ၾကယ္စင့္ကုိ ႏုႏုေဘးတြင္ခ်ေပးလိုက္ရင္း ႏြယ္ေသြးတစ္ေယာက္ ႏုႏုလက္ကေလးကို ခပ္တင္းတင္း ဆုပ္ကုိင္လိုက္သည္။ “ႏုႏု… ညီမေလးသိပ္ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ၾကယ္စင္ေလး… ခု ႏုႏုအနားမွာ ရွိေနျပီေလ။ ဘာလိုေသးလို႔လဲ ညီမေလးရယ္”ဟုဆုိေတာ့ ႏုႏုထံမွ ခြန္အားအျပည့္ပါသည့္ အျပံဳးေလးတစ္ပြင့္ လင္းလက္သြားခဲ့သည္။ ၾကယ္စင္ကေတာ့ အားလံုးရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကို မသိက်ိဳးႏြံျပဳကာ သူ႔အမည္ ေလးႏွင့္လိုက္ေအာင္ပင္ အျပစ္ကင္းစင္စြာ အိပ္ေမာက်လ်က္။