AIDS နဲ႔ ျမန္မာ အခုအေျခအေန ေလ့လာရင္ ေတြ႕ရတာကေတာ့ လူေတြဟာ AIDS အေပၚ စိတ္ဝင္စားမႈ ရွိပံုရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္အထိ သိၾကသလဲေတာ့ မေျပာႏိုင္ဘူး။ သိထားတဲ့ သတင္းေတြကေကာ မွန္ရဲ႕လား။ ေကာလာဟလေတြပဲ မ်ားေနသလား။ အထူးအေရးႀကီးတာကေတာ့ အထက္က တင္ျပခဲ့သလို ကူးဖို႔ရာနဲ႔ ျပန္႔ဖို႔ရာ အႏၱရာယ္အမ်ားဆံုးရွိတဲ့ အုပ္စု ႏွစ္အုပ္စု (ေဆးဝါးထိုးသူနဲ႔ ျပည့္တန္ဆာ) AIDS အေၾကာင္း ကာကြယရန္ ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတာ တစ္ေယာက္မက်န္ သိထားေအာင္ လုပ္ရမယ္။

AIDS ဟာ ေဂးေတြ ျဖစ္တဲ့ ေရာဂါပဲလို႔ ထင္ေနၾကတုန္းပဲလား။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၆-၇ ႏွစ္က နယူးေယာက္ၿမိဳ႕မွ မူးယစ္ေဆးထိုးသူ လူငယ္တစ္ဦးကုိ AIDS အေၾကာင္း သိေကာင္းစရာေတြ ပညာလာေပးေတာ့ ေဟ့ ကြ်န္ေတာ္ ေဂး မဟုတ္ဘူး။ AIDS နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ O.K မွာ ျပေနတာလို႔ ေျပာတယ္။ သူ႕အႏၱရာယ္ သူမသိဘူး။ ပညာေပးရာမွာလည္း ထိေရာက္ဖို႔ရာက နည္းပရိယာယ္ေတြ သံုးရဦးမွာ၊ ပါးနပ္စြာနဲ႔ လုိရာကို မေရာက္ ေရာက္ေအာင္ သိမ္ေမြ႕စြာ ခ်ဥ္းကပ္ဖို႔ လိုတဲ့အခါ မ်ိဳးလည္း ရွိတယ္။

AIDS ရဲ႕ မ်က္ေမွာက္ (၁၉၉၃ အေစာပိုင္း) အေျခအေနကို တင္ျပရရင္ေတာ့ အရင္ ၅ ႏွစ္ေလာက္္ ထင္ထားတဲ့ အတိုင္း AIDS ဟာ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ ေရေရလည္လည္ ျပန္႔ေနပါၿပီ။ အေျခအေနအရ နယ္စပ္ေဒသမွာ တိက်တဲ့ ကြင္းဆင္းမွတ္တမ္းေတြ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ မလုပ္ႏိုင္လုိ႔ ကိန္းဂဏန္းနဲ႔ေတာ့ ေျပာလုိ႔မရေသးပါ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ AIDS တကယ္ပဲ တက္ၾကြစြာ တိုးပြားေနတဲ့ ေနရာေတြက အထိန္းအခ်ဳပ္ ေလ်ာ့ရဲတဲ့ ေနရာေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ အေျခအေနမွန္လည္း တိက်စြာ မသိႏိုင္ဘူး။

ပညာေပးမႈ စသည့္ AIDS ကာကြယ္ေရးကိုလည္း ေဇာက္ခ်မလုပ္ႏုိင္ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီဆီက AIDS နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သတင္းကိုလည္း စံုစံုေစ့ေစ့ မသိရ ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ မင္ႏွိပ္ စကၠဴအနားမွာ မင္စက္ခ်လိုက္လွ်င္ မင္ေတြဟာ စကၠဴရဲ႕ အတြင္းဘက္ကို ျပန္႔သြားေနသလို AIDS ဟာလည္း လူထုအတြင္းမွာ ျပန္႔ေနတယ္ ဆိုတာပဲ။ မင္စြန္းတာလုိ မ်က္စိနဲ႔ မျမင္ရလို႔သာ။ ဒီ ျပန္႔ပြားမႈလႈိင္းႀကီးဟာ နယ္စပ္ေဒသျဖစ္တဲ့ ေျမာက္ဘက္ ကခ်င္ျပည္နယ္မွ အလယ္ ရွမ္းျပည္နယ္ (ေရႊႀတိဂံေဒသ) မွ ေတာင္ဘက္ တနသၤာရီ (ေကာကရိတ္) ထိုင္းနယ္စပ္ အထိကေနၿပီး ျပည္တြင္းျပည္မဘက္ တေရြ႕ေရြ႕ အစဥ္တစိုက္ တိုးလာေနပါၿပီ။

ေနာက္ ၅-၁၀ ႏွစ္အတြင္းမွာ AIDS ေရာဂါရွင္ လူနာေတြ သိသိသာသာႀကီး ျပည္မဘက္မွာ ေတြ႕လာရမွာ မလြဲပါဘူး။ ဒီေရွ႕တန္း (FRONT LINE) မွာ ရြပ္ရြပ္ခြ်ံခြ်ံ အပူတျပင္း AIDS တိုက္ပြဲကုိ မဆင္ႏႊဲႏိုင္ရင္ ဒုကၡေရာက္ၾကေတာ့မွာ ျဖစ္တယ္။ အာမွမွာ ယခုအခါမွာ စီးပြားေရး က႑ဟာ တကယ္ပဲ ထူးျခားျမန္ဆန္စြာ တိုးတက္ ဖြံ႕ၿဖိဳးလ်က္ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ AIDS ကို ထိထိေရာက္ေရာက္ မခ်ိဳးႏွိမ္ႏိုင္ရင္ ဒီစီးပြားေရး တိုးတက္မႈေၾကာင့္ ရလာတဲ့ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြဟာ အခ်ည္းအႏွီး ျဖစ္သြားမွာ စိုးရတယ္။ လူ႔အသက္လည္းဆံုး၊ စီးပြားေရးလည္း က်ဆံုးလာမွာ ျဖစ္တယ္လု႔ိ သုေတသီ AIDS ပညာရွင္ တစ္ဦးက ဆိုထားတယ္။

ဒီဆိုစကားဟာ အခုျမန္မာျပည္အေျခနဲ႔ သိပ္ၿပီးအပ္စပ္ေနပါတယ္။ ျမန္မာမွာ AIDS ကလည္း တစ္ဘက္က ပြားေန၊ တဘက္ကလည္း စီးပြားေရး ထိထိေရာက္ေရာက္လုပ္လို႔ တက္လာမယ့္အေျခ ျဖစ္ေနတယ္ မဟုတ္လား။ ေရႊႀတိဂံေဒသနဲ႔ ဆက္ေနတဲ့ ေနရာမွာ မူးယစ္ေဆးဝါး သံုးစြဲမႈေရာ ျပည့္တန္ဆာလုပ္ငန္းေရာ အင္မတန္တြင္က်ယ္စြာ ရွိေနၾကပါတယ္။ ျပည့္တန္ဆာ လုပ္ငန္းဟာဆိုရင္ ေဒသဆိုင္ရာမွာသာ လႈပ္ရွားေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ထိုင္းကေန အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံေတြလည္း သြင္းပို႔ေနၾကပါေသးတယ္။

ဥပမာ မေလးရွားႏိုင္ငံမွာဆို ျပည့္တန္ဆာေတြ ဖမ္းမိၿပီဆိုရင္ သူတို႔တေတြဟာ ထိုင္းလူမ်ိဳး၊ ျမန္မာနဲ႔ တရုတ္တို႔ ျဖစ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဒါကေတာ့ ထိုင္း (ဇင္းမယ္ဗဟုိျပဳၿပီး) ကေန ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔ ယူနန္ေတာင္ပိုင္းမွ တရုတ္အမ်ိဳးသမီးေတြကုိ ေခၚယူၿပီး တဆင့္ျဖန္႔ခ်ီေပးေနတာ။ ဒီေတာ့ ျမန္မာမွာ AIDS ျပန္႔ဖို႔ အလားအလာကေတာ့ ဆက္လက္ေကာင္းေနဦးမယ္။ ဒီေတာ့ AIDS ကာကြယ္ေရးကို လက္ေတြ႕က်က် အင္တိုက္အားတိုက္ အပူတျပင္းလုပ္ဖို႔ရာ လုိလွပါၿပီ။ လက္ေႏွးရင္ အင္မတန္မွ အႏၱရာယ္ ႀကီးမွာပါ။

ေဒါက္တာ ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္ ေရးသားေသာ “လူတိုင္းအတြက္ ထုိးတဲ့ ေခါင္းေလာင္း” စာအုပ္မွ ျပန္လည္ေရးသား ေဖာ္ျပထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။