ဗန္ကာေတ့ရွ္ဟာ အိႏိၵယႏိုင္ငံ
အန္ဒရာ ပရာေဒ့ရွ္ျပည္နယ္က နယ္စြန္နယ္ဖ်ား ၿမိဳ႕ရြာေလးတခုျဖစ္တဲ့ မန္ေခ်ရီယာၿမိဳ႕က
အိမ္ေထာင္ရွင္တဦးပါ။ အခုဆိုရင္ ဗန္ကာရဲ႕သမီးေလးက အသက္ႏွစ္ႏွစ္တင္းတင္းျပည့္ၿပီး
သူ႔ မိန္းမမွာလဲ ေနာက္ကိုယ္၀န္ အရင့္အမာနဲ႔ ေမြးဖို႔ဖြားဖို႔
အသင့္အေနအထားျဖစ္ေနပါၿပီ။ ရပ္ထဲရြာထဲက အမ်ားသူေတြကေတာ့ ဗန္ကာရဲ႕
ဘ၀ကိုအားက်မိၾကမွာပါ။ ေခ်ာေခ်ာလွလွမိန္းမကလည္းရထား၊
ေဟာ...
သမီးေလးကလည္းေခ်ာလို႔လွလို႔ ေနာက္ထပ္ကိုယ္၀န္က သားေယာက်္ားေလးသာျဖစ္လာခဲ့မယ္ဆိုရင္
အင္း… ဗန္ကာ့ဘ၀ၿပီးျပည့္စုံၿပီလို႔
ထင္ၾကမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအထင္ေတြအျမင္ေတြက ဗန္ကာရဲ႕ဘ၀နဲ႔ေတာ့ တက္တက္စင္ေအာင္ကို
လြဲမွားေနၾကတာပါ။ ဗန္ကာ့ဘ၀က
လူအမ်ားထင္သလိုမေပ်ာ္ပိုက္ပါ။ အခုလိုေနရတဲ့ ဘ၀ကိုလည္း ဗန္ကာမႏွစ္ၿခိဳက္ပါ။
အၿမဲလိုလိုစိတ္မြန္းက်ပ္မႈေတြနဲ႔
ဗန္ကာ့ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရတာ ခုဆိုသမီးေလးေတာင္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးေနပါၿပီ။
ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဗန္ကာ အခုယူထားတဲ့မိန္းမကို မခ်စ္မႏွစ္သက္ပဲနဲ႔
လက္ထပ္ခဲ့ရတာပါ။ မိဘေဆြမ်ဳိး
အသိုင္းအ၀ိုင္းက အတင္းအက်ပ္ လက္ထပ္ခိုင္းလို႔ မ်က္စိစုံမွိတ္ၿပီး
ဒီမိန္းမကို ယူခဲ့ရတာပါ။ အခုလိုကေလးတေယာက္သာရခဲ့တာ ခုအခ်ိန္အထိ ဗန္ကာ့စိတ္ေတြက
မိန္းမဆီမွာ တစက္ကေလးမွေတာင္ ကပ္မေနတာပါ။ အမွန္တကယ္၀န္ခံရရင္ ဗန္ကာ
တသက္လုံးၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေပါင္းသင္းသြားခ်င္တဲ့သူက ဗန္ကာ့လို
အမ်ဳိးသားတေယာက္ကိုပါ။ ဗန္ကာ ေယာက်္ားအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရတာကိုပဲ ရင္ခုန္တယ္၊
ေယာက်္ားခ်င္းခ်င္း နီးနီးကပ္ကပ္ အတူေနထိုင္ရတာကိုပဲၾကည္ႏူးတယ္။ အဲဒီေတာ့ “စပိမ”လို႔ေခၚတဲ့ မိန္းမအေပၚ ဘယ္လိုသာယာႏိုင္ပါ့မလဲေလ။
ေဟာ
ခုဆိုညသန္းေခါင္ေရာက္လုနီးၿပီ၊ ဗန္ကာ အျပင္ထြက္ဖို႔အခ်ိန္ေရာက္ၿပီ၊
ဗန္ကာတေယာက္
ေပ်ာ္ေမြ႔ရာအသိုင္းအ၀ိုင္းဆီကို “လွ်မ္း” ဖို႔ သြားဖို႔ရန္အခ်ိန္တန္ၿပီ။
ဗန္ကာၾကည္ႏူးတဲ့အသိုင္းအ၀ိုင္းဆိုတာက ဗန္ကာ့လို ပုန္းရည္ႀကီးမေတြ အခ်င္းခ်င္း
ေတြ႔ဆုံေပ်ာ္ပါးၾက၊ ရင္ထဲေစာင့္ထိမ္းၿမိဳသိပ္ထားတဲ့ အာသီသေတြကို ေျဖသိမ့္ၾကရတဲ့
ေနရာေလးေပါ့။ အခုလိုမိန္းမ မသိေအာင္ ညသန္းေခါင္မွာ တိတ္တခိုးထြက္ၿပီး မိမိေပ်ာ္ေမြ႔တဲ့
အသိုင္းအ၀ိုင္းဆီကို ေခတၱခဏ ေျပးေတြ႔ရတဲ့အလုပ္ကို မလုပ္ျဖစ္ဘူးဆိုရင္
အနည္းဆုံးတပတ္မွာ သုံးရက္ေလာက္ကေတာ့ ညတိုင္းလိုလို ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။
မိန္းမနဲ႔ကေလးမသိေအာင္
တိတ္တဆိတ္ ေျခကိုေဖာ့ေဖာ့ေလးနင္းထြက္ခြါၿပီး မီးေရာင္ထိန္ထိန္လင္းတဲ့
ဘူတာရုံကိုျဖတ္ ဟိုးတဖက္ျခမ္းက မီးေရာင္မွိန္မွိန္၊ ရြံ႕ဗြက္အမိုက္သရိုက္ေတြ
ထူေျပာၿပီး လူသူအေရာက္အေပါက္နည္းတဲ့ စြန္႔ပစ္ပန္းျခံေလးက ဗန္ကာ သြားခ်င္ေနတဲ့
ဗန္ကာတို႔လို အပုန္းဘ၀ ေယာက်္ားခ်င္းခ်စ္သူေတြရဲ႕ နိဗၺာန္ေလးေပါ့။
ဒီေနရာေလးကိုေရာက္ၿပီဆိုရင္
ဗန္ကာေတာ့ တသက္တာၿမိဳသိပ္ထားတဲ့ ဟန္ေဆာင္မႈေတြကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းနဲ႔
ဘြင္းဘြင္းႀကီးကို ပြင့္ခ်လိုက္ေတာ့တာပါပဲ။ အမ်ားေခၚ (ဂန္ဒူး)ဆိုတဲ့ အမူအရာေတြကို စိတ္လြတ္လက္လြတ္ကို
ေျပာဆိုျပဳမူလိုက္ၿပီေပါ့။ အမ်ဳိးတူ အေျခာက္မေတြအခ်င္းခ်င္း ေျပာစမ္း။
စိတ္လြတ္လက္လြတ္ ကိုယ့္ကိုလာၿပီ ထိကပါးရိကပါး ေစာ္ကားေနာက္ေျပာင္မဲ့သူတေယာက္မွမရိွဘူး။
ကိုယ့္ကိုလာၿပီး မွားတယ္မွန္တယ္ ေ၀ဖန္ေျပာဆိုမယ့္သူလည္းမရိွဘူး။
စိတ္လြတ္လက္လြတ္ကို ေပ်ာ္လို႔ရတဲ့ေနရာေပါ့။ မီးေရာင္ ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့
မႈန္မႈန္၀ါး၀ါးေအာက္မွာ ဘာလိုခ်င္လဲ၊ ဘာစားခ်င္လဲ။ အဆင္ေလး လား၊ သူငယ္ေလး လား၊
အအိုလား၊ လူပ်ဳိလား၊ ေတာင့္ေတာင့္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ေလးလား၊ ပိန္ပိန္ေလးလား၊ အပ္
ကေလးလား၊ အကိတ္ ႀကီးလား ႀကိဳက္တာေရြး အစုံရတယ္၊ အကုန္ရတယ္။ တခါတေလေတာ့လဲ
ေဟာင္ေကာင္ေတြနဲ႔ ႀကံဳရေသးတယ္။ တခါတေလေတာ့လဲ အဂၤလန္စိန္ေတြက ရွိေသး။
တညတည္းနဲ႔
ဘယ္ႏွစ္ေယာက္စားႏိုင္လဲ၊ ဘယ္ႏွစ္လံုး ဥမလဲ။ ပို႔ခ်င္ ႀကိဳခ်င္ တဲ့သူေတြ
ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အဆင္ကိုေျပေနေရာ၊ တၿပိဳင္တည္းနဲ႔ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ႏႊဲႏိုင္လဲ
ႏႊဲစမ္း ႀကိဳက္သေလာက္၊ အဲသလိုကို စိတ္လြတ္လက္လြတ္ မီးကုန္ရမ္းကုန္ ႏႊဲႏိုင္
ေပ်ာ္ႏိုင္ပါးႏိုင္တဲ့ေနရာက ဗန္ကာတို႔လို အပုန္းမေတြအတြက္ေတာ့ နိဗၺာန္လို႔
မေခၚလို႔ ဘယ္လိုေခၚရမွာလဲ… ဟုတ္ဘူးလား။ တညလုံး
အရိုေၾကေၾကအေရခမ္းခမ္း ေပ်ာ္ပြဲဆင္ႏႊဲၿပီးလို႔ မနက္လင္းအခ်ိန္ေရာက္လုၿပီဆိုေတာ့
တေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းလူစုခြဲၾကၿပီေပါ့။
ညကအတူတူ ႏႊဲခဲ့တဲ့သူေတြက ဘယ္သူ
ဘယ္၀ါဆိုတာ ကြဲကြဲျပားျပား ဘယ္သူမွမသိၾကေတာ့ပါ။ မွတ္မိအုံးေတာ့လဲ အျပင္မွာဘယ္သူမွ
ေမးထူးေခၚေျပာမလုပ္ၾကေတာ့ပါ။ ကိုယ္လုပ္စရာရိွတဲ့ နိစၥဒူ၀
၀မ္းစာေရးအလုပ္ေတြကို တာ၀န္ေက်ေက်
လုပ္ၾကကိုင္ၾက၊ ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္တန္လို႔ တိတ္တခိုး ေပ်ာ္ျမဴးရမယ့္
ညအခ်ိန္ေရာက္လာရင္ ဘယ္သူမွ ခ်ိန္းခ်က္လုပ္ထားစရာမလိုဘဲ အလိုလိုကို ဆုံရပ္ကိုေရာက္လို႔လာၾကျပန္တယ္။
ဒီလိုတိတ္တခိုး ေပ်ာ္ပါးခဲ့တဲ့
အက်ဳိးရလဒ္လို႔ေျပာရမလားမသိ။ ဗန္ကာတေယာက္ တခါမွမၾကားဖူးတဲ့ေရာဂါတခု
အဲဒီေနရာကရခဲ့တယ္။ ဘယ္ကေနဘယ္လို ရခဲ့တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ဗန္ကာနားမလည္ခဲ့။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ က်န္းမာေရးအဖြဲ႔အစည္းတခုက
ပညာေပးသင္တန္းမွာ သြားတက္ခဲ့လို႔ အဲဒီ HIV/Aids ေရာဂါအေၾကာင္းကို သိခဲ့တာ။ သိသိခ်င္းပဲ
ဗန္ကာေသြးသြားစစ္လိုက္တယ္။ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ ေပါ့စတစ္(positive)
တဲ့ ေရာဂါပိုးစ၀င္ေနၿပီေပါ့။
ဒါေပမယ့္ ေရာဂါလကၡဏာကေတာ့မျပေသးဘူး။
ေရာဂါပိုး၀င္တဲ့အေျဖရေတာ့လည္း
ဗန္ကာ သိပ္ေတာ့ထိတ္လန္႔မသြားခဲ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ေသြးမစစ္ခင္မွာ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္
ေဆြးေႏြးအႀကံေပးမႈေတြကို ရယူခဲ့ၿပီးလို႔ေလ။ ဒါေပမယ့္ မိန္းမနဲ႔ ကေလးကေရာ
ဘယ္လိုျဖစ္မလဲ ဗန္ကာ တေယာက္ မေတြးရဲတဲ့အေၾကာင္းအရာတခုပါ။
မိန္းမနဲ႔ကေလးကေတာ့
တကယ့္သနားစရာပါ။ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္ ဗန္ကာ ဘယ္သြားလို႔ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ
သူတို႔သိၾကမွာမဟုတ္ပါ။ ဒီလိုနဲ႔ခုေတာ့
ဘန္ကာတေယာက္ မန္ခ်ာရီယာမွာရိွတဲ့ ကိုယ့္လို လိင္တူခ်စ္သူအမ်ဳိးသားေတြ အၾကားမွာHIV/Aids
လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာကူးစက္မႈ
ေရာဂါေတြအေၾကာင္းကို ပညာေပးတဲ့ ေစတနာ့၀န္ထမ္းတေယာက္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ေန႔ဘက္က်ရင္ေတာ့
အလုပ္လုပ္ မိသားစုကိစၥအ၀၀ကို ေျဖရွင္းေပး၊ ညပိုင္းက်ရင္ေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း
နိဗၺာန္ဘုံေလးဆီကို တိတ္တဆိတ္လွမ္းခဲ့ ၿပီေတာ့ ေပ်ာ္ၾကႏႊဲၾက
စိတ္ဆႏၵေတြေျဖေဖ်ာက္ၾကေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အျခားသူေတြထက္စာရင္ ဗန္ကာ
ကေတာ့အလုပ္တခုပိုတယ္ေပါ့။
အဲဒါကေတာ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ
ေပ်ာ္ပါးၾကေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကြန္ဒုံးနဲ႔ ေခ်ာဆီ (ဂ်ယ္)အထုတ္ေလးေတြ လိုက္လံေ၀မွ်ေပးတာ၊
ကြန္ဒုံးသုံးဖို႔ သတိလိုက္ေပးတာတို႔ကို လုပ္ရတာေပါ့ေနာ္။ အလႊာပါးတာကို
ကမၻာျခားတယ္လို႔မထင္ေစခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပရတာမ်ား ပါးစပ္ေတာင္ေညာင္းတယ္။
သိတယ္မို႔လား ဂ်ီမေတြက မ်ိဳးစံု ႀကိဳးခုန္၊ လုပ္ႀကံ မုန္႔ပန္းကန္ေတြေလ။ တကယ္လို႔မ်ားHIV/Aids အေၾကာင္းကို အက်ယ္တ၀င့္သိခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့
စိတ္ရွည္လက္ရွည္ရွင္းျပတယ္။
လိုအပ္မယ္ထင္ရင္
ပညာေပးဌာနရွိရာရုံးရဲ႕ လိပ္စာကို ေျပာျပလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လဲ
စိတ္လိုလက္ရ တ၀ႀကီးေပ်ာ္ပါးၿပီးေတာ့ အိမ္ျပန္တာေပါ့ေနာ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ
ဗန္ကာတို႔ရဲ႕ လူထုက်န္းမာေရးပညာေပးဌာနကို အပုန္းေတြေရာ၊ အပြင့္မေတြေရာ
အကုန္လုံးလိုလို တဖြဲဖြဲေရာက္လာၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ဂ်ီမေတြ ဆိုရင္ တငိုငိုတယိုယိုနဲ႔
ဗန္ကာတို႔က်န္းမာေရးဌာနကို ေရာက္လာၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲေမးၾကည့္ေတာ့ ဗန္ကာတို႔
အိႏိၵယအစိုးရကဖြင့္ထားတဲ့ ေဆးေပးခန္းနဲ႔ ေဆးရုံေတြကို ပထမသြားျပၾကတယ္တဲ့။
ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ဆရာ၀န္က
သူတို႔ကိုျမင္ျမင္ခ်င္း အေျခာက္မေတြ၊ ဂန္ဒူးမေတြ၊ ေရာဂါပိုးကုန္သည္ေတြဆိုၿပီး
သမုတ္ေတာ့တာဘဲတဲ့။ ဒါနဲ႔ေဆးေရာကုေပးလားဆိုေတာ့ မကုေပးတဲ့အျပင္ ျပန္ႏွင္လႊတ္တယ္တဲ့။
ဆိုေတာ့သူတို႔မွာ လူေရွ႕သူေရွ႕မွာ မိေအးႏွစ္ခါနာ အျဖစ္နဲ႔ရင္ဆိုင္ခဲ့ၾကရေတာ့တာေပါ့။
အင္း ေတာ္ေသးတာေပါ့ ဗန္ကာက အပုန္းပုံစံနဲ႔ဆိုေတာ့ လူေရွ႕မွာမသိသာလို႔
ဒီလိုအျဖစ္နဲ႔မတိုးတာ။
ဗန္ကာတို႔အစိုးရကိုက
ဆိုးလြန္းပါတယ္။ ၾကည့္ပါလား ခုခ်ိန္ထိ ဟိုးပေ၀သဏီ ကိုလိုနီလက္ထက္က အဂၤလိပ္ေတြ
ထားခဲ့တဲ့ ေခတ္မမွီေတာ့တဲ့ လက္က်န္ဥပေဒပုဒ္မ ၃၇၇ (သဘာ၀မက်တဲ့နည္းျဖင့္
လိင္ဆက္ဆံျခင္းက ိုတားျမစ္သည့္ဥပေဒ) ကို ဒီေန႔အထိ ဆက္လက္က်င့္သုံးေနတုန္းပဲ။
အက်ဳိးအျမတ္ကဘာတုန္း ဗန္ကာ့ တို႔လို အပုန္းမဘ၀နဲ႔ ဟန္ေဆာင္ေနရတာေပါ့။
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေပၚတင္ေနရင္ ၃၇၇ နဲ႔ ေဂ်း(jail)ထဲကို တန္းေရာက္သြားမွာေပါ့။
ဒီလိုဆိုေတာ့
ကိုယ္စားခ်င္တဲ့အရာကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေအးေအးလူလူမစားရ အာသာမေျဖရနဲ႔
လူမျမင္ကြယ္ရာမွာ လစ္ရင္လစ္သလို ခိုးစားၾကေတာ့တာေပါ့။ အဲဒီလို ျဖစ္ကတတ္ဆန္း
ခိုးစားေနၾကေတာ့လည္း ေရာဂါပိုးကမကူးႏိုင္စရာလား။ ဗန္ကာ တခါတခါ ဒီအစိုးရကို
အရမ္းစိတ္ဆိုးတယ္။ ကိုလိုနီ အဂၤလိပ္ေတြဆီက အတုယူသင့္တဲ့ဟာ
အေမြယူထားခဲ့ဖို႔ေကာင္းတဲ့ဟာေတြကေတာ့ မယူ ေဟာ… ဒိတ္ေအာက္ေနၿပီးသား ဥပေဒကိုက်ျပန္ေတာ့ အျမတ္တႏိုးနဲ႔
သိမ္းထားေနလိုက္တာ အံ့ေရာ အ့ံေရာ။
ဗန္ကာတို႔ တေန႔တေန႔ သြားလာေနထိုင္ အသက္ရွင္ေနရတာမ်ား
ေယာက်္ားမ်က္ႏွာဖုံးတပ္ၿပီး အသက္ရွင္ေနရသလို ပါဘဲ။ ဟန္ေဆာင္ေနၾကရတာကလည္း ဖတ္ဖတ္ကိုေမာေနတာဘဲ။
ကံထူးလို႔ ဂန္ဒူးျဖစ္ရတာေတာင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း မျဖစ္ရဲ။
အင္း တဖက္ကလဲ
လူမႈအသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႔ မိသားစုရဲ႕ဖိအားေၾကာင့္ မိန္းမလဲယူရ၊ ကေလးပါေမြးလိုက္ေသး၊
လူမႈအသိုင္းအ၀ိုင္းရဲ႕ ဖယ္က်င္စြန္႔ပစ္မွာကို ေၾကာက္ေတာ့ မတတ္သာလို႔သာ
လုပ္လိုက္ရတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ မသတီေတာ့ သလိုခံစားရတယ္။ အၿမဲဆုေတာင္း
ေမတၱာပို႔မိတာေလးေတာ့ရိွတယ္။
ဗန္ကာတို႔ ဘ၀မွာေတာ့
ဒီလိုရိွပါေစေတာ့။ ဒါေပမယ့္ ေနာင္လာမယ့္ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြမွာေတာ့ ဒီလိုလူမႈ
အသိုင္းအ၀ိုင္းကေရာ၊ တရားဥပေဒဘက္ကေရာ ဗန္ကာတို႔လို လိင္တူခ်င္းခ်စ္သူေတြအေပၚမွာ
တရား၀င္တားျမစ္ အေရးယူ ခြဲျခားဆက္ဆံတာေတြ ကြယ္ေပ်ာက္သြားပါေစေတာ့လို႔ပဲ
ဆုေတာင္းမိပါတယ္။ အဲဒီလိုမ်ဳိး ဗန္ကာတို႔လို လိင္တူခ်စ္သူေတြအေပၚ
ခြဲျခားဖိႏွိပ္ဆက္ဆံမႈေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ကလည္း ဗန္ကာတို႔လို
အပုံးမေတြ၊ အပြင့္မေတြ အျခားလိင္တူ၊ လိင္ကြဲခ်စ္သူေတြ အားလုံးရဲ႕ တာ၀န္ပဲေလ
မဟုတ္လား။
