ငယ္သံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္သည္ လွ၀င္းရီ၏ အနီးသို႔ အသာခ်ဥ္းကာ ၾကည့္ရႈမိသည္။ ျပာႏွမ္းႏွမ္း ႏႈတ္ခမ္းပါးထက္တြင္ အၿပံဳးကေလးတပြင့္ တင္က်န္ေနသည္ကို ေတြ႕ရ၏။ လွ၀င္းရီကား ေသေသာ္ လည္း အၿပံဳးမပ်က္ေခ်။ ေသပန္းပြင့္သည္ဟု ဆိုရေကာင္း၏။ “ အို ဒြႏၷယာႀကီး သင္ မည္မွ်ပင္ ဆိုခဲ့ ေစကာမူ သင့္ကို ကၽြႏ္ုပ္ ေမတၱာမပ်က္ပါ” ဟု ၿပံဳးၿပံဳးကေလး လုပ္၍ ႏႈတ္ဆက္သြားျခင္း ျဖစ္ေခ်သ ေလာ။ သို႔တည္းမဟုတ္ ေသခါနီး ဂတိနိမိတ္ ထင္ဟပ္လာခ်ိန္တြင္ အတိတ္ နိမိတ္ေကာင္းမ်ားကို ျမင္ေတြ႕သြားခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေက်နပ္အားရျဖစ္ကာ ၿပံဳးသြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေခ်သေလာ။ သို႔ေသာ္ လွ၀င္းရီ၏ ဘယ္ဘက္ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္ကေလးမွာ အနည္းငယ္ တြန္႔၍ ေနေသာေၾကာင့္ လွ၀င္းရီ သည္ ေသခါနီးတြင္ ေလာကႀကီးကို စိတ္အနာႀကီး နာက်ည္းကာ မဲ့ၿပံဳး ၿပံဳးျပသြားျခင္း ျဖစ္တန္ရာ၏ ဟု ကၽြႏ္ုပ္ မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ေတြးမိသည္။

You can feel censoriousness seeping out of the writer of this article.