ကၽြန္ေတာ့္ကို ၁၉၇၁ ခုႏွစ္မွာ ေမြးပါတယ္။ မိသားစု ငါးေယာက္ရွိတဲ့အနက္ ကၽြန္ေတာ္က အႀကီးဆံုးပါ။ ေကာလိပ္တက္ေနတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပညာေရးမွာ အားနည္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အားကစားမွာ ထူးခၽြန္ပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာက အဆင္ျမင့္ပညာေရးအတြက္ ေငြကုန္ေၾကးက် သိပ္မ်ားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မိဘေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ပူခဲ့ရတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က မိဘကို ျပန္ၿပီး ေငြေၾကးေထာက္ပ့ံခ်င္သူပါ။ ဒါေပမဲ့ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ အေပါင္းအသင္း သိပ္ခင္တာ။ ကၽြန္ေတာ့္အေပါင္းအသင္းေတြက ေဆးလိပ္ေသာက္တယ္။ ေဆးခ်တယ္။ အရက္နဲ႔လည္း မကင္းဘူး။ ဒီေတာ့ ေရာရီေရာရာတို႔လည္းပါေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မိန္းမ ကိစၥ ရွင္းခဲ့ပါတယ္။ မ႐ႈပ္တတ္ဘူး။<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
ေကာလိပ္ကေန ဘြဲ႕ရေတာ့ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ဘက္မွာ အလုပ္ရွာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ “ဆာမာပတ္ခန္” စီရင္စုမွာပဲ အလုပ္ရပါတယ္။ ၀င္ေငြကေလးရွိလာေတာ့ ေဆးနဲ႔အရက္ပိုၿပီး သံုးတာေပါ့ေလ။ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အိမ္ကို ေငြပို႔မပ်က္ခဲ့ပါဘူး။ ႏွစ္ႏွစ္ သံုးႏွစ္ေလာက္ေနေတာ့ အေဖတို႔ အေမတို႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို ရြာျပန္ေခၚပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ဆံုေပးဖို႔ပါ။ မိန္းမေပးစားဖို႔ဆိုပါေတာ့။ သူစိမ္းတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းေနဖက္ ေကာင္မေလးပါပဲ။
၁၉၉၀ မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ထပ္လိုက္ပါတယ္။ လက္ထပ္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လင္မယား ဘန္ေကာက္ကို သြားပါတယ္။ အလုပ္ျပန္လုပ္ပါတယ္။ ငါးလၾကာေတာ့ ကုမၸဏီက လွ်ပ္စစ္လိုင္း အကာအကြယ္ေတြတပ္ဆင္ဖို႔ “ေခ်ာင္ဘူရီ” ကို ျပဳျပင္ ထိန္းသိမ္းေရးအဖြဲ႕ ေစလႊတ္ရာမွာ အဲဒီအဖြဲ႕ထဲ ကၽြန္ေတာ္ပါသြားပါတယ္။
တစ္ေန႔ အလုပ္အၿပီးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔ကို ေဘာ့စ္ က အရက္ေတြ ၀ယ္လာၿပီး ပါတီလုပ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတာ ကမ္းကုန္ေအာင္ ေသာက္ေတာ့တာေပါ့။ ေသာက္ၿပီး မူးေတာ့ ဘာလုပ္သလဲတဲ့။ ထံုးစံအတိုင္း နတ္သမီးကညာ အရွာထြက္ေတာ့တာေပါ့ေလ။ သိတယ္မဟုတ္လား။ ေဘာ့စ္က သိပ္သေဘာေကာင္းတာ။ သူက အရက္တြင္မကဘူး ဟိုကိစၥ သည္ကိစၥ ကုန္က်သမွ်ကို အိပ္ထဲက စိုက္ထုတ္တယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္က ကြန္ဒံုးေတာ့ အျမဲသံုးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီတစ္ႀကိမ္မွာေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ကြန္ဒံုးေပါက္ျပဲသြားသလား မသြားဘူးလား။ မသိေတာ့ဘူး။ မူးေနတာကိုး။ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ဘန္ေကာက္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ေလးလေလာက္ၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ထြက္လိုက္ေရာ။ တျခားမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ျပည္ပထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ခ်င္တာကိုး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအေျခအေနမေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္ဆို ကၽြန္ေတာ္ဟာ ခႏၶာကိုယ္ေဆးစစ္ရာမွာ မေအာင္ခဲ့လို႔ပါပဲ။ က်န္းမာေရး က်တယ္ဆိုပါစို႔။ ဒီေတာ့ ေမအီမိုး ၿမိဳ႕ကေလးမွာပဲ အလုပ္ဆက္လုပ္ရပါေတာ့တယ္။ မိန္းမကို လွမ္းေခၚပါေသးတယ္။ သူက မလုိက္ခ်င္ဘူးတဲ့။ သူက သူ႔မိဘဆီပဲ ျပန္ခ်င္တာတဲ့ေလ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္မိန္းမနဲ႔ အတူမေနရဘူးဆိုေတာ့ စိတ္ဓါတ္က်ၿပီး ထံုးစံအတိုင္း ေဆးနဲ႔ အရက္ဘက္ ျပန္လွည့္ရေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။
၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီလ မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အႀကီးအက်ယ္ ဖ်ားေတာ့တာပါပဲ။ ဆရာ၀န္နဲ႔ ေဆးကု စစ္ေဆးတဲ့အခါ အလိုဗ်ာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီပိုး စြဲကပ္ေနပါၿပီတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ အႀကီးအက်ယ္ ေခ်ာက္ခ်ား တုန္လႈပ္သြားတာေပါ့။ ၀မ္းနည္း အားငယ္လိုက္တာလည္း မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ျဖစ္သြားတာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမပါ ျဖစ္ဖို႔ မ်ားေနတာ။ အို ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေၾကကြဲ ၀မ္းနည္းမႈႀကီးဟာ ဘယ္မွာ ဆံုးေတာ့မွာလဲ။
ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမ အတူမေနၾကေတာ့ပါဘူး။ သူလည္း သူ႔မိဘအိမ္မွာ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္မိဘ အိမ္ ျပန္ေနေပါ့။ ဒါေပါ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အလုပ္ေတာ့မရွိေတာ့ဘူး။ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ေနၿပီေလ။ ဟုတ္ပါရဲ႕၊ က်န္းမာေရး မေကာင္းတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္အလုပ္ရွင္က ၾကာရွည္အလုပ္ခန္႔ထားမွာလဲ။
သေဘာေကာင္း၊ မေနာေကာင္းဆိုတဲ့ လုပ္ငန္းရွင္ေတြဟာ အမ်ားအားျဖင့္ အေပ်ာ္အပါး လိုက္စားၾကဖို႔ အလုပ္သမားေတြအေပၚ လိုက္ေလ်ာတတ္ၾကပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ျပည့္တန္ဆာ ေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ပါးဖို႕ အရက္နဲ႔ ၀ိုင္းဖြဲ႕ၾကတဲ့ ဓေလ့စ႐ုိက္ေတြကို ျပဳျပင္ၾကဖို႔ ေကာင္းပါၿပီ။ ယိုးဒယားမွာက ေတာ့ ဒါမ်ဳိးေတြ ႐ုိးေနပံုရသည္။ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီ ရံဖန္ ရံခါ ေတြ႕ရတတ္သည္။ ဒါကိုပင္ အလုပ္သမားလူတန္းစားကလည္း သာယာမိတတ္ၾကပါသည္။ ဒီယဥ္ေက်းမႈ မ်ဳိး ကူးစက္မခံရဖို႕ အေရးႀကီးပါၿပီ။
