတယ္။ ခုဆုိ က်မ ဒဂံုၿမိဳ႕သစ္ဘက္က
စည္ပင္ေျမ ငွားၿပီး လူနာ ျပန္လည္ ဖြ႔ံၿဖိဳးေရး လုပ္ေပးထားတယ္။ အသိမိတ္ေဆြေတြ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့
နတ္ဆက္ ပစၥည္းလုပ္တဲ့ ေဘာ္ၾကယ္ထုိး၊ စက္ခ်ဳပ္ အစရွိတာေတြလည္း လုပ္ေပးပါတယ္။ ဒီရက္ပိုင္းေလးမွာပဲ
လူနာ ၄ ဦး အတြက္ အလွဴရွင္ ၁ ေယာက္ဆီက အလွဴခံၿပီးေတာ့ ပလာတာ ေၾကာ္တ့ဲဆိုင္ေလး ဖြင့္ထားေပးႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ လူနာေတြ အမ်ားႀကီးအတြက္ က်မ မလုပ္ေပးႏုိင္ေသးတာကလည္း အခက္အခဲတခုပါ။
ဒီအခါမွာက်ေတာ့
အခက္ခဲဆံုးလုိ႔ ေခၚႏုိင္တဲ့ ကိုယ္က်င့္တရား၊ အမူအက်င့္ေတြ မေျပာင္းႏုိင္တဲ့သူတခ်ဳိ႕ကုိ
ေတြ႔လာေတာ့တာပါပဲ။
တျခား
လူငယ္ေလးေတြ ဆိုးေပေတၿပီး နဂိုမူလ အက်င့္တိုင္း ျပန္လည္ ေသာက္စားလာတာေတြလည္း ေတြ႔ရပါ
တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒါဟာ ခံသာေသးတယ္ ဆုိရမွာပါ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆိုေတာ့ သူတို႔က ေသာက္စား
ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ဘာသာ ဒုကၡေရာက္တာပါ။ ေနာက္ဆက္တြဲအေနနဲ႔ကေတာ့ အဲ့ဒီလို ျဖစ္သလို ေနလိုက္ၾကတဲ့
လူနာေတြကို ျပန္ကုေတာ့ ေငြကုန္ေၾကးက် ပုိမ်ား၊ လူပင္ပန္း စိတ္ပင္ပန္းေတာ့ ပိုျဖစ္ရတာေပါ့။
ဒါေပမယ့္ ဒီ အေျခ အေနကုိေတာင္ ခံသာတယ္လုိ႔ ေျပာေနတယ္ဆုိေတာ့ ဒီအေျခေနထက္ ဆိုးတာေတြရွိေနလုိ႔
ေျပာတာပါ။
က်မလူနာ
အမ်ားစုဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ နယ္ဘက္ ေတာသူေတာင္သား ယာဥ္ေမာင္းသူေတြ၊ ကားေနာက္ လုိက္ စပယ္ယာေတြအျပင္
အျခား မသိ နားမလည္သူေတြ မ်ားပါတယ္။ လူနာေတြထဲမွာ ျပည့္တန္ဆာ မိန္းကေလး ၅ ေယာက္ ပါလာပါတယ္။
သူတို႔ ၅ ေယာက္ဟာ မတူညီတဲ့ အေျခေနက လာတယ္ဆုိေပမယ့္ ကိုယ္ခႏၶာ ရင္းႏွီး လုပ္ကိုင္စားၾကတာခ်င္းေတာ့
တူပါတယ္။
သူတုိ႔ထဲက
တေယာက္ကေတာ့ က်မ အျမင္ ေျပာရရင္ သူက ေယာက်ာ္း မရွိရင္ မေနနိုင္တဲ့သူပါ။ သူက ေငြရွာေဖြ
ၿပီးေတာ့ သူႏွစ္သက္တ့ဲ ေယာက္က်ားေတြနဲ႔ ျပန္ၿပီး ေပ်ာ္ပါးတာပါ။ သူေငြရွာတာလည္း လူနဲ႔ရင္းၿပီး
ရွာတယ္၊ ျပန္လည္ ေပ်ာ္ပါးတာလည္း လူနဲ႔ရင္းၿပီး ေပ်ာ္ပါး ဆုိေတာ့ ကူးစက္မႈဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္
မ်ားေနၿပီလဲ ဆိုတာ ေၾကာက္စရာေကာင္းလို႔ မေတြးခ်င္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္္ရပါတယ္။ က်မလည္း ႀကံဳတိုင္း
ဆံုးမ၊ က်မအိမ္မွာပါ ေခၚထားၿပီး ျပဳျပင္ေပမယ့္ အၿမဲပဲ ထြက္ေျပး၊ အရင္လိုပဲ လမ္းေပၚေန၊
လမ္းေပၚစား အက်င့္ မေပ်ာက္ပါဘူး။ ဒီကေလးမ အေၾကာင္းကိုေတာ့
ေနာင္မွပဲ ေဆာင္းပါးတေစာင္ ေရးပါဦးမယ္။
ဧရာဝတီ
- အမူအက်င့္ မေျပာင္းလဲၾကသူမ်ား
