ေနရာအႏွံ႔
နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေဝဒနာရွင္ေတြအေၾကာင္း ျပန္ ေျပာင္းေျပာရမွာ
ေနာက္လူေတြ အလားတူအျဖစ္မ်ိဳး မႀကံဳေတြ႔ေစဖို႔နဲ႔ ေဝဒနာသည္ေတြကို ကူညီခ်င္ သူေတြ ေပၚေပါက္လိုေပၚေပါက္ျငား
ရည္ရြယ္ၿပီးေရးပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ကာယကံ ရွင္ေတြကို ခြင့္မေတာင္းခဲ့ရတဲ့အတြက္
နာမည္ ေနရပ္လိပ္စာနဲ႔ အလုပ္အကိုင္တို႔ကို တိတိပပ ေဖၚျပလို႔ မရတာ ေတြ ရွိပါတယ္။ ဒါ့အျပင္
အခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ သူတို႔ေရာဂါ ကူးစက္ခံရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြကိုလည္း မပြင့္လင္းမႈေတြေၾကာင့္
ပေဟဋိျဖစ္ေနဆဲပါ။ ဒီစာစုဟာ သိခဲ့သမွ်ထဲက အခုထက္တိုင္ စိတ္ထဲမွာ စြဲထင္က်န္ေနဆဲ ပံုရိပ္ေတြကို
ေဝငွလိုက္တာပါ။ သူတို႔အေပၚမွာ စာနာစိတ္ ထားၿပီး သူတို႔လိုမျဖစ္ရ ေလေအာင္ အေလးမႈၾကပါစို႔လား။

 

ပထမဆံုး
ေျပာခ်င္သူတစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ကိုလူထြား လို႔ပဲ ေခၚၾကရေအာင္။ သူ႔အသက္က ၃၅ႏွစ္ ေလာက္ရွိၿပီ
သားသမီး သံုးေယာက္ရွိတဲ့ အိမ္ေထာင္သည္တစ္ေယာက္။ မိန္းမကိုလည္း ေအာ္တတ္ ေငါက္တတ္ေသးတယ္။
အညာသား တစ္ေယာက္နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူၿပီး ထြားထြားႀကိဳင္းႀကိဳင္းနဲ႔သူ႔မွာ တီဘီေရာဂါ ရွိေနတယ္ဆိုတာေတာ့
အံ့ၾသရတယ္။ သူ႔ႏႈတ္ခမ္း ေထာ္ေထာ္ကေတာ့ ျဖဴဖပ္ျဖဴေရာ္ ျဖစ္ေနၿပီ။

 

လြန္ခဲ့တဲ့
ခုႏွစ္လ ေလာက္က ခႏၶာကိုယ္ေအာက္ပိုင္း တစ္ေနရာမွာ အနာစိမ္းေပါက္လာလို႔ ျမန္မာ ေဆးနဲ႔
ကုခဲ့ဖူးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီေနရာကို ခြဲလိုက္ရတယ္။ ခြဲထားတဲ့အနာ ေပ်ာက္သြားၿပီး အခု
အခါ ေပါင္ၿခံမွာ အနာစိမ္းေပၚက္လာျပန္တယ္။ တစ္လံုးေပ်ာက္ၿပီး တစ္လံုး ထပ္ေပါက္လာတဲ့
အနာ ေၾကာင့္ စိတ္မွာ ကသိကေအာက္ျဖစ္ေနတဲ့အထဲမွာ အစာမစားႏိုင္ျဖစ္လာၿပီး ေမာလာတယ္။ ေဆး
လိပ္နဲ႔ အရက္ႀကိဳက္တတ္ေပမဲ့ ခုေတာ့ ျဖတ္လိုက္ၿပီ။

 

စက္မႈဆိုင္ရာ
လုပ္ငန္းကေန ဂဏန္းေျခာက္လံုး ဝင္ေငြရွိတဲ့သူဟာ အဆင္ေျပေျပ ေနႏိုင္တယ္လို႔ သိရ တယ္။
စား၊ဝတ္၊ေန ေရး ဘာမွ ပူစရာမရွိေပမဲ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူသာ ရွိေသးတဲ့ သူ႔သမီးႀကီး ဘြဲ႔
ရတဲ့အထိ သူအသက္ရွင္ေနႏိုင္ပါ့မလားဆိုတာ သူပူပန္ရေတာ့တယ္။

 

သူ႔ရဲ့ေသြးစစ္
အေျဖလႊာထဲမွာ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီြ Positive ဆိုတာ ဆရာဝန္ေတြ ေတြ႔ထားရၿပီး သူလည္း မၾကာခင္သိရေတာ့မယ္။

 

သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔
ပတ္သက္လို႔ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ရတယ္ဆိုတာ သူဘယ္လိုရင္ဆိုင္သြားမလဲဆိုတာ ပိုစိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

 

ေနာက္တစ္ေယာက္က
ဦးမွဲ႔နက္လို႔ဆိုၾကပါစို႔။ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ ထင္ရွားခဲ့တဲ့ မွဲ႔နက္ႀကီး တစ္လံုးက ထင္းေနတာပဲ
သူ႔ကို ေတြ႔လိုက္ရတာနဲ႔ ေရာဂါေတာ္ေတာ္ ရင့္ေနၿပီဆိုတာ သိသာတယ္။ ပါးေခ်ာင္၊ နားေခ်ာင္က်ေနၿပီး
မ်က္တြင္း ေဟာက္ပက္ထဲကေန မ်က္လံုး ႏွစ္လံုုးက ျပဴးထြက္ေနသလို ထင္ရ တယ္။ အသက္ ၄၅ႏွစ္ဆိုတာ
မယံုခ်င္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အိုစာေနတယ္။ ႏႈတ္ခမ္း တစ္ ဝိုက္ေအာက္မွာ ျပည္တည္နာေတြက
ျမင္အေကာင္း ႐ွဴ႕မေကာင္း။ အစာနဲ႔ ေရလည္း မ်ိဳခ်လို႔ မရ ေတာ့ဘူးလို႔ သူကေျပာတယ္။ သူ႔မွာ
စကားေျပာေနတယ္သာဆိုတယ္။ ေလသံသဲ့သဲ့ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ လည္ပင္းထဲမွာ ေပါက္ေနတဲ့ အနာေတြက္
သူ႔ကို အစာစားခြင့္ စကားေျပာခြင့္ ပိတ္ပင္လိုက္ၿပီေလ။

 

ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔
အတူေနတဲ့သူဟာ လူပ်ိဳႀကီး တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ပုတီးကိုသာ တြင္တြင္ စိပ္ေနတယ္။ ႐ိုးသားေအးေဆးတဲ့သူ႔မွာ
HIVက ေသမိန္႔ခ်လိုက္ေတာ့ အားလံုးက အံ့ၾသရတယ္။ အသက္ ၂၅၊ ၃၀ ေလာက္က အထက္ျမစ္ႀကီးနားဘက္မွာ
သစ္လုပ္ငန္းလုပ္ခဲ့ဖူးတာကလြဲရင္ အသက္ ၃၀ ေနာက္ပိုင္း မွာ သူေတာ္ေတာ္႐ိုးတာကို က်ေနာ္
အာမခံရဲတယ္လို႔ သူနဲ႔ အတူပါလာတဲ့ သူ႔တူေတာ္ေမာင္က အျဖစ္မွန္ကို စဥ္းစားမရလို႔ စိတ္႐ွဳပ္ေထြးစြာ
ေျပာလာတယ္။ အခုေတာ့ အားလံုးက ဝိုင္းဝန္းတိုက္တြန္း ၾကလို႔ မႏၱေလးကို ေဆးလာကုေနတယ္။

 

ေရာဂါအေျခအေန
သိေနတဲ့ သူ႔ေဆြမ်ိဳးေတြက မ်က္ႏွာမေကာင္းေပမဲ့ သူကေတာ့ ေခါင္းအံုးေဘးမွာ ထားတဲ့ စိတ္ဖန္မ်ားလို႔
ေျပာင္လက္ေနတဲ့ စိပ္ပတီးကို ေထာင္ျပၿပီး “ဘာမွမပူပါဘူး ပုတီးစိပ္ေနမယ္” လို႔အမူအရာနဲ႔
ေျပာျပတယ္။ အခ်ိန္သိပ္မက်န္ေတာ့တဲ့ သူ႔ဘဝေႏွာင္းပိုင္းမွာ ဘဝကူးေကာင္းပါေစ လို႔ပဲဆုေတာင္းေပးရေတာ့မယ္။

 

မေရႊေခ်ာေလးကို
“မ်က္ခံုးစ” လို႔ နာမည္ေပးလုိက္တယ္။ ေရာဂါျဖစ္ေနလို႔ ပိန္ေျခာက္ကပ္ေနတဲ့ ၾကားက မ်က္ခံုးေမႊးေသးေသးဆြဲထားၿပီး
ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ လွလွပပေနတတ္တယ္။ သူ႔ကို ေတြ႔ရတာ လႈိင္သာယာက ေအဇက္ဂ်ီအဖြဲ႔ရဲ႕ သဇင္ေဆးခန္းမွာ
အရင္ကေတာ့ သူ႔ကို သိမ္ႀကီးေစ်းနားက ည ကလပ္တစ္ခုမွာ ေတြ႔ရတတ္တယ္လို႔ဆိုတယ္။

 

ေထာင္ထဲေရာက္ေနတဲ့
မူးယစ္ေဆးသမား သူ႔ေယာက္်ားကို သူက ခဏခဏ ျပစ္တင္ေရရြတ္ ေန တယ္။ သူ႕ေၾကာင့္ ဒီေရာဂါ က်မရတာလို႔
သတိရတိုင္းေျပာတယ္။ သူ႔ေယာက္်ားေၾကာင့္ပဲလား ကြန္ဒံုး ေဆာင္ထားရင္ ေဖါက္သည္မရတတ္ဘူးလို႔
အယူအစြဲရွိတဲ့ သူ႔လုပ္ငန္းေၾကာင့္ပဲလား သူ႔ကိုေတာ့ HIV က မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံႏိုင္ေအာင္
ဖက္တြယ္ေနၿပီ။

 

သဇင္ေဆးခန္းမွာ
အစားအေသာက္ ေဆးဝါးအျပင္ လမ္းစရိတ္နဲ႔ HIV ပညာေပး ပိုစတာေတြ ေဆး ျခယ္ခအျဖစ္ အပိုဝင္ေငြရေသးတယ္။
ဒါေပမဲ့ သူက တည္တည္တံ့တံ့ အလုပ္ တစ္ခု ရခ်င္တယ္လုိ႔ ခဏခဏ ပူဆာတယ္။

 

“ဘဝေဟာင္းကို
ျပန္မသြားခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မဘဝကို အသစ္က ျပန္စခ်င္တယ္” ဆိုတာ သူ႔လက္ သံုးစကား ျဖစ္ေနၿပီ။
ဒါေပမဲ့ အသက္ ၂၅ႏွစ္အရြယ္ သူ႔မွာ ျပန္စခြင့္ ရွိပါ့ဦးမလား။

 

ဒီကေလးမကိုေတာ့
“အနာႂကြယ္” လို႔နာမည္ေပးခ်င္တယ္။ အရြယ္က ဒယိမ္းဒယိုင္နဲ႔ အရြယ္က လမ္း ေလွ်ာက္တတ္ခါစ
ဆိုေပမဲ့ မ်က္ႏွာကအစ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုးမွာ အနာေတြ ဗရပြ ျဖစ္ေနၿပီ။ လူႀကီးေတြ ကို ေတြ႔ရင္
အနားကို ရစ္ဝဲရစ္ဝဲ ေရာက္လာတတ္ၿပီး လက္ႏွဖက္ ဆန္႔ထုတ္ေပးရင္း ခ်ီခိုင္းတတ္ တယ္။
AIDS တိုက္စားခံရလို႔ မိဘေတြ ေသဆံုးသြားတဲ့ေနာက္ မိဘမဲ့သူ႔မွာ အစ္ကို အစ္မ ႏွစ္ ေယာက္ရွိေသးတယ္။
သူတစ္ေယာက္က်မွပဲ HIV ကံစမ္းမဲ ေပါက္ခဲ့ရတယ္။ လူႀကီးေတြရဲ့ ရင္ခြင္မွာ ခ်ီပိုးယုယ ေနရမယ့္အရြယ္မွာ
သူကေတာ့ ဟိုလူေပး ဒီလူေကၽြးနဲ႔ ကေလးဘဝ ဆိုတာကို ေအးစက္ ၾကမ္းတမ္းမႈေတြနဲ႔ အတူ ျဖတ္သန္းေနရတယ္။

 

သူမ်ားအေပၚမွာ
လံုးလံုး လ်ားလ်ား မွီခိုေနရတဲ့ သူ႔အနာဂတ္ ဘယ္လုိရွိေလမလဲ။ ေက်ာင္းေနအရြယ္ ထိေတာင္
သူေနႏိုင္ပါဦးမလားဆိုတာကေတာ့ အေျဖမရွိတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုပါပဲ။ အျပစ္ဆိုတာ မရွိ ေသးတဲ့
မသိေသးတဲ့သူ႔မွာ ကံဆိုးရွာတယ္လို႔ ေတြ႔တဲ့လူတိုင္း ညည္းညဴမိရတယ္။

 

ယဥ္စစနဲ႔
ညိဳေခ်ာ ေခ်ာတဲ့သူ႔ကို ယဥ္ညိဳေခ်ာ လို႔ ေခၚခ်င္တယ္။ သူ႔ဇာတိက ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္း
တစ္ေနရာ ရွစ္နဲ႔ ခ်စ္ကို မပီတဲ့ အရပ္ေဒသတစ္ခုက သူက က်ံဳးေရေတြ ေဖြးေနတဲ့ မႏၱေလးမွာ
ဝန္ထမ္းတစ္ဦးအေနနဲ႔ ဘဝကို ႐ုန္းကန္ရင္း မိဘကို လုပ္ေကၽြးခ်င္တဲ့သူ။ ဒါေပမဲ့ ေငြအသျပာ
ေနာက္ ကိုျဖတ္လမ္းတုိသံုးၿပီး လိုက္ခဲ့သူဟာ ေသမင္းမရဏတိုင္း ကိုလည္း ျဖတ္လမ္းက သြားရေတာ့
မယ့္ကိန္း ဆိုက္ေနၿပီ။

 

သူ႔ဇာတ္ထုပ္ကို
ခင္းရရင္ ခ်ဲထီနဲ႔ ႏွစ္လံုးထီ ပေယာဂ သူ႕ကို ပူးကပ္ကူးစပ္ခံ ရတာကေန စေျပာရပါ လိမ့္မယ္။
ေလာင္းကစား ဂယက္ထဲမွာ ေလွေမ်ာ ေလွနဲလိုက္ ေငြေမ်ာေငြနဲ႔လိုက္ရင္း သူ႔ကိုယ္ပိုင္ မဟုတ္တဲ့
လုပ္ငန္းက ေငြေတြကို အလြဲသံုးစား လုပ္မိတယ္။ ဒီတခ်ီ အပိုင္ဂဏန္းေပါက္ရင္ ယူထားတဲ့ ေငြေတြ
ျပန္ထည့္မယ္ဆိုၿပီး ယူသံုးမိေနရာကေန မ႐ွဴႏိုင္မကယ္ႏိုင္ျဖစ္လာတယ္။

 

ဒီမွာတင္
အရွက္ကို အသက္နဲ႔လဲမယ္ဆိုၿပီး အက္ဆစ္ေတြကို ၿမိဳခ်ခဲ့ေပမဲ့ သူက အသက္ျပင္းတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္က
သိၿပီး အခ်ိန္မွီ ကုေပးလုိက္ႏိုင္လို႔ အသက္ မေသခဲ့ေပမဲ့ ဒဏ္ရာျပင္းျပင္း ရခဲ့တဲ့သူ႔
အူေတြကိုေတာ့ ျဖတ္ၿပီး ဆက္ဖို႔ ဆရာဝန္ႀကီးေတြက ျပင္ဆင္ရတယ္။ လိုအပ္တဲ့ ေဆးစစ္မႈေတြ
လုပ္ ရတယ္။ ဒီအခါက်မွ သူ႔ကိုယ္ထဲမွာ မရဏမင္းရဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္ ဗိုင္းရပ္စ္ကေရာက္
ေနႏွင့္ၿပီဆို တာ ဆရာဝန္ႀကီးေတြ တအံ့တၾသ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သူ႔ကို ၾကည့္ရတာ လံုးဝ ထင္ရက္စရာမရွိဘူး
ေလ။ ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ခ်ာခ်ာလည္ေနတယ္။

 

အျဖစ္မွန္ကို
သူသိေအာင္ ဘယ္လုိေျပာရမလဲေလ။ သူကေရာ အျဖစ္မွန္ကို ေျပာျပႏိုင္ပါ့မလား။ ရြာက ေန သမီးေဇာနဲ႔
အေမာတေကာ လိုက္လာၾကတဲ့ အိုႀကီးအိုမ အေဖနဲ႔ အေမခမွ်ာ ဘယ္လုိ ေနရွာမလဲ။ သမီးလိမၼာေလးအျဖစ္
မိဘကို လုပ္ေကၽြးခ်င္တဲ့လူဟာ အခုေတာ့ သမီးမိုက္ ျဖစ္ရေလၿပီလား။ ေရ လိုက္လြဲခဲ့တဲ့သူ႔ဘဝမွာ
သင္ခန္းစာယူစရာေတြ သံေဝဂ ရစရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနတယ္ေလ။

 

Published by: bluebluenight

 

 Myanmar
LGTB Society – ၾကံဳေတြ႔ခဲ႔ရတဲ့ တဒဂၤပံုရိပ္မ်ား