လိင္ကိစၥဆိုတာ မပါရင္မၿပီးဘူး ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေလာက္ထိ
အေရးပါသလဲ၊ ေျပာသေလာက္ေကာ အေရးပါသလား၊ လူပီသတဲ့ စိတ္ကို အရင္းတည္ၿပီး လိင္ကိစၥရဲ့
ေမာင္းနင္အားေၾကာင့္ ဘ၀မွာ ေမာင္းႏွင္အားေကာင္းစြာ ေအာင္ျမင္သြားတဲ့ လူေတြလည္း
ရွိသလို ဒီဆႏၵအေပၚ အထိန္းအကြပ္မရွိ မွားယြင္းစြာ ျပဳမူ အသံုးခ်မိလို႔
ဘ၀တစ္ေလ်ာက္လံုး ခၽြတ္ေခ်ာ္တိမ္းပါး ခဲ့ရသူေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိေနပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ခံယူခ်က္ မ်ိဳးစံုနဲ႔ သြားေနၾကတဲ့လူေတြ အတြက္ နည္းလမ္း မွန္ကန္တဲ့
လိင္ပညာေပး တစ္ခ်ိဳ႕ကို ေ၀မွ်ေပးခ်င္ပါတယ္။

 

People Magazine အတြက္ လိင္ပညာေပး အခန္းက႑မွာ
အသိပညာေတြကို မွ်ေ၀ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ဘယ္လိုခံစားရလဲ ဆိုတာနဲ႔ စလိုက္ၾကရေအာင္ပါ။

 

ဒီကိစၥဟာ အားပါးတရ ေျပာလို႔ရတဲ့ ကိစၥလည္း
မဟုတ္ဘူး၊ ဘာမွ မသိပါဘူးလို႔ ျငင္းလို႔ရတဲ့ ေခါင္းစဉ္လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ဆိုရင္ ဒီအေၾကာင္းကို အားပါးတရ
၀ိုင္းေျပာေနတာမ်ိဳးကို မဖတ္ခ်င္ဘူး။ မသိခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ေနတာမ်ိဳးလည္း
မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ဒီႏွစ္ခုရဲ့ၾကားမွာ ေဆြးေႏြးေပးရမွာေပါ့။ ေနာက္ပိုင္း ဒီအေၾကာင္းကို
ဆက္ေဆြးေႏြးမယ့္ သူေတြကလည္း က်ေတာ္ျမင္တဲ့ ရွဴ႕ေထာင့္ကေန ဆက္ေဆြးေႏြး သြားတာမ်ိဳး
ျဖစ္ေစခ်င္တာပါ။ People Magazine သြားမယ့္ ပံုစံမ်ိဳးလည္း ၾကည့္ရမယ္။ ဖတ္မယ့္သူရဲ့
အေနအထားနဲ႔လည္း သက္ဆိုင္တယ္။ ဖတ္သင့္ ဖတ္ထိုက္တဲ့ အရြယ္ေတြ ဖတ္တာကေတာ့ ျပႆနာ
မရွိပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ Celebrity ကိုေဆြးေႏြးခိုင္းတာ အမ်ားႀကီး ထိေရာက္မႈ ရွိၿပီး
တည့္တည့္ ေျပာလိုက္သလိုေတာ့ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေတာ္ ဒါကို လက္ခံတယ္။
အရင္တုန္းက ေယက္်ားနဲ႔ မိန္းမေတြ႔တယ္၊ ကေလးေတြ ေမြးတယ္ ရိုးစင္းတယ္။ ဒီေတာ့
ပညာေပးဖို႔ မလိုအပ္ေသးဘူးလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ အခု ပညာေပးဖို႔ လိုအပ္လာၿပီဆိုေတာ့
ဉာဏ္မရွိပဲ ပညာမဲ့စြာ ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္ေနတာကို ကာကြယ္ဖို႔ဆိုတဲ့ ေခါင္းစၪ္က
ေပၚလာၿပီ မဟုတ္လား။

 

လိင္ပညာေပးက အားပါးတရ ေဆြးေႏြးလို႔ရတဲ့ ကိစၥလည္း မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့
ဆိုလိုရင္းက။

 

ဆိုလိုတာက က်ေတာ္ ဘာမွ
မသိတဲ့လူတစ္ေယာက္၊ လုိခ်င္တဲ့ မိန္းမေတြ႔ေတာ့ ယူလိုက္တယ္ ကေလးေတြ ေမြးတယ္၊
ဘာပညာေပးမွ လာေပးစရာ ျဖစ္စရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေခတ္ကေျပာင္း လာတဲ့အခါ
တစ္လင္တစ္မယား စနစ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စည္းမရွိ ကမ္းမရွိ လိင္ကိစၥ
က်ဴးလြန္ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ မလိုလား အပ္တာေတြ ျဖစ္လာတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ပညာေပး
အစီအစဉ္ေတြ ရွိလာတာပါ။

 

လိင္ပညာေပးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကမ္းလွမ္းျခင္း ခံရတာမ်ိဳးေတြ ရွိခဲ့မွာေပါ့။
သူတို႔ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ကိုယ္ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္သားတည္း ျဖစ္လား။

 

NGO အဖြဲ႔
အစည္းေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိေနေတာ့ ခဏခဏ ကမ္းလွမ္းတာ ခံရဖူးတယ္။ က်ေတာ္တို႔က သူတို႔
လုပ္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ထက္ ပိုၿပီးေလးနက္တဲ့ ဘက္ကို သြားခ်င္တယ္။ ကြန္ဒံုး ေ၀တဲ့
အဆင့္ေလာက္ကို စိတ္မ၀င္စားဘူး၊ ပညာေပးတယ္ဆိုတာ စာရိတၱပိုင္းနဲ႔လည္း ဆိုင္တယ္။
အားလံုး လက္ခံရမွာပဲ အက်င့္ စာရိတၱထက္ ေရာဂါ မျပန္႔ဖို႔ လိင္ကိစၥကို
အႏၱရာယ္ကင္ေအာင္ လုပ္တယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ဒီကိစၥကို ေတြ႔သမွ် အကုန္လံုး
ေလ်ာက္လုပ္ပစ္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္။ မခက္ဘူးလား၊ လူတစ္ေယာက္ကို ကြန္ဒံုးသံုးခိုင္းၿပီး
မင္းဘာေရာဂါမွ မျဖစ္ဘူး။ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးေတာ့ က်ေတာ္
မေျပာႏိုင္ဘူး။ ကြန္ဒံုးသံုးတိုင္း ဘာေရာဂါမွ မျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့ ပညာေပးက စာရိတၱ၊
လူမႈေရးရွဴ႕ေထာင့္၊ ယဉ္ေက်းမႈ ဒါေတြ မပါလို႔မရဘူး၊ အေနာက္တိုင္းမွာ လုပ္ေနတဲ့
ပံုစံမ်ိဳး လုပ္လို႔မရဘူး၊ ဒီအေၾကာင္းေတြကို လူၾကားထဲမွာ က်ေတာ့္ အေမနဲ႔
ဘယ္လိုသြားေျပာမလဲ။ ဗုဒၶဘာသာ ယဉ္ေက်းမႈမ်ားအရ မ်ားေသာအားျဖင့္ လက္မခံႏိုင္ၾကဘူး။

 

အေနာက္တိုင္းဆန္တဲ့ လိင္ပညာေပးေတြနဲ႔ ဒီကစိတ္ဆႏၵ သေဘာထားေတြ အနည္းငယ္
ကြဲလြဲေနတယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာလား။

 

သူတို႔ကေတာ့
ကိန္းဂဏန္းေတြနဲ႔ တြက္ခ်က္ၿပီး HIV ကူးစက္ႏႈန္းေတြ မ်ားေနၿပီဆိုၿပီး
ဒါကိုထိန္းခ်ဳပ္ၾကတယ္။ သူတို႔ေျပာတာ မွန္တယ္ေလ အထူး သျဖင့္ မိန္းကေလးေတြကို
ပညာေပးဖို႔လိုတယ္။ လက္ခံရတဲ့ လူေတြက ဒီကိစၥ တစ္ခုတည္းနဲ႔ မၿပီးဘူး။ လူမႈေရးေတြ
စီးပြားေရးေတြ အမ်ားႀကီး ဆက္ႏြယ္ေနတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အာရွတိုက္သားေတြဆိုရင္
မိန္းမေတြ ဆင္ျခင္ရမယ့္ အရာေတြ ေယက်္ားေတြ ထိန္းသိမ္းရမယ့္ က်င့္၀တ္ေတြကို
ကေလးဘ၀တည္းက စသင္ရမွာ။ အထူးသျဖင့္ မိန္းကေလးေတြ စာရိတၱ မေကာင္းရင္ ေယက်္ားေလးေတြ
ဒုကၡေရာက္တာေပါ့။ အဲဒီ အေျခခံ ကိုစဉ္းစားၿပီး ထိန္းသိမ္းႏိုင္မွ မွားေနတာေတြ
နည္းသြားႏိုင္မွာ။

 

ကိုညီထြဋ္ရဲ့ ဒီထက္ပိုၿပီး ေလးနက္တဲ့ ရွဴ႕ေထာင့္က ဘာမ်ားပါလိမ့္။

 

အဓိကကေတာ့ Celebrity
ေတြထဲမွာ ဂီတ အသိုင္းအ၀ိုင္းကလူေတြ၊ မီဒီယာက စာေရးဆရာႀကီးေတြနဲ႔ NGO ေတြကလည္း
ပါခ်င္ပါမယ္။ တစ္ေနရာရာမွာ စုၿပီး ေဆြးေႏြးတာမ်ိဳး စာေပဘက္ကအျမင္၊ ဂီတဘက္က
ျဖစ္ေနတဲ့ အျမင္ေတြကို လက္ေတြ႔က်တဲ့ ရွဴ႕ေထာင့္ မ်ိဳးစံုကေန ေျပာဆိုေဆြးေႏြး
ဖလွယ္ခ်င္တာ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ဆရာႀကီး တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္
ေရးခဲ့တဲ့ `ပန္ဒိုရာအိုးပြင့္ၿပီး ဟားမီးငွက္တို႔ ပ်ံသန္းခ်ိန္´ စာအုပ္ထြက္ကတည္းက
ေခါင္းထဲမွာ အဲဒီအေတြး ရွိေနခဲ့တာ။

 

အက်ိဳးရွိေစမယ့္ စိတ္ကူးမ်ဳိးပဲ။

 

HIV အေၾကာင္းေတြ
လိင္မႈ ကိစၥေတြ စုေဆြးေႏြး၊ အဲဒီအထဲကမွ လူထုကို အက်ိဴရွိတာေတြ ေကာက္ႏႈတ္ၿပီး
ဘယ္လိုျပန္ခ်ျပရမလဲေပါ့။ ဒါဆို မွန္းၿပီး ေျပာေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ တိက်မွန္ကန္တဲ့
အေျဖတစ္ခု ျဖစ္လာမယ္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာလို႔ရမယ့္ ဟာကို လိုခ်င္တာ။ ဗုဒၶဘာသာ
တိုင္းျပည္အရ ဒီလိုေဆြးေႏြးရင္ အေျခခံ လူတန္းစားေတြ နားလည္ႏိုင္ပါ့မလား။ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါ့မလားဆိုတာ
က်ေတာ္လည္း ခုထိဇေ၀ဇ၀ါပဲ မေသခ်ာေသးဘူး။

 

ေယက္်ားေလးေတြ အက်င့္ စာရိတၱပ်က္ျပားဖို႔က မိန္းကေလးေတြအေပၚ
မူတည္ေနတယ္ဆိုရင္ ေယက်္ားေလးေတြဘက္က ဦးတည္ေနတာေတြကေရာ။

 

လိင္ ပညာေပး အဆင့္
မေရာက္ခင္ မိန္းကေလးေတြရဲ့ အက်င့္ စာရိတၱကို ေျပာခ်င္တာ။ အရင္က မိန္းကေလး တစ္ေယာက္
ဒီရည္းစားထား ဒီတစ္ေယာက္နဲ႔ပဲ ယူတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ကေပးစားတဲ့သူကို ယူတယ္။
ဒါပဲရွိတာ။ ခုမိန္းကေလးေတြက ေယက်္ားေလးေတြနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး နင္
သံုးေယာက္ထားရင္ ငါ ေလး ေယာက္ထားမယ္ ဆိုတဲ့ ေခတ္ကို ေရာက္ေနေတာ့ အရမ္း ထိန္းရ
ခက္သြားၿပီ စည္းနဲ႔ ကမ္းနဲ႔ ေနမယ္ဆိုရင္ မလိုလား အပ္တာေတြ နည္းသြားႏိုင္တယ္။
ဗုဒၶဘာသာ စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ ေယက္်ားေလးေတြက ႏွမခ်င္း စာနာဖို႔၊ ငယ္တဲ့သူေတြ ေတြ႔ရင္
ကိုယ္ညီမလို ႀကီးတဲ့သူေတြ ေတြ႔ရင္ ကိုယ့္အေမလို လိုအပ္ရင္ ဘာကူညီရမလဲ။ ဘယ္လုိ
ေစာင့္ေရွာက္ရမလဲ ဆိုတဲ့ စိတ္ေပၚေစခ်င္တာ။ အဲဒီလိုမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ မိန္းကေလးျမင္ရင္
ရမလား မသိဘူး ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။

 

က်ေတာ့္ သမီး
ဩစေၾတးလ်မွာ ေက်ာင္းသြားတက္ေတာ့ ဒီက အထက္တန္းေက်ာင္းေတြနဲ႔ တျခားစီ ျဖစ္ေနတယ္။
ဟိုမွာက အဲဒီအခ်ိန္ မိန္းမေတြရဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ကမၻာမွာ မိန္းမေတြ ဖိႏွိပ္ခံရတာေတြ
သင္ရေတာ့ ဒီလည္းျပန္ေရာက္ေရာ သမီးသာဆိုရင္ ကာရာအိုေက ဆိုင္ေတြ
လိုက္ပိတ္မွာလို႔ေျပာတယ္။ သီခ်င္း ဆိုတဲ့ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုသြားရင္ သြားတဲ့အထဲမွာ
ၾကည့္တဲ့သူက ဘယ္လို စိတ္နဲ႔ ၾကည့္မလဲ။ ငါ့ညီမေလးေတြ တယ္လွပါလား၊ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔
ၾကည့္တာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ဘူး ေသခ်ာတယ္။ က်ေတာ္တို႔လည္း သြားေနတာပဲ ဒီပတ္၀န္းက်င္ကို
သြားတဲ့အခါ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလးစားဖို႔၊ သူမ်ားတိုင္းျပည္မွာ သူ႔ အတန္းအစားနဲ႔သူ
မသြားရတဲ့ ေနရာ၊ သြားရတဲ့ေနရာ ကန္႔သတ္ထားတယ္။ က်ေတာ္ နယ္ကိုသြားေတာ့ ရြာက
အရက္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္မွာ ဘီယာ ေၾကာ္ျငာ ကပ္ထားတာေတြ႔တယ္။ ညေနဆိုရင္ အရက္ ေသာက္ထားတဲ့
သူေတြက မူးေနၿပီ။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ဘန္ဂလို လိုလို လုပ္ထားေပးၿပီး စကပ္နဲ႔
ေကာင္မေလးေတြ ေခၚထိုင္ခိုင္းတာမ်ိဳး ေတာရြာေတြမွာပါ ဒါမ်ိဳးေတြ ေရာက္ေနၾကတယ္။
လိင္ပညာေပးက အဲဒီက စရမွာ လိင္စိတ္ မေရာက္ခင္ ဦးတည္ေနတာေတြက အမ်ားႀကီး၊ ၀ီစကီ
ေၾကျငာ တစ္ခုမွာ ဘိုမ ေပါင္ေဖၚ ၀တ္ျပေနတာ ျမန္မာေတြ စိတ္ထဲ ဘယ္လိုမွ မေနဘူး။
ရင္လ်ားနဲ႔ မိန္းကေလး ဟိုဘက္လွည့္ေနတာက အမ်ားႀကီး ထိေရာက္တဲ့ အခ်က္ပဲ လုပ္သင့္
မလုပ္သင့္ အရင္ စဉ္းစားရမယ္။ ေကာင္မေလးေတြကို သမီတို႔ ကြန္ဒံုးသံုးၾကပါ
သြားေျပာရမလား။ အဲဒီအဆင့္က ေနာက္တစ္ဆင့္ေလ။

 

အင္မတန္ ရိုးစင္းၿပီး ေရွးက်တဲ့ ပညာေပးေလး တစ္ခုပါ။ ေကာင္းေပမဲ့
ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနက သပ္သပ္စီပဲ။ ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းပံုက အေရးပါလာၿပီ
မဟုတ္လား။

အဓက က Sex without
Love က အဓိပၸါယ္ မရွိဘူး။ ကမၻာဦး အစကတည္းက Sex ျဖစ္လာဖို႔က Love ကလိုေသးတာကိုး။
အခ်စ္မပါပဲ ဒီကိစၥက ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ က်ေတာ္တို႔က ဒီလို အေျခအေနမ်ိဳးကို လက္မခံဘူ။
ခ်စ္လို႔ တတ္ႏိုင္လို႔ မိန္းမ သံုးေယာက္ပဲယူယူ ရတယ္။ ေတြ႔သမွ် မိန္းကေလးေတြကို
မျပစ္မွားနဲ႔ေလ လိင္ကိစၥအတြက္ ကြန္ဒံုးသံုးၿပီး စည္းမရွိ ကမ္းမရွိ ကာကြယ္ၾကမွာလား
ဆိုတာကို ေဆြးေႏြးခ်င္တာ။ အဓိက က Sex Walker ေတြ ကြန္ဒံုးသံုးဖို႔ မိန္းကေလးေတြက ဒီကိစၥကို
ေပ်ာ္လို႔ စိတ္၀င္စားလို႔ လုပ္ေနၾကတဲ့သူ နည္းမယ္ထင္တယ္။ မိဘကို လုပ္ေကၽြးခ်င္လို႔၊
သံုးခ်င္ျဖဳန္းခ်င္လို႔ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ လုပ္ေနရတာပဲ ျဖစ္မွာပါ။ သာမန္
မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ေသာက္ေတာ့ စားေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ စိတ္ခ်
ယံုၾကည္ရတဲ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေသာ္လည္းေကာာင္း သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္း
ေသာ္လည္းေကာင္း ရွိမွ ေသာက္သင့္တယ္။ က်ေတာ္တို႔ ေခတ္နဲ႔ မတူတာက အဓိက က Drug ပဲ။
Drug က သူနဲ႔ ကပ္ပါလာတာပဲ။ စိတ္ႂကြေဆးေတြေၾကာင့္ ဘာမွ ဂရုမစိုက္ပဲ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ေတာ့မွာပဲ။ ပညာေပးမယ္ဆိုရင္
ကာကြယ္ပါလို႔ ေျပာေနၾကတာပဲေလ။ တကယ္တမ္း ဒါေတြ ေျပာေနတာ အရမ္း ေနာက္က်ေနတယ္။ စင္တင္
ဆိုင္လိုမ်ိဳးေတြ ဒီထက္ပိုၿပီး ဣေႁႏၵရွိေအာင္ လုပ္လို႔ရတယ္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း
ဆြဲေဆာင္တာမ်ိဳးေတာ့ က်ေတာ္လက္မခံဘူး။ တစ္၀က္ေလာက္ ထိန္းမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မဆိုးဘူး။

 

ဣေႁႏၵရွိေအာင္ လုပ္တဲ့ နည္းလမ္းေလး
စဉ္းစားၾကည့္ရေအာင္။

 

ကမၻာမွာ ေယက်္ား ပရိတ္သတ္ကို ဖိတ္ေခၚေနတဲ့ ေနရာေတြ ရွိတယ္။
သူ႔အဆင့္အတန္းနဲ႔ သူပဲ၊ ဒီမွာ ျမန္မာ ယဉ္ေက်းမႈအရ ေမာင္နဲ႔ႏွမ၊ သားနဲ႔အမိ၊
လာလို႔ရတဲ့ ဆိုင္ေတြသာ ဖြင့္ခြင့္ရွိတယ္။ ဆိုင္မွာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ စည္းမ်ဉ္း
စည္းကမ္းေတြ ရွိသင့္သလို မိန္းကေလးေတြ အေနနဲ႔လည္း အားနာၿပီး ခါးပါတာ မျဖစ္ရေအာာင္
သတိထားဖို႔လိုတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္လဲဆိုတဲ့ ျပႆနာကိုေျပာရင္ လူမႈေရးျပႆနာေတြ
စီးပြားေရး ျပႆနာေတြက လာဦးမွာ။ အေကာင္းဆံုးက နည္းသြားေအာင္ ဘာသာေရးနဲ႔
ထိန္းႏိုင္တယ္။ ဘယ္ဘာသာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ဒါကို စည္းမဲ့ ကမ္းမဲ့
လုပ္ၾကလို႔ မေျပာၾကဘူး။ သက္ဆိုင္ရာ ဘာသာေရးေတြနဲ႔ ထိန္းလို႔ရႏိုင္တယ္လုိ႔
ယံုၾကည္တယ္။

 

ေယက္်ားေတြက မိန္မေတြကို `ရမလားလို႔´
ၾကည့္တာ ေခတ္ရဲ့ ပံုစံလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီလို အေျခအေနမ်ိဳးကို တနည္းနည္းနဲ႔
ျပန္ထိန္းဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ေနၿပီ။

 

မိန္းမေတြဟာ ေယာက်္ားေတြကို ေဖ်ာ္ေျဖဖို႔ဆိုတဲ့ ဟိုး အလည္ေခတ္ကလို
ေရွးက်တဲ့ အေတြးမ်ိဳး မရွိသင့္ေတာ့ပါဘူး။ အိႏၵိယမွာ ဟိုးေခတ္တုန္းက မိန္းကေလး
ေတြကို အရြယ္မေရာက္ခင္ ေက်ာင္းပို႔ၿပီးေတာ့ ေယာက်္ားေလးေတြကို
ဘယ္လိုျပဳစုရမယ္ဆိုတာ သင္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ ဒါမွလည္း အရြယ္ေရာက္လို႔ အိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့
အခါ ေယာက္်ားေလးေတြရဲ့ စိတ္ေက်နပ္မႈကိုရမယ္။ အနိမ့္ဆံုးအဆင့္ အဖိအႏွိတ္ မခံရဘူး။
သူေတာ္ရင္ေတာ္သလို အိမ္ေရွ႕မင္းသား နဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေတြ႔ႏိုင္တယ္။
ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာလည္း ဒါမ်ိဳးေတြ ရွိခဲ့တယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလည္း ကေလးဘ၀တည္းက
တန္းတူ ေဆာ့ကစားၿပီး ႀကီးျပင္းခဲ့ၾကတာ။ သူတို႔ႏိုင္ငံကလို အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြ
မိန္းကေလးေတြကို နိမ့္ခ်မႈေတြ မရွိဘူး။ ေျပာရရင္ ဘယ္မိန္းကေလးမွ ေယာက်္ားေလးေတြကို
ေဖ်ာ္ေျဖဖို႔ လူျဖစ္လာၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေျခအေနအရ အႏၱရာယ္ကို ဖိတ္ေခၚေနတဲ့
လုပ္ငန္းခြင္မွာ ရွိေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြ အေနနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိန္းသိမ္း
ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ လာတဲ့ ေယာက္်ားေတြကို မယံုဖို႔ 
ေလ်ာ့မတြက္ဖို႔ အရင္ ပညာေပးရမွာကိုး။

 

အေနာက္တိုင္း ယဉ္ေက်းမႈရဲ့
လႊမ္းမိုးမႈေၾကာင့္ တစ္လင္ တစ္မယား စနစ္ကေန ပါတနာေတြနဲ႔ ေနထိုင္မႈ ပံုစံေတြဆီ
ဦးတည္လာေနေတာ့ ရူ႕ေထာင့္တစ္ခုခုကေန ထိန္းႏိုင္မယ့္ နည္းလမ္း တစ္ခုခု
စဉ္းစားပါဦး။

 

ဘာသာေရး ရွဴ႕ေထာင့္ကေန ျပန္ေျပာရမွာေပါ့။ ဗုဒၶဘာသာ အျမင္အရ လူဟာ
အဆင့္အတန္း ဉာဏ္ရည္နဲ႔ ကုသိုလ္ကံ ဘ၀ေပး ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ လာရတာကိုး
အားလံုးျခံဳၿပီး ဒါမလုပ္နဲ႔ ဒါလုပ္ဆိုတာမ်ိဳး ေတာ္ေတာ္ ခက္တယ္။ ကိုယ့္ သားသမီေတာင္
အကုန္ နားမေထာင္ဘူး ႏိုင္ငံျခား တကၠသိုလ္က ဆရာတစ္ေယာက္က အစည္းအေ၀း ခန္းမႀကီး
တစ္ခုမွာ ဆရာႀကီး တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္ကို `တစ္ကမၻာလံုးမွာ တစ္လင္တစ္မယားစနစ္
က်င့္သံုးတာ မရွိေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ သံုးသပ္ခ်က္ကို လက္ခံမလား´ လို႔ေမးတယ္တဲ့။ သူက
စည္းမရွိ ကမ္းမရွိ ေနတာကို ဘယ္ ဘုရားသခင္ကမွ လက္ခံမွ လက္ခံမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔
ျပန္ေျပာတယ္တဲ့။ ေယကၤ်ားနဲ႔ မိန္းမနဲ႔ အတူေနတယ္။ ကိုယ္၀န္ရွိလာတယ္ ကေလးေမြးတယ္။
ဒီကေလးကို ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ရင္း ကေလးဆီမွာပဲ မွ်ေပးေနရေတာ့ Sex နဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ
ေတြးးဖို႔ အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး။ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ျဖစ္ရင္ ေနာက္ကေလးတစ္ေယာက္
ထပ္ရမယ္ဆိုေတာ့ ရမယ့္ အထိအေတြ႔နဲ႔ ထပ္ေပးမယ့္ ဒုကၡကို ထိန္းေပးထားတာ။ ဒါဟာ ေလာကက
ေပးတဲ့ သဘာ၀ပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ္၀န္မရွိေအာင္ လုပ္လို႔ရတဲ့ တားေဆးေတြ
ေပၚလာျပန္တယ္။ ေဆးေတြ ေပၚလာျပန္ေတာ့ လူေတြက ေထာင္ႄကြလာျပန္တယ္။ ကာလသား
ေရာဂါေတြျဖစ္ ပင္နစလင္ထပ္ေပၚ၊ ေပၚလာေတာ့ ထပ္ေသာင္းက်န္းနဲ႔ ဘာမွ ဂရုမစိုက္္ေတာ့တဲ့
အခ်ိန္မွာ HIV ကထပ္ေပၚ ဒါကို လူေတြက သဘာ၀ကို အန္တုႏိုင္တယ္။ ရွင္းႏိုင္တယ္၊
ကာကြယ္ႏိုင္တယ္လို႔ေျပာတယ္။ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ေျပာထားတယ္။ လူသားက ေပၚလာတာ
ႏွစ္တစ္သိန္းေလာက္ပဲ ရွိေသးတာ။ ဒိုင္နိုေဆာလို ႏွစ္သံုးသန္း ေနသြားတဲ့ ေကာင္ေတာင္
ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္း မသိဘူး။ သိပ္အေျပာ အႀကီးနဲ႔တဲ့ ၊ ပုထုဇၪ္ သေဘာကေတာ့ မွားမွာပဲ
မွားတာကို မွားမွန္း သိမယ့္ သတိတစ္ခုလိုတာပါ။ ရာဂမီး ခဏေတာက္တာ လူ႔သဘာ၀ ျဖစ္ေပမဲ့
ေလာက္စာ ထပ္မထည့္ဖို႔ေတာ့ လုိတာေပါ့့ လူသားက ကိုယ့္ကိုယ္ကို မထိန္းႏိုင္ဘူး။ တဏွာ၊
ဒိဠိ၊ မာန သံုးခုေၾကာင့္ပဲ လူသားဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ ပ်က္စီးရမွာ ေသခ်ာတယ္။ ဒီေတာ့
ဆရာႀကီး တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္ေျပာခဲ့သလို လိင္ကိစၥကို စည္းမရွိ ကမ္းမရွိ
က်ဴးေက်ာ္ၾကမွာကို ဥပေဒ ေတြကေရာ၊ ဘယ္ဘုရားသခင္ကေရာ ခြင့္ျပဳမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔
ေျပာခ်င္တယ္။

 

အစပိုင္း ေဆြးေႏြးခဲ့တုန္းက မိန္းမကတစ္ဆင့္
ေယာကၤ်ားကို ကူးစက္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္ေနာ္။ ဘယ္အခ်က္ေတြကို အေျခခံၿပီး
ေျပာခ်င္တာလဲ။

 

ဟုတ္တယ္ မိန္းမဖ်က္ရင္ ျပည္ပ်က္တယ္ဆိုတကာ တကယ္ရွိခဲ့တာကိုး
မိန္းမတစ္ေယာက္က ေယာကၤ်ား(၅)ေယာက္ကို ဒုကၡေရာက္ေအာင္ အရူးျဖစ္ေအာင္ လုပ္လို႔ရတယ္။
က်ေတာ္ သိရသေလာက္ေတာ့ HIV ပိုးရွိတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ရုပ္ကေလး သနားကမားနဲ႔
ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ သူျဖစ္ေနတာကို သူ႔အစ္ကိုေတြက သိေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုး
ျပႆနာရွာတယ္။ မိဘေတြကလည္း တင္းမာတယ္။ တစ္ရက္မွာ ေဆးေတြေသာက္ Club ေတြတက္ၿပီး
ေယာက္်ား(၁၀) ေယာက္ေလာက္နဲ႔ အတူေနခဲ့တယ္လို႔ ျပန္သိလိုက္ရတယ္။ ကံမေကာင္းလုိ႔
မွားယြင္းမိခဲ့ရင္ေတာင္ ေနာက္လူေတြကို ေရာဂါ မကူးေအာင္ ေနသြားရမယ္။ မထူးဘူး
ဆိုၿပီး ေနသြားလို႔ မရဘူး။ HIV ရွိၿပီးသား လူေတြကိုလည္း ေတြ႔ခ်င္တယ္။
သူတို႔နဲ႔လည္း ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေနခ်င္တယ္။ က်ေတာ္ဆိုရင္ အကုန္လံုးကို
လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ ေနတာပဲ။ က်ေတာ့္ အသိ WHO ကဆရာ၀န္ဆီမွာ အမႈထမ္းေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ရွိတယ္။
သူေဌးသားတစ္ေယာက္ သူဘ၀မွာ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ မွားယြင္းၿပီး HIV ရွိသြားတယ္။ လုပ္ငန္းေတြ အကုန္လႊဲလိုက္ၿပီး NGO
မွာ Volunteer လုပ္ေနတယ္။ ေဆးလည္း မွန္မွန္ ေသာက္တယ္။ Body Building လည္း ကစားတယ္။
လူက ၀ၿဖိဳး စိုျပည္ၿပီး သားသားနားနားနဲ႔ သူ႔ၾကည့္ရင္ HIV ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ဘယ္သူကမွ
မထင္ရဘူး။ ေဟာေျပာပြဲ ၿပီးခါနီးမွ သူက HIV ျဖစ္ေနတာပါလို႔ ေျပာေတာ့ အားလံုးက
အံ့ၾသသြားၾကတယ္။ ျဖစ္တာ ၁၅ႏွစ္ ရွိေနၿပီ။ သူဟာ နမူနာေကာင္း ယူသင့္တဲ့
သူတစ္ေယာက္ပဲ။ စိတ္မေလ်ာ့ဘူး။ ဒီေရာဂါ ျဖစ္ေနတဲ့သူေတြကို အားေပးဖို႔ အသင့္ပဲ။
အႏွိပ္ခန္းေတြမွာ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ျဖစ္ေနတာေတြကို တြက္လို႔ရတယ္။
ျဖစ္လတၱံေတြက တြက္လို႔မရဘူး။

 

HIV ပိုးဟာ အေၾကာင္း
အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ကူးစက္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ မွန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္၊
လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ တရား၀င္ ေဖၚထုတ္ၿပီး ေနလို႔မရတဲ့ ျပႆနာက အဆိုးဆံုးပဲ။

 

ဖံုးကြယ္ထားၾကလို႔ ေရာဂါပိုးေတြ တိုးလာတာ၊
ေတြ႔ဖူးတဲ့အထဲမွာ အဖြားႀကီး တစ္ေယာက္ဆိုရင္ အသက္ (၆၀) ေယာက်္ားဆံုးသြားတာ
(၈)ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီ။ အဖြားႀကီး မဟုတ္တာ လုပ္ဖို႔ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ သူ႔ရဲ့
ဇစ္ျမစ္ကို သိလိုက္ေတာ့  သြားေဆးခန္း
တစ္ခါသြားဖူးတာနဲပ HIV ကူးစက္ခံရတာ HIV ရွိေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ရပ္ကြက္ထဲမွာ
ရွိေနလို႔ သြားေဆးခန္းသြားရင္ ကိုယ့္မွာ ဒီပိုးရွိေနတယ္ဆိုတာ ေျပာရမယ္။ ဒါမွ
ဆရာ၀န္က စနစ္တက် ကိုင္တြယ္ ကုသေပးလို႔ ရမွာေပါ့။ မေျပာပဲေနရင္ ဆရာ၀န္ေတြမွာေရာ
ေနာက္ဆက္ကုမယ့္ သူေတြအတြက္ေရာ ျပႆနာ ရွိတယ္။ ျဖစ္ေနတဲ့သူကို ဘာမွ မပူနဲ႔
လာက်ေတာ္တို႔ ရွိတယ္ဆိုၿပီး ၀မ္းသာအားရ ႀကိဳရမယ့္ သေဘာရွိတယ္။ ရွိေနတယ္ဆိုၿပီး
ျဖစ္ေနတဲ့သူကို မသိိခ်င္ ဟန္ေဆာင္ေနလို႔မရဘူး။ သူတို႔ျဖစ္ရင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းက
လက္မခံေတာ့ဘူး လို႔ပဲ ထင္ေနၾကတာ၊ မ်ားေသာအားျဖင့္ အဲဒီလို ႀကံဳရတယ္။ NGO
ကပညာေပးရံုနဲ႔ မလံုေလာက္ဘူး။ သူတို႔ရဲ့ မိဘ၊ ေဆြမ်ိဳး အသိုင္းအ၀ိုင္းကအစ
လက္ခံေနရမွာ ေရာဂါျဖစ္တဲ့သူကို ႀကိဳးစား ပမ္းစားနဲ႔ ကုသေပးေနရမွာ သူတို႔ကို
ပစ္ပယ္ထားလုိ႔ မရဘူး။

 

ကိုယ့္ေရာဂါပိုး သူမ်ားကို မကူးစက္ေအာင္
ထိန္းဖို႔ဆိုတဲ့ေနရာမွာ လက္ေတြ႔က်က်ေျပာရင္ လြယ္ကူပါ့မလား။

 

တစ္ခ်ိဳ႕က လံုး၀ဂရုမစိုက္ဘူး မိတ္ေဆြ
တစ္ေယာက္ဆိုရင္ သူ႔ကို ၾကည့္တာနဲ႔သိတယ္။ မတက္ႄကြဘူး မရႊင္လန္းဘူး၊ ေလးငါး
ေျခာက္လေလာက္ၾကာေတာ့ အနာေတြ ေပါက္ေနလို႔တဲ့။ က်ေတာ္ကလည္း စာေတြဘာေတြ ဖတ္ထားေတာ့
နည္းနည္း သိတယ္ေလ၊ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေက်ာမွာအနာေတြနဲ႔ အလုပ္မလုပ္နဲ႔ေတာ့ ေဆးခန္းျပ
ေသြးစစ္ၾကည့္လို႔ မွာလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ရွက္ၿပီး လံုး၀ေပၚမလာေတာ့ဘူး၊ အျခား
တစ္ေနရာမွာ အလုပ္သြားလုပ္ေနၿပီး ဘယ္လိုမွ အလုပ္လုပ္လို႔ မရေတာ့မွ ျပန္ေပၚလာတယ္။
NGO တစ္ခုမွာ အပ္ေပးလိုက္ေတာ့ ေဆးေတြ ဘာေတြေသာက္ၿပီး အခုဆို
ရွစ္ႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ရွိၿပီ။ ဟုိတစ္ေန႔က အိမ္လာလည္တယ္။ အသားအေရေတြကို စိုျပည္ေနတာပဲ
သူ႔ကို ျမင္ရေတာ့ ၀မ္းသာတယ္ေလ။ သူအိမ္လာလည္တဲ့အခါ က်ေတာ္တို႔ ထမင္းအတူတူ စားေနတာပဲ
WHO ကဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္က ေျပာဖူးတယ္။ HIV ပိုးရွိၿပီး ေဆးေသာက္ေနတဲံ လူနာတစ္ေယာက္ရဲ့
အပ္က ေနာက္လူတစ္ေယာက္ကို ထိုးမိခဲ့ရင္ေတာင္ မကူးစက္ဖို႔က ၈၀ရာခိုင္ႏႈန္းပဲတဲ့။
ေဆးမေသာက္တဲ့ လူနာကသာ ကူးတာကိုး ျဖစ္ၿပီးေတာ့မွ ဘာေဆးမွ မေသာက္ပဲ ဖံုးဖိၿပီး
ဗမာေဆးေတြ ဘုန္းႀကီးေတြနဲ႔ ကုေနတာေတြ ရွိတယ္။ က်ေတာ္ ကုေပးမယ္ ဘာမွ မျဖစ္ေစရဘူး
ေျပာတာ လက္မခံဘူး။ ဖုန္းလာေတာ့မွ ဆံုးသြားၿပီ ဆိုတဲ့ သတင္းၾကားတယ္။ ဖံုးထားလို႔
မိသားစုကို ကူးသြားတာမ်ိဳးလည္း အမ်ားႀကီး ျဖစ္တာကို မေျပာပဲ မိန္းမယူတယ္။
ကေလးေမြးတယ္ မိန္းမကေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္ကို Suicide လုပ္ဖို႔ထိႀကိဳးစားတယ္။ ကေလးက
တအားငယ္ေတာ့ ျပန္ေပ်ာက္ႏိုင္တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ရွိတဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီး
ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ က်ေတာ္တို႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲက သူေတြျဖစ္ရင္
အစြမ္းကုန္ ၀ိုင္းကူညီၾကမွာပဲ။ အလားတူေတြလည္း အမ်ားႀကီး ေယာက္်ားက မေလးရွားမွာ
(၅)ႏွစ္ေလာက္ အလုပ္သြားလုပ္တယ္ ေယက္်ား ျပန္လာေတာ့ ျမန္မာ ထံုးစံအတိုင္း
ေဆးစစ္ၾကမွာမဟုတ္ဘူူး။ မိန္းမက အားရ ၀မ္းသာ ျပဳစုမွာပဲေလ ခုေခတ္ အေျခအေနအရ
ကိုယ့္ေယက္်ား ျပန္လာရင္ ေဆးစစ္ရမလိုေတာင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ထိခိုက္မႈ
မရွိႏိုင္ဘူးလားဆုိေတာ့ တအားႀကီး က်ယ္ျပန္႔သြားၿပီ။ က်ေတာ့္သေဘာဆိုရင္
လင္မယားဆိုတာ ပြင့္လင္းလင္း ေဆြးေႏြးလို႔ရတယ္။ ေနာက္ထပ္ Generation  တစ္ခုပါ သက္ဆိုင္သြားတာကိုး။
ကိုယ္ဘာျဖစ္ခဲ့လည္း ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္သာ အသိဆံုးပဲေလ။ ဇနီမယား မဟုတ္ရင္ေတာင္
ပါတနာေပါ့။ ဒီပါတနာနဲ႔ မဟုတ္ပဲ ေနာက္တစ္ေယာက္ေျပာင္းတာ ျပႆနာ မရွိဘူးေလ။
ဇနီးေပၚမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပါတနာေပၚမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ သစၥရွိဖို႔ပါ။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ
အမ်ားႀကီး ျဖစ္ေနတာမ်ိဳးေတာ့ ပိုအႏၱရာယ္ရွိတယ္။ ပညာေပးဖို႔လိုတယ္။

 

အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ
အေတြးအေခၚေတြကို မွန္မွန္ကန္ကန္ စနစ္တက်နဲ႔ တည္ေဆာက္ႏိုင္ဖို႔ ဘာေတြ
အေရးႀကီးဆံုးလဲ။

 

လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာက ဆိုက္ေကာ္ေလာ္ဂ်ီနဲ႔လည္း
ဆက္ႏြယ္ေနတယ္။ ေမြးလာတဲ့ ပထမဆင့္ ကတည္းက ကေလးက မိခင္ႏို႔ ၀ေအာင္ စို႔ႏိုင္ရဲ့လား
ႏို႔စို႔တဲ့ အရြယ္မွာ ပါးစပ္တစ္ခုတည္း အရသာ ခံတာကိုး။ ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။
ငယ္ငယ္တည္းက ႏို႔ျဖတ္ထားတဲ့ ကေလးဟာ ႀကီးလာရင္ ေဆးလိပ္ေသာက္ဖို႔ အခြင့္အလမ္း
ပုိမ်ားတယ္။ ဒုတိယ အဆင့္က်ေတာ့ ကေလးေတြ ဆီး၊ ၀မ္းသြားတဲ့အခါမွာ ေကာင္းေကာင္း Train
လုပ္ေပးဖို႔ လိုအပ္လာတယ္။ စနစ္တက် မလုပ္ေပး ႏိုင္ခဲ့ရင္ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္မယ္။
သူလိုခ်င္တာ အကုန္ ရရမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳး ပါလာႏိုင္တယ္။ တတိယ အဆင့္အေနနဲ႔ကေတာ့
အသက္ ငါးႏွစ္ကေန၊ ဆယ္ႏွစ္ၾကား ကိုယ့္ကိုကိုယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆန္႔က်င္ဖက္ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္
စိတ္၀င္စားတဲ့အခါမွာ ပံုမွန္ျဖစ္ေနေအာင္ သင္ၾကားေပးဖို႔လိုတယ္။ ဒီအဆင့္ကို ေသခ်ာ
မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ လိင္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ လြဲမွားတဲ့ ခံယူခ်က္္ေတြ ရွိလာႏိုင္တယ္။
ႀကီးမွာေတာ့ ဘယ္လိုမွ ျပင္လို႔မရေတာ့ဘူး။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ပံုစံက်ဖို႔လိုတယ္။
မဟုတ္ရင္ လြဲမွားတဲ့ Sex နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အမူအက်င့္ေတြ ရွိလာႏိုင္တယ္။ ၁၄ႏွစ္
မတိုင္ခင္ကတည္းက ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ပံုစံေတြဟာ ႀကီးလာရင္ ဘယ္လို ႀကံဳေတြ႔ရမယ္
ဆိုတာေတြအတြက္ သတ္မွတ္ခ်က္က ပါၿပီးသား၊ ဒီအဆင့္ သံုးဆင့္ကို စနစ္တက်
မတည္ေဆာက္ႏိုင္ရင္ လူမႈေရး နယ္ပါယ္မွာ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ သဟဇာတ မျဖစ္တာတို႔ လိင္နဲ႔
ပတ္သက္ၿပီး ပံုမွန္ မဟုတ္တာတို႔ ႀကံဳရမွာ။ ေယက္်ားေတြအတြက္ Sex ကိစၥဟာ ဘ၀ကို
အျမင့္ေရာက္ေအာင္ ေမာင္းႏွင္မႈအတြက္ အဓိက အင္အားပါ။ လူတစ္ေယာက္က လိင္စိတ္ကို
အသံုးခ်တဲ့အေပၚ မူတည္ၿပီး ဘ၀ရဲ့ အနိမ့္အျမင့္ကို ျဖစ္ေပၚေစရမွာပါ။

 

ဒါလည္းဟုတ္တာပဲ။

PEOPLE 
မဂၢဇင္း June 2009