ကၽြန္မကို
“လန္ပန္း” စီရင္စုက ရြာကေလး တစ္ရြာမွာ ေမြးဖြားခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မတို႔ရြာဟာ
ေသးလြန္းလို႔ ထိုင္းမွာ လူသိ အင္မတန္နည္းပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုဟာ
လက္လုပ္လက္စားပါ။ ကၽြန္မမွာ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ရွိၿပီး မေအတူ ဖေအကြဲေတြပါ။ ကၽြန္မ
အေဖနဲ႔အေမဟာ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အတူမေနၾကေတာ့ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္မွန္းလည္း
မသိပါဘူး။

 

          ကၽြန္မဟာ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနတတ္တဲ့ ခ်စ္စရာ ေကာင္မေလးပါရွင္။ ႐ုိးသားပြင့္လင္းမႈလည္း
ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ တစ္ကိုယ္တည္းေနတာမ်ားပါတယ္။
ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔သိပ္အဆက္အဆံမလုပ္တတ္ပါဘူး။

 

          ကၽြန္မ
အေမက ကၽြန္မကို ပညာတတ္ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မက
ေက်ာင္းမေနခ်င္ခဲ့ပါဘူး။ အသက္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ေရာက္မွ ကၽြန္မဟာ ဆံပင္အလွျပင္ သင္တန္း
တက္ခဲ့ပါတယ္။ သင္တန္းၿပီးေတာ့ ကၽြန္မဟာ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔တြဲၿပီး
“ခ်န္ဘူရီ” မွာ အလွျပင္္ဆိုင္ဖြင့္ခဲ့ပါတယ္။ သံုးႏွစ္ၾကာေတာ့ ကၽြန္မအေမ
ျပန္ေခၚတာနဲ႔ လန္းပန္ကို ျပန္ခဲ့ရပါေရာ။

 

          လန္းပန္ၿမိဳ႕စြန္မွာ
အခန္းငွားၿပီး ကိုယ္ပိုင္အလွျပင္ခန္းဖြင့္ခဲ့ရာမွာ သူနဲ႔စတင္ ဆံုစည္းရတာပါပဲ။

 

          သူဟာ
ကၽြန္မေဖာက္သည္ တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါရဲ႕။ ဒါေပမဲ့တျခား ေဖာက္သည္ေတြနဲ႔မတူတာက သူဟာ
႐ုိးသားေျဖာင့္မတ္ၿပီး ယဥ္ေက်းတဲ့ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့တာပါ။ သူက ေဆးလိပ္မေသာက္တတ္ေပမယ့္
အရက္ေတာ့ ႀကိဳက္ပံုရပါတယ္။

 

          ကၽြန္မတို႔ဟာ
တစ္ႏွစ္ေလာက္ ခ်စ္သူအျဖစ္ ေနခဲ့ၾကပါတယ္။ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလမွာ ေစ့စပ္ခဲ့ၾကၿပီး
ဒီဇင္ဘာလမွာ လက္ထပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ဟာ အလုပ္ကို လက္တြဲညီညီ လုပ္ခဲ့ရာမွာ
ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ လန္းပန္ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာ ဆိုင္ခန္းအသစ္တစ္ခန္း
ကိုယ္ပိုင္ဖြင့္ႏိုင္ၾကဖုိ႔ပါ။

 

          ၁၉၉၄
ခုႏွစ္မတ္လမွာ ကၽြန္မ ကိုယ္၀န္ရွိလာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေဆးခန္းမွာ ကိုယ္၀န္အပ္ၿပီး
ေသြးစစ္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မေသြးဟာ တစ္ခုခု ပံုမမွန္ဘူးဆိုတဲ့ အေျဖထြက္လာပါေရာ။
ဆရာ၀န္က ေသခ်ာေအာင္ ေသြးထပ္စစ္ခိုင္းလို႔ စစ္ၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္မေသြးဟာ HIV တဲ့။

 

          ကၽြန္မ
ဘယ္ေလာက္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားသြားတယ္ဆိုတာ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ၾကပါေတာ့။ ကၽြန္မ
စဥ္းစားလို႔ကို မရပါဘူး။ ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္ၿပီး ဒီေရာဂါ ကၽြန္မဆီ ေရာက္လာရတာလဲ။
လက္မထပ္ခင္က သူ႔ကို ကၽြန္မ ေသြးစစ္ခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပံုမွန္ပါပဲ။ ဘာေရာဂါမွ
မရွိဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႔ေသခ်ာေအာင္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ကၽြန္မထပ္ၿပီး ေသြးစစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။
ကၽြန္မမွာ HIV ရွိေနတာ က်ိန္းေသၿပီတဲ့ေလ။

 

          မိသားစုနဲ႔
တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ေနမယ္ဆိုတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အိပ္မက္လွလွကေလးဟာ
ၿပိဳက်ပ်က္စီးသြားခဲ့ရပါၿပီရွင္။ ၾကည့္စမ္း၊ ကၽြန္မ ရင္ေသြးကေလးကို AIDS ကူးမကူး
ကၽြန္မ ဘယ္လိုလုပ္ သိႏိုင္ေတာ့မလဲ။

 

          ဒါနဲ႔
ကၽြန္မဟာ ကၽြန္မေယာက္်ားကို ကြာရွင္းဖို႔ ေျပာပါေသးတယ္။ သူက သေဘာမတူပါဘူး။
ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥ ေတြအတြက္ ကၽြန္မ သူ႔အေပၚ အျပစ္ပံုခ်မိေပမယ့္ တဖက္က က်ျပန္ေတာ့
သူ႔ကို သနားမိျပန္ပါေရာ။ သူ႔ကို ကၽြန္မ စိတ္ဆိုးေနလို႔ေကာ အျဖစ္အပ်က္က
ျပန္ေကာင္းလာႏိုင္မွာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတာ ကေတာ့ သူဟာ ကၽြန္မ ဘ၀ မွာ
ပထမဆံုးနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္းေသာ ေယာက္်ားပါရွင္။

 

          ေနာက္ပိုင္းမွာ
ကၽြန္မတို႔ တစ္ေယာက္အေပၚ တစ္ေယာက္ နားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး
႐ုန္းကန္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မက ကေလးရဲ႕ ေရွ႕ေရးကို ဆရာ၀န္နဲ႔ တိုင္ပင္ေတာ့
ကေလးကို HIV ကူးစက္ဖို႔ မ်ားတယ္ဆိုေပမယ့္ ကိုယ္၀န္ဖ်က္ခ်ဖို႔ကိုေတာ့ သူက
မတိုက္တြန္းပါဘူး။

 

          ကၽြန္မထင္တာက
ကၽြန္မဟာ ဒီေရာဂါနဲ႔ ျမန္ျမန္ေသၿပီး ေမြးလာခဲ့တဲ့ ကေလးဟာ ကၽြန္မ မိသားစုအတြက္
တာ၀န္ႀကီး တစ္ရပ္ျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ ကေလးဖ်က္ခ်ဖို႔
ဆံုးျဖတ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။

 

          ၁၉၉၄
ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၁၂ ရက္ေန႔မွာ“ခ်င္းမိုင္” က ေဆးခန္းတစ္ခန္းမွာ ကၽြန္မ
ကိုယ္၀န္ဖ်က္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ေဆးခန္းနာမည္ကို မမွတ္မိေပမယ့္ ကၽြန္မ မွတ္မိေနတာက
အဲဒီအခ်ိန္မွာ  ကၽြန္မ
အရမ္းေၾကာက္ေနခဲ့တယ္ဆိုတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ေလ ကၽြန္မမွာ တျခားေရြးစရာလမ္းမွ
မရွိေတာ့ဘဲနဲ႔။

 

          ကၽြန္မဟာ
ခ်င္းမိုင္မွာပဲ ေဆးကုခဲ့ရတာ လန္းပန္ေဆး႐ုံမွာဆိုရင္ ကၽြန္မ ေယာက္မ ရွိေနတာကိုး။
သူက အဲဒီမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာ။

 

          ခ်င္းမိုင္မွာေဆးကုေနတုန္း
ကၽြန္မ အျမဲလုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ကေတာ့ TV အျမဲၾကည့္၊ သတင္းစာအျမဲဖတ္တာပါပဲ။
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးေပၚေဆး၀ါးေတြ ေပၚလာမလားဆိုတဲ့ သတင္းကို
ေမွ်ာ္လင့္လို႔ပါ။

 

          ကၽြန္မဟာ
႐ုိးရာ ေဆးေရာ ေခတ္ေပၚေဆးပါ ေကာင္းမယ္ထင္သမွ် သံုးခဲ့ပါတယ္။ လူ႔ဘ၀မွာ
ခဏေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ထပ္ၿပီး အသက္ရွင္ဖို႔ ကၽြန္မ ႀကိဳးစားရမယ္ေလ။ ခ်င္းမိုင္ေဆး႐ုံမွာ
ကၽြန္မ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ကၽြန္မ ေယာက္်ားဟာ ေခါင္းကိုက္ေရာဂါ စြဲေနပါၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ
ကၽြန္မဟာ ထင္ရာစိုင္းလာပါၿပီ။ ေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ ေဆးေတြ ၀ယ္သံုးေနပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့
ထူးမျခားနားပါပဲ၊ ကၽြန္မမွာ ေငြေၾကးျပႆနာကလည္း ေပၚလာပါၿပီ။ ေဖာက္သည္ေတြကလည္း
နည္းနည္းလာလို႔ ၀င္ေငြမေကာင္းေတာ့ပါဘူး။

 

          ကၽြန္မေယာက္်ား
ေရာဂါ ဆိုးသထက္ဆိုးလာေတာ့ ကၽြန္မအေၾကာင္းကို အေမ့ကို ဖြင့္ေျပာလိုက္ရပါတယ္။
ကၽြန္မဘ၀ကို ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ မရပ္တည္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဆိုင္ခန္းလည္း ပိတ္လိုက္ရတဲ့
အထိပါပဲ။ အေမနဲ႔ ေဆြမ်ဳိးေတြက ကၽြန္မအတြက္ ေၾကကြဲ႐ုံကလြဲၿပီး ဘာမ်ားေကာ
တတ္ႏိုင္ဦးမွာပါလဲ။

 

          ဒီေတာ့မွ
ကၽြန္မေယာက္်ားက ကၽြန္မကို 
ဖြင့္ေျပာလာပါေတာ့တယ္။ သူဟာ ကၽြန္မနဲ႔ ေစ့စပ္ၿပီးမွ မိန္းမေတြနဲ႔ ဆက္ဆံမႈ
ရွိခဲ့ပါတယ္တဲ့။ အေၾကာင္းကေတာ့ လက္မထပ္ေသးခင္ ကၽြန္မက သူနဲ႔အတူမေနခဲ့လို႔ပါတဲ့။
ဒါေပမဲ့ အဲဒီတုန္းက သူ ေသြးစစ္ခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား။ ဘာေရာဂါမွ မရွိဘူးလို႔
အေျဖထြက္ခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား။ အင္း ဒါေၾကာင့္ေျပာတာေပါ့။ တစ္ခါေသြးစစ္႐ုံနဲ႔
မေသခ်ာဘူးလို႔။

 

          ၁၉၉၇
ခုႏွစ္ ဇြန္လမွာ ကၽြန္မခင္ပြန္း ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မဟာ ခိုကိုးရာ
မဲ့ခဲ့ရပါၿပီ။ အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္မထြက္ရဲေလာက္ေအာင္ပဲ အားငယ္ခဲ့ရပါၿပီ။ ဟုတ္တယ္ေလ။
လူတခ်ဳိ႕ဟာ ခုထက္ထိ AIDS ေရာဂါသည္ေတြကို လူရာမသြင္းခ်င္ၾကဘူး မဟုတ္လား။ သူတို႔က
လူ႔အမိုက္အမဲေတြလို႔ ကၽြန္မတို႔ကို သတ္မွတ္ခ်င္ၾကတာ မဟုတ္လား။ ေ၀ဒနာရွင္ကို ရွိသမွ်အျပစ္ေတြ
ပုံခ်ခ်င္ၾကတာ မဟုတ္လားေလ။

 

          ၁၉၉၇
ခုႏွစ္ ဇူလုိင္ ၃၀ မွာ ကၽြန္မဟာ AIDS ေ၀ဒနာရွင္ကို ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ ေဆး႐ုံမွာ
ဆက္ၿပီး ကုသမႈ ခံယူခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာက ၾကင္နာသနားတတ္တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ သူနာျပဳေတြ
ရွိေနတာကိုး။

 

သုေမာင္ ၏ “ေက်းဇူးပဲ AIDS စာအုပ္”မွ
ကူးယူေဖၚျပပါသည္။