၁၉၇၀ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္း နွစ္ေတြဟာ အေမရိက (USA) မွာ "ေဂး" (Gay ေယက္်ား/ ေယာက္်ားခ်င္းကိုမွ ၾကိဳက္နွစ္သက္ျပီး လိင္ဆက္ဆံသူ) လႈပ္ရွားမႈ အၾကီးအက်ယ္ စတယ္လို႔ ဆိုရမယ့္ အခ်ိန္ ျဖစ္တယ္။ "ေဂး" ဆိုတဲ့ ျဖစ္စဥ္ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးကေတာ့ ဘယ္လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွာ မဆို ဘယ္မွာျဖစ္ျဖစ္ ရွိၾကတာ ခ်ည္းပါပဲ။ ဒါကေတာ့ ျငင္းလို႔ မရတဲ့ ကိစၥပါ။ ျပႆနာ ဘယ္ေလာက္ ၾကီးထြားမႈ ရွိ၊ မရွိ ဆိုတာသာ ကြာခ်င္ ကြာမွာပါ။
"Permissive Society" လို႔ ေခၚတြင္လာတဲ့ ဒီလို ကိစၥေတြမွာ လိုက္ေလ်ာမႈေတြ ပါလာျပီး ေလ်ာ့ရဲလာတဲ့ ေခတ္အခါမွာေတာ့ ပုိမိုထင္ရွားလာတာေပါ့၊ ထင္ရွားလာရံုတင္ မကဘူး၊ ဒီလူအုပ္စုေတြကပါ ပိုမို တက္ၾကြ လႈပ္ရွားလာၾကျပီး သူတို႔ရဲ႕ အခြင့္အေရး အတြက္ အေရးဆိုမႈေတြ ကိုပါ လုပ္လာၾကတယ္။ ဒီလူေတြက သူတို႔ဟာလည္း "လူ႕အဖြဲ႕အစည္းထဲက လူေတြပါပဲ၊ သူတို႔လည္း အျခား အဖိႏွိပ္ခံ လူနည္းစုမ်ား နည္းတူ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ျခင္း၊ လူလူခ်င္း ခြဲျခားျခင္း၊ အမ်ားစုက ႏွိမ္ျခင္း ခံေနရတယ္။ ဒါကုိ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး" ဆိုျပီး အေမရိကန္ရွိ၊ နယူးေယာက္နဲ႔ ဆန္ဖရန္စစၥကုိမွာ လူေထာင္ေသာင္းပါတဲ့ စီတန္းလွည့္လည္ ဆႏၵျပပြဲၾကီးေတြ အၾကီးအက်ယ္ ဆင္ႏြဲခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ သူတို႔ၾကိဳက္ႏွစ္သက္လုိ႔ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ လူေနမႈ ဓေလ့ကို ခပ္ေျပာင္ေျပာင္ က်င့္သံုးလာၾကတယ္။
အရင္တုန္းကလို ပုန္းလွ်ိဳး မဟုတ္ၾကေတာ့ဘူး၊ ထံုးစံအတိုင္း ဘယ္ကိစၥမ်ိဳးမွာမဆို သတိနဲ႔ မထိန္းရင္ တစ္ဘက္စြန္းဆိုတာ ေရာက္တက္စျမဲပဲ။ အဲဒီ အခ်ိန္ေလာက္မွာ "ေဂး" ေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ပဲ ပရမ္းပတာ ထၾကြခဲ့ၾကတယ္။ အေမရိကန္မွာ ဆိုရင္ ဆန္ဖရန္စစၥကိုနဲ႔ နယူးေယာက္ျမိဳ႕ဟာ ဒီ "ေဂး" ဦးေရမ်ားျပီး သူတို႔ က်က္စားရာ ထင္ရွားတဲ့ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီး ၂ ျမိဳ႕ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အဲဒီ လူေတြထဲက သာမန္ "ေဂး" လို႔ ေခၚရမည့္ လူတစ္ေယာက္ကေတာ့ နယူးေယာက္ျမိဳ႕ Brooklyn (ဘရုကလင္း) ရပ္ကြက္ရွိ မူလတန္းျပ ေက်ာင္းဆရာကေလး Rick (ရစ္ခ္) ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
တစ္ေန႔က်ေတာ့ ရစ္ခ္ရဲ႕ ကိုယ္ေပၚမွာ အဖုေတြ ေပၚလာလို႔ သူ႕ရဲ႕အတြဲျဖစ္တဲ့ Paul (ေပၚလ္) က သူ႕ရဲ႕ ဆရာဝန္ဆီမွာျပဖို႔ တိုက္တြန္းလိုက္တယ္။ ရစ္ခ္ အဲဒီ ဆရာဝန္ဆီမွာ ေသြးသြား စစ္တယ္။ ဆရာဝန္မ Dr Linda L - New York University Medical Centre (လင္ဒါ) က အပိမ့္ေတြဟာ တစ္ကိုယ္လံုး အႏွံ႔ ျဖစ္ေနျပီး "အက်ိတ္" (ဂလင္း) ေတြဟာလည္း ၾကီးေနတယ္ဆိုတာ သတိျပဳမိ လုိက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာဝန္မ (လင္ဒါ) က ေသြးကင္ဆာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ သံသယ ျဖစ္မိလုိက္တယ္။
ဒါေပမယ့္ အေရျပား ေပၚမွာ အဖုအပိမ့္ေတြ ရွိေနလို႔ အေရျပား အထူးကု (Dermatologist) ဆီ ပို႔လုိက္တယ္။ ေနာက္ ဒီအေရျပား ဆရာဝန္က ဆရာမၾကီး ေဒါက္တာ လင္ဒါဆီ ဖုန္းဆက္ေျပာတာကေတာ့ "ခင္ဗ်ား လူနာမွာ ကာပုိစီဆာ ကုိးမား (KS = ေကအက္စ္) အေရျပားကင္ဆာ ျဖစ္ေနျပီ" တဲ့၊ "ဘာတဲ့" လို႔ ေဒါက္တာလင္ဒါက ခ်က္ခ်င္း ျပန္ျပီး အာေမဍိတ္နဲ႔ ေမးလုိက္မိတယ္။ ဒီလို ေမးလည္း ေမးေလာက္စရာပါပဲ။ KS ဆိုတာက အင္မတန္မွ ရွားတဲ့ ကင္ဆာ ျဖစ္ေနတာကိုး။ မွတ္ေတာင္ မေကာင္းေကာင္း မမွတ္မိေတာ့လို႔ စာအုပ္ျပန္ျပီး ၾကည့္ေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ အတြင္းမွာ KS ေပါင္း ၅၀၀ ကေန ၈၀၀ ေလာက္ပဲ မွတ္တမ္း တင္ထားတာ ရွိတာတဲ့။
"ဒီေလာက္ ရွားတဲ့ ကင္ဆာ ဒီလူမွာ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္တာပါလိမ့္" လုိ႔ စိတ္ထဲမွာ မတင္မက် ျဖစ္ေနစဥ္မွာ၊ ေနာက္ ၂ ပတ္ေလာက္ အၾကာမွာ ပိုျပီး အံ့ၾသစရာ တစ္ခု ၾကားရျပန္တယ္။ အေရးျပား ဆရာဝန္က ဖုန္းဆက္ျပန္တယ္။ "ခင္ဗ်ားေတာ့ ယံုမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီမွာ KS ေနာက္ တစ္ေယာက္ ေတြ႔ေနျပန္ျပီ" တဲ့။
ဆရာဝန္မ ေဒါက္တာ လင္ဒါက စိတ္ဝင္စားလြန္းလို႔ သူကုိယ္တိုင္ သြားၾကည့္တယ္။ "သူ႔လူနာနဲ႔ တူသားပဲ" ထင္လုိက္မိတယ္။ အခုလူနာက အသက္ ၃၇ ႏွစ္ရွိျပီး "ေဂး" ျဖစ္တယ္။ ရုပ္ရည္ ေခ်ာေမာျပီး ေၾကာ္ျငာေတြမွာ "ကိုယ္ဟန္ျပ" သူအျဖစ္ အသက္ေမြးဝမ္း ေက်ာင္းသူ ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ တိုင္ဆိုင္မႈ တစ္ခုကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ဦးဟာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မသိေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္စလံုး သိတဲ့ မိတ္ေဆြတူေတြေတာ့ ရွိေနသတဲ့။ "စဥ္းစားစရာပဲ" လို႔ ဆရာဝန္မက ေတြးလုိက္္မိတယ္။
ရစ္ခ္ ရဲ႕ ေရာဂါကေတာ့ သက္သာ မလာဘူး။ KS အျပင္ သူ႔အဆုတ္ ထဲမွာလည္း တစ္ခုခု ျဖစ္လာတယ္။ အေျခအေနက အျမန္အဆန္ ေျပာင္းလဲျပီး ဆိုးဝါးလာတယ္။ သူ႔ရင္ဘက္ကို ေဖာက္ျပီး ပိုက္တပ္ျပီး ေရေတြ ထုတ္ေန ရတယ္။ ဆရာဝန္ေတြကလည္း သူတို႔ မတတ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ဝန္ခံျပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ရစ္ခ္က ဒီလို အသက္ဆက္ေပးေနလို႔သာ ရွင္ရံုသာ ရွင္ေနရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးကုိေတာ့ သူ မႏွစ္ျမိဳ႕ ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ သူ႔ အိမ္သူ ျပန္ျပီးသာ ေသခ်င္ပါတယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္ျပီး ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္ ၂ ရက္အလိုမွာ ေဆးရံုးက ဆင္းသြားတယ္။ အဲဒီညမွာေတာ့ သူ႕ရဲ႕ အတြဲျဖစ္တဲ့ ေပၚလ္က သူ႔ေဘးနားမွာ ေနျပီး ေစာင့္ေရွာက္ေနတယ္။
ေဒါက္တာျမင့္ျမင့္ခင္
