ဧၿပီ
၄ ရက္ ဗုဒၶဟူးေန႔က လူစည္ကားရာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ ဒဂံုစင္တာေရွ႕မွာ ဆႏၵျပခ့ဲတ့ဲ HIV ေရာဂါပိုး ကူးစက္ခံရသူ ကိုတင္ကို ကို
ဆႏၵျပေနတုန္းမွာပဲ ရဲေတြက လာေခၚသြားခ့ဲတယ္ လို႔ မ်က္ျမင္သက္ေသေတြက ေျပာပါတယ္။
သူ႔ကို ခုထက္ထိျပန္မလႊတ္ေပးေသးပါဘူး။

ကိုတင္ကိုဟာ
ေန႔လည္ ၃ နာရီ ၀န္းက်င္ေလာက္မွာ ဆႏၵျပခ့ဲတာပါ။ ဆႏၵမျပခင္ သူ႔လိုေ၀ဒနာသည္ေတြကို
စစ္အစိုးရအေနနဲ႔ကုသမႈ အေသအခ်ာေပးဖို႔ တုိက္တြန္းထားတ့ဲ လက္ကမ္း စာေစာင္ေတြကို
လမ္းသြားလမ္းလာျပည္သူေတြကို ျဖန္႔ေ၀ခ့ဲပါတယ္။ သူ႔လို AIDS ေ၀ဒနာသည္ေတြကို သက္ဆိုင္ရာ
ၿမိဳ႕နယ္ရပ္ရြာေတြမွာ ကုသမႈေတြေပးဖို႔ ဒီလိုေ၀ဒနာသည္ေတြ ျမန္မာႏိုင္ငံ အႏွံ႔အျပားမွာ
မ်ားျပားဆိုး၀ါးလာေနတ့ဲအေၾကာင္း၊ ဒီေရာဂါဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံအပါအ၀င္ တကမၻာလံုးကို
ၿခိ္မ္းေျခာက္ေနတ့ဲအေၾကာင္း၊ ဒီေရာဂါဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အမ်ဳိးသား ေရးျပႆနာျဖစ္တ့ဲအေၾကာင္း၊
ျမန္မာႏိုင္ငံ သုေတသန ပညာရွင္ေတြနဲ႔ ကမၻာ့သုေတသန ပညာရွင္ေတြအေနနဲ႔
သုေတသနျပဳလုပ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ သူ႔ရဲ႕ရုပ္ခႏၶာကိုယ္ တခုလံုးကို သုေတ သနျပဳႏိုင္ဖို႔
ကမၻာ့လူထု အက်ဳိးကို ေမွ်ာ္ကိုးၿပီး သူ႔လွဴဒါန္းတ့ဲအေၾကာင္း အခ်က္ ၅ ခ်က္ ကိုတင္ျပ
ဆႏၵျပခ့ဲတာပါ။

သူဟာ
ဆႏၵမျပခင္ တေန႔ကမွ ပခုကၠဴၿမိဳ႕ကလာခ့ဲတာပါ။ ကိုတင္ကိုဟာ ပခုကၠဴၿမိဳ႕နယ္
ကမၼၿမိဳ႕မရပ္ဇာတိျဖစ္ ပါတယ္။

ကိုတင္ကို
ဒီလို ဆႏၵျပတာကို ကိုယ္တိုင္ျမင္ေတြ႔ခ့ဲတ့ဲ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ကိုေပါက္ကို RFA ၀ါရွင္တန္ရုံးခ်ဳပ္မွ ေဒၚေမျပံဳးေအာင္က
ဆက္သြယ္ေမးျမန္းခ့ဲပါတယ္။

ေမး။      ကိုေပါက္က ကိုတင္ကို ဆႏၵျပတုန္းကေလ ကိုေပါက္က မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔တစ္ဦးဆိုေတာ့ေလ
အဲ့ဒီတုန္းကေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အေျခအေနေလးကို ေျပာျပေပးလုိ႔ရမလားရွင္။

ေျဖ။       ကားေပၚကေနသူဆင္းဆင္းျခင္းပဲ သူကိုယ္တုိင္လက္ေရးနဲ႔ေရးထားတဲ့
Pamphlet ေတြကိုသူ လူေတြကိုလုိက္ေဝတယ္။ ေတြ႔တဲ့လူမွန္သမွ်ကို သူလိုက္ေဝတယ္။ ေဝလို႔အေစာင္
၄၊၅ ဆယ္ေလာက္ေဝၿပီးေတာ့ ရတနာပံုရုပ္ရွင္ရံုဖက္ကို လမ္းတစ္ဖက္ကို ကူသြားပါဆိုလုိ႔။ ကူးသြားၿပီးခါမွာ
ဒီပန္းျခံေလးကိုျဖတ္သြားတယ္။ ဒဂံုစင္တာဘက္ကို သူမ်ဥ္းဝါၾကားကေနပဲ မ်ဥ္းၾကားကေနပဲ သူစနစ္တက်ကူးသြားတယ္။
ကူသြားၿပီးအဲ့ဘက္မွာလည္း တစ္ေလွ်ာက္လံုးပဲ သူ pamphlet ေတြကိုသူေဝသြား တယ္။ ေဝသြားၿပီး၊
အဲ့ဒီေတာ့ ၃ နာရီထိုးသြားတယ္။ သူ ယူလာတဲ့ ဒီ poster ကို ပိတ္ထားတာေတြကို ျဖဳတ္လုိက္ၿပီးကာမွ
သူေခါင္းေပၚေျမႇာက္ၿပီးကာမွ ဆႏၵျပတယ္။ ဒီ poster မွာ သူအခ်က္ငါးခ်က္ပါတယ္ တစ္ဖတ္မွာေရးထားတာက။
တဖတ္ မွာက်ေတာ့ သူ႔မိသားစုဓါတ္ပံုကို ဓါတ္ပံုအႀကီးႀကီး ၁၀” ၁၄” ေလာက္ရွိမယ္ ဓါတ္ပံုအႀကီးႀကီး
ကပ္ထားၿပီးကာမွ ဒီတျခားေနရာလြတ္မွာေတာ့ HIV/AIDS သေကၤတျဖစ္တဲ့ ဖဲႀကိဳးနီတံ ဆိပ္ကို
ကပ္ထားတယ္။ ဟိုဘက္ဒီဘက္ေပါ့ကပ္ထားတာ။ အဲ့လုိကပ္ၿပီး ၃ နာရီကေနၿပီး ၃ နာရီ ၁၀မိနစ္တိတိ
poster ကိုေခါင္းေပၚတင္ၿပီးရြက္ၿပီးကာမွ သူဆႏၵျပတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း သူေတာင္းဆိုခ်င္တဲ့
အခ်က္ ငါးခ်က္ကို သူေအာ္ၿပီးကာမွ ေတာင္းဆိုေနတယ္။

ေမး။      သူအဲ့ဒီလိုတစ္ေယာက္ထဲ ဆႏၵျပေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေဘးနားက
ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြရဲ႕ အေနအထားက ဘယ္လုိရွိလဲ သူ႔ကိုဝိုင္းၾကည့္ေနလား၊ ဒါမွမဟုတ္လုိ႔ရွိရင္
သူ႔လုပ္ရပ္ ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ တြန္႔ဆုတ္သြားလား ဘယ္လုိအေျခအေနမ်ိဳးရွိခဲ့လဲ။ ေနာက္ၿပီး
သူလက္ကမ္းစာေစာင္ေတြေပးတယ္ဆိုေတာ့ လူေတြက ယူၾကသလားေပါ့ေနာ္။

ေျဖ။       ဟုတ္ကဲ့ က်ေနာ္ေတြ႔ရသေလာက္အေနအထားအရေတာ့ လူေတြက
သူေဝသြားတဲ့ pamphlet ေလးေတြကို ယူသြားၾကပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ၾကတယ္။ ေခါက္ၿပီးကာမွ သိမ္းသြား
တာ ျမင္ရပါတယ္။ သူဟုိဘက္ ဒဂံုစင္တာေရွ႕မွာ ဒဂံုစင္တာ ဆုိင္းဘုတ္ႀကီးေရွ႕တည့္တည့္ပဲ
အဲ့ဒီမွာ ဆႏၵျပေတာ့ ပထမလူဦးေရက သိပ္မရွိဘူးသူ႔ေဘးနားေလးမွာ ၁၀ေယာက္ ၁၅ ေယာက္ေလာက္ပဲ
ရွိတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မ်ားလာလုိက္တာလူ က်ေနာ့္ခန္႔မွန္းေပါ့ေလ မ်က္စိနဲ႔အျမင္အရေျပာရရင္
၁၀၀ေလာက္ျဖစ္သြားမယ္လုိ႔ထင္တယ္။ လူ၁၀၀ေလာက္က ဝိုင္း ထားတယ္။ ဝိုင္းအံုၿပီးၾကည့္တဲ့အေနအထားမွာရွိတယ္။
ဘာမွေတာ့ မေျပာၾကမလုပ္ၾကေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္လူကေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔မ်ားလာတယ္။ ေနာက္က်ေနာ္ရပ္ေနတဲ့
ဒီဘက္ ပလပ္ေဖာင္းမွာလဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ၾကည့္တဲ့လူဦးရည္က မ်ားလာၿပီး လူေပါင္းတစ္ရာေလာက္ရွိတယ္။
ဟိုဘက္ဒီဘက္ဆိုရင္ လူဦးရည္္ ၂၀၀ ေလာက္ျဖစ္သြားမယ္။ ကားေပၚကလည္း လိုင္းကားေတြက ျဖတ္သြားေနၾကတာကိုး
ကားေပၚကလူေတြကလည္း ၾကည့္သြာၾကတယ္။