ပြဲဦးထြက္မွာ AIDS ေၾကာင့္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ဆက္ဆံေရးမွာ ကသိကေအာက္ ျဖစ္စရာေတြ၊ အခ်င္းခ်င္းယံုၾကည္ နားလည္မႈေတြ ေခါင္းပါးလာေစတာေတြ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါနဲ႔ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာလိုလိုပဲ ေတြ႕ရတဲ့ ဂယက္ကေတာ့ AIDS ေရာဂါကုိ တားခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ ဥပေဒ၊ စည္းကမ္းတားျမစ္ခ်က္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈေတြ ေပၚလာတဲ့ အေၾကာင္းပဲ။ အေျခအျမစ္မရွိတဲ့ အေၾကာင္းေတြေပၚမွာ မူတည္ၿပီး လူလူခ်င္း ခြဲျခားမႈ၊ ဖယ္ၾကဥ္မႈ၊ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ရန္မႈတဲ့ အထိ ျဖစ္လာၾကတယ္။

ဒါတြင္ မကေသးဘူး အထက္က ေဖာ္ျပခဲ့သလို သြားေရး လာေရး၊ အလုပ္ လုပ္ကိုင္ေရး၊ အိမ္ငွားေရး စတဲ့ ေန႔စဥ္ေနမႈ ထိုင္မႈ ကိစၥေတြမွာေတာင္ တဘက္ေစာင္းနင္းက်တဲ့ မူဝါဒေတြ က်င့္သံုးတာကုိ ေတြ႕လာရတယ္။ တစ္ေနရာမွာဆိုရင္ AIDS ဗိုင္းရပ္စ္ မရွိေပးမယ့္ “ေဂး” ဆိုတာနဲ႔ အလုပ္ျဖဳတ္ပစ္တယ္။ ရဲတို႔ မီးသတ္သမားတို႔က AIDS လူနာကုိ မကိုင္တြယ္ခ်င္တာ၊ အလုပ္မေလွ်ာက္ခင္ AIDS ပိုး ရွိမရွိ စစ္ရမယ္လို႔ ေျပာတာ ရွိခဲ့တယ္။ ဘရာဇီးမွာဆိုရင္ ေဆးရံုတစ္ခုက AIDS လူနာဆို မကုဘူးလို႔ ျငင္းဆန္လို႔ လူနာေတြ ေသၾကရတယ္တဲ့။

ဒီလိုပဲ အျခား ျပည္ေတြမွာလည္း ျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။တစ္ခ်ဳိ႕ေနရာေတြမ်ာေတာ့ ေဆးရံုအာဏာပိုင္ေတြက ဘာမွ မေျပာေသာ္လည္း ဆရာဝန္၊ သူနာျပဳေတြက AIDS လူနာကို မကုဘူးလို႔ ေျပာခဲ့တာလည္း ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕ ေဆးရံုေတြက်ေတာ့လည္း AIDS လူနာတစ္ေယာက္ တင္မိရင္ သူ႕အတြက္ ကုန္က်စရိတ္ဟာ အေတာမသတ္ၾကီးလြန္းလုိ႔ မတင္ခ်င္ၾကဘူး။ တစ္ခါက လူနာတစ္ေယာက္ကို အေမရိကန္၊ ဖေလာ္ရီဒါျပည္နယ္ကေန ဆန္ဖရန္စစၥကုိကုိ ေလယာဥ္နဲ႔ ပို႔ပစ္လုိက္တယ္။ ဖေလာ္ရီဒါ ျပည္နယ္က ဒီလူနာစရိတ္ကို သူတို႔ မခံႏုိင္ဘူးတဲ့။

ေဆးလုပ္သားတခ်ိဳ႕က အေၾကာက္ လြန္ၿပီး၊ ေဆးလုပ္သားတို႔ ထားသင့္ထားအပ္တဲ့ တာဝန္ေတြကုိ ေမ့ေလ်ာ့လုိက္ၾကေပမယ့္ ေဆးပညာေလကက ေဆးဝန္ထမ္း အဖြဲ႕အစည္းေတြကေတာ့ ဒီလုိ မျပဳမူသင့္ဘူးဆိုတာ သိနားလည္ၿပီး လမ္းညႊန္မႈ ေၾကညာစာတမ္းေတြ ထုတ္ခဲ့တယ္။ AIDS ပုိးေတြ႕လို႔ ျဖစ္ေစ၊ AIDS ေရာဂါ ျဖစ္ေနလုိ႔ ျဖစ္ေစ ဒါကို အေၾကာင္းျပၿပီး လူနာကို မကုဘဲ မေနထိုက္။ အကယ္၍ ကုဖို႔ ျငင္းဆိုမယ္ဆိုရင္ ျငင္းဆိုသူေတြဟာ ဆရာဝန္ေတြ ထားအပ္တဲ့ ကတိသစၥာ ထံုးတမ္းကုိ က်ဴးလြန္လို႔ အျပစ္ရွိတယ္လို႔ ယူဆရမယ္လုိ႔ ေဆးလုပ္သား အသင္းအဖြဲ႕ႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ၿဗိတိသွ် ေဆးပညာအသင္း (British Medical Association) အေမရိကန္ ေဆးပညာအသင္း (American Mdedical Association) နဲ႔ ၿဗိတိသွ်ေတာ္ဝင္ သူနာျပဳေကာလိပ္ (British Royal College of Nursing) တို႔က ေၾကညာစာတမ္း ထုတ္ခဲ့တယ္။

ဒါေပမယ့္လည္း အခ်ိဳ႕ေဆးလုပ္သားနဲ႔ က်န္းမာေရး လုပ္သားေတြက AIDS ကို ေၾကာက္ၾကၿပီး ဒီလူနာေတါနဲ႔ ဆက္ဆံရမွာကို မလိုလား ျဖစ္ေနၾကေသးတယ္။ AIDS လူနာေတြကို ဆရာဝန္ေတြတင္ မကေသးဘူး မိသားစုေတြ ေဆးမ်ဳိးေတါကလည္း ပယ္ၾကတာပဲ။ အေရွ႕အိႏိၵယကြ်န္းစု (East Indies) တစ္ခုမွာဆိုရင္ အိမ္က မေစာင့္ေရွာက္ခ်င္ေတာ့တဲ့ AIDS လူနာေတြကို ကမၻာေက်ာ္ ကာသိုလစ္ မယ္သီလရင္ႀကီး မားသားထရီဇာ (Mother Teresa) ႀကီးမွဴးတဲ့ ဂိုဏ္းကေထာင္ထားတဲ့  ခိုးကိုးရာမဲ့လူေတြ ၾကည့္ေပးေနတဲ့ ရံုအဝမွာ လာလာၿပီး ခ်သြားထားခဲ့တာ ေတြ႕ရွိတယ္။ ၁၉၉၀ ခု အလယ္ပိုင္းေလာက္တုန္းကလည္း အိႏိၵယ ဂိုးအားၿမိဳ႕ရွိ AIDS လူနာတစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္သူ ဘယ္ေဆြးမ်ိဳးကမွ လက္မခံေတာ့လို႔ ၿမိဳ႕ထဲက လမင္းေပၚ ေရာက္သြားတယ္လို႔ အိႏိၵယ သတင္းစာထဲမွာ ပါလာတယ္။

AIDS ျပႆနာ က်ယ္ဝန္းလာၿပီဆိုေတာ့ ကမၻာရွိ အျပည္ျပည္တို႕ရဲ႕ ႏုိင္ငံရွိ အစိုးရအာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ျပည္သူလူထုကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြက အေရးယူ ကိုင္တြယ္လာၾကတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဒီမွာလည္း တုိင္းျပည္အမ်ိဳးမ်ိဳးဆိုေတာ့ ေျဖရွင္းပံု ကိုယ္တြယ္ပံု အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိမယ္ဆိုတာေတာ့ ခန္႔မွန္းလို႔ ရမွာပါ။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ တြက္ၾကပံုကေတာ့ ဒီေရာဂါရဲ႕ ပုိးျပန္႔ပြားပံုနည္းပံုစံက လူထုေတြထဲမွာ တခ်ိဳ႕ေသာအုပ္စုေတြမွာ ေရာဂါအရင္စၿပီး ျဖစ္ၾကတယ္။

ဒီေတာ့ ဒီအစပ်ိဳးတတ္တဲ့  အုပ္စုေတြကုိ ၾကပ္မတ္ထိန္းထားဖို႔အတြက္ သူတို႔ကို ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားမယ့္ ဥပေဒ စသည္တို႔ ထုတ္ၿပီး ေရာဂါကုိ တန္႔ေစမယ္။ က်န္တဲ့ လူေတြကိုလည္း ဒီအုပ္စုေတြနဲ႔ ဒီလူေတြနဲ႔ မဆက္ဆံႏုိင္ေအာင္ လုပ္ထားမယ္။ ဒါေၾကာင့္ “ေဂး”၊ ျပင္ပႏိုင္ငံသား စသည့္ျဖင့္ စိုးရိမ္ဖြယ္ရာ အုပ္စုလို႔ သတ္မွတ္တဲ့ အုပ္စုေတြကုိ ပစ္မွတ္အျဖစ္ ထားၿပီး အေရးယူၾကတယ္။

အျခား အျမင္တခုကေတာ့ AIDS မွာ “စိုးရိမ္ဖြယ္” အုပ္စုနဲ႔ က်န္တဲ့လူေတြလို႔ သတ္မွတ္ၿပီး ၂ အုပ္စုလို႔ အျပတ္ခြဲလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕အုပ္စုမွာ အစျဖစ္ခဲ့ေသာ ကပ္ေရာဂါတို႔ သေဘာအရ ေနာက္မွာေတာ့ ဒီေရာဂါကေတာ့ လူသားတစ္ရပ္လံုးကုိ ထိတဲ့ေရာဂါ ျပႆနာပါ။ အစမွာျဖစ္တဲ့ အုပ္စုဆိုတာက ဒီေရာဂါရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသ တပိုင္းတစပါ။ ဒီေရာဂါရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ပတ္မွတ္ကေတာ့ လူသားအားလံုးပါပဲ။ ဒီလိုဆုိေတာ့ ရန္သူအစစ္ဟာ ဒီ စျဖစ္တဲ့အုပ္စု မဟုတ္ပါဘူး။ ရန္သူ အစစ္ဟာ ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးပါ။ ဒါေၾကာင့္ လူတိုင္းလူတိုင္းရဲ႕ တာဝန္ကေတာ့ က်န္ရွိတဲ့  လူသားအားလံုးကို ဒီရန္သူ ဗိုင္းရပ္စ္ရဲ႕ ေဘးက ကာကြယ္ဖို႔ပဲ။ AIDS ေရာဂါ ရွိသူက တစ္ဘက္ က်န္တဲ့ လူေတြက တစ္ဘက္ ဆိုၿပီး ၂ ျခမ္းခြဲေနစရာ မလိုဘူး။ ဒီလို လုပ္ရင္ေတာ့ ဗိုင္းရပ္စ္က လူသားေတါကို အႏိုင္ယူမွာ ျဖစ္တယ္။ အစမွာေတာ့ ဒီလို စဥ္းစားတဲ့ ႏုိင္ငံေတြက ေျပပေလာက္ေအာင္ မရွိခဲ့ဘူး။

ေဒါက္တာ ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္ ေရးသားေသာ “လူတိုင္းအတြက္ ထုိးတဲ့ ေခါင္းေလာင္း” စာအုပ္မွ ျပန္လည္ေရးသား ေဖာ္ျပထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။