”ကြၽန္မတုိ႔ သိတာက အခန္းေတြ၊ အိမ္ေတြနဲ႔ သီးသန္႔ လုပ္စားမွ ျပည့္တန္ဆာ(ဖာ)လုိ႔ ေျပာၾကတာေပါ့ေနာ္။ အခု ကြၽန္မတုိ႔က ကုိယ္နဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္ အဆက္အသြယ္ရွိတဲ့ လူေတြနဲ႔ အျပင္မွာ ခ်စ္သူလုိ၊ မိတ္ေဆြလုိ သြားလာတယ္။ သူတုိ႔ လုိအပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတုိ႔အိမ္ခန္း၊ ဟုိတယ္ အဆင္ေျပတဲ့ ေနရာေတြမွာ ေပ်ာ္ပါးတယ္။

”ဒီဘဝကေန သူတုိ႔႐ုန္းထြက္ဖုိ႔ အလြန္တရာခက္ခဲပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ေငြရလြယ္တာကုိ သိလာတယ္။ ေငြရွိေတာ့ ဝတ္ရစားရတယ္။ ေခါင္းပံုျဖတ္ ခံရတာကုိ သိေပမယ့္ ေငြရ လြယ္ေနေတာ့ ေနာက္အလုပ္တစ္ခုကုိ ရွာဖုိ႔ ပ်င္းသြားတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပင္ပန္းတဲ့ အလုပ္ကုိေျပာင္းၿပီး မလုပ္ခ်င္ေတာ့တဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြလဲ ပါတယ္”။

ကေလးေတြမွာ HIV ေရာဂါ ပိုးဝင္ၿပီး AIDS (ေခၚ) ကိုယ္ခံစြမ္းအားက်ေရာဂါ အဓိကျဖစ္ရတာက ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ မိခင္၊ ႏို႔တိုက္မိခင္ေတြ ဆီကေနတဆင့္ ကူးႏိုင္တယ္လို႔ က်န္းမာေရး ပညာရွင္ေတြက ေထာက္ျပေျပာဆိုၾကပါတယ္။ အျခား ဘယ္လိုနည္းေတြနဲ႔ ကူးဆက္ႏိုင္ပါေသးလဲ။

”ကြၽန္ေတာ့္ဘဝမွာ ႀကံဳခဲ့ရတာက အသက္အႀကီးဆံုးက ၄၁ ႏွစ္ရိွၿပီ။ သူက အပ်ဳိႀကီး။ ေနာက္ထပ္မွတ္မွတ္ရရအေတြ႕အႀကံဳက အသက္ ခုနစ္ႏွစ္ေလာက္ရိွတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ဦးေမြးထားတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ဦးနဲ႔လဲ ကြၽန္ေတာ္ေနေပး ခဲ့ရေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေနထုိင္တာကို သူ႔သမီးျမင္သြားတယ္လုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ သံသယ ရိွမိတယ္” ဟု ျပန္ေျပာျပသည္။

ခ်င္းျပည္နယ္ေျမာက္ပုိင္း အပါအ၀င္ ကေလးေဒသတြင္ HIV ေရာဂါေ၀ဒနာ ခံစားေနရသည့္ ဦးေရမွာ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္တြင္ ေကာက္ယူထားသည့္ စာရင္းအရ ဦးေရ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ ရိွခဲ့ေသာ္လည္း ေဆး၀ါးကုသမႈ လက္လွမ္းမမီျခင္းႏွင့္ ေ၀ဒနာရွင္မ်ား စိတ္ဓာတ္က်ဆင္းမႈေၾကာင့္ အသက္ဆံုး႐ႈႈံးသြားၿပီး လက္ရိွတြင္ ေ၀ဒနာရွင္ ၇၀၀ နီးပါး က်န္ရိွေနေသးသည္။

အန္နာဘယ္လ္ အသက္ ၁၈ ႏွစ္အရြယ္တြင္ ဘတၱေလး၏ ကေလးကို ေမြးဖြားေပးၿပီး ၃ ရက္အၾကာမွာပင္ ျပည့္တန္ဆာ ျပဳလုပ္ရန္ ေစခိုင္းျခင္း ခံခဲ့ရသည္။ ဘတၱေလး၊ သူမ၏ မိခင္ မာလင္း အပါအ၀င္ အျခားသူမ်ားကို ၂၀၁၁ ခုႏွစ္တြင္ ရဲမ်ားက ဖမ္းဆီးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ရာ လြတ္ေျမာက္ခ်ိန္ အထိ အန္နာဘယ္လ္သည္ ေယာက္်ား ၁၈၀၀ ခန္႔အား ေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ရသည္။

AIDS ေၾကာင့္ ဝင္ေငြက်ဆံုးလို႔ ျဖစ္လာတဲ့ စီးပြားေရး ဆုတ္ယုတ္မႈကုိ ပိုၿပီးခံခဲ့ရတဲ့ တိုင္းျပည္ေတြကေတာ့ တိုရစ္စင္(မ)လို႔ ေခၚတဲ့ ကမၻာလွည့္ ခရီးသည္ေတြကေန ရတဲ့ ႏုိင္ငံျခားေငြအေပၚ အားထားေနရတဲ့ တိုင္းျပည္ေတြ ျဖစ္တယ္။ ဒီ တိုရစ္စင္(မ) ဆိုတာကလည္း ေသးတဲ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္း မဟုတ္ဘူး။ ႏိုင္ငံျခားေငြကုိ အင္မတန္လိုေနတဲ့ တတိယကမၻာ တိုင္းျပည္ေတြဟာ တိုးရစ္ေတြကရတဲ့ ႏုိင္ငံျခားေငြကုိ အေတာ္အေလးထားၿပီး သူတို႔တိုင္းျပည္ရဲက ဘတ္ဂ်က္ ဘ႑ာေရးရ သံုးေငြကုိ တြက္ခ်က္ စီမံၾကရတာ။

သူ႔မွာ ကူးစက္ေရာဂါေတြရွိသလား။ ကိုယ့္မွာေကာ အဲတာေတြကင္းရွင္းရဲ႕လား။ လိင္ကတဆင့္ ကူးစက္ေရာဂါေတြကို စစ္ေဆးသင့္တယ္။ အမ်ားစုေရာဂါေတြက ေရာဂါ မျပဘဲ ပိုးရွိေနတာမ်ိဳး ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ သိလိုက္တာနဲ႔ ေဆးကုလိုက္ရင္ အိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့ အခ်ိန္မွာ အိမ္ေထာင္ဘက္ကို ဒုကၡမေပးႏိုင္ေတာ့ပါ။ တခ်ိဳ႕ေရာဂါေတြက ေသာက္ေဆးနဲ႔ ရတယ္။ တခ်ိဳ႕လဲ ေဆး ၃ လံုးထိုးတာနဲ႔ျပီးတယ္။ ေရာဂါရွိမွန္း မသိဘဲ အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္ရင္ ဇနီး-ခင္ပြန္းကိုသာမက ေမြးလာမဲ့ ကေလးေတြကိုပါ ဒုကၡေပးမယ္။

ဒီရန္ပံုေငြပြဲက AIDS ေဝဒနာရွင္ေတြ အတြက္ ရည္ရြယ္တာကေတာ့ အလြန္ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ပါ။ ဒီလို ရန္ပံုေငြေတြ ရွာၿပီး လိုအပ္တဲ့သူေတြကို ကူညီတာဟာ ဘယ္သူ မဆို ႀကိဳက္တယ္။ သို႔ေသာ္ ဒီလိုအျပဳအမူမ်ိဳး ဒီလိုမ်ိဳးဝတ္စားၿပီး ေယာက်္ားတကာ ေတြေရွ႕မွာ သ႐ုပ္ျပရန္ပံုေငြ နာမည္တပ္ၿပီး လုပ္တာကေတာ့ ရွာတဲ့ လူအတြက္ေရာ၊ ေငြထည့္လွဴတဲ့လူအတြက္ေရာ၊ ေငြလက္ခံတဲ့ လူအတြက္ေရာ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ မေကာင္းဘူး။ ေနာက္ဆံုး ျမန္မာျပည္သူေတြ အတြက္ မေကာင္းဘူး။

ရာသီလာတိုင္းနာမယ္။ ဗိုက္ေအာက္ပိုင္းနာမယ္။ ေလတက္မယ္။ ဆင္းတာလဲမ်ားမယ္။ တေနရာေလာက္မွာသာ အဲလိုျဖစ္တာနဲ႔ သားအိမ္ တခုလံုးမွာျဖစ္တာလို႔ ရွိတယ္။ ခံရတာ မသက္သာလွေပမဲ့ ကင္ဆာ မဟုတ္ပါ။ တခ်ိဳ႕မွာ ေရာဂါရွိေနေပမဲ့ မသိသလိုေနႏိုင္ေသးတယ္။

ကြၽန္မတုိ႔လဲ ဒီ အလုပ္ကုိ ဘယ္လုပ္ခ်င္မွာလဲ။ အရင္က လႊတ္ေတာ္မွာ ၾကားလုိက္မိတယ္။ ဒီလုပ္ငန္း ေတြ တရားဝင္ လုပ္ကုိင္ခြင့္ ရဖုိ႔ေလ။ ေနာက္ ေတာ့ ဘာမွ မၾကားရေတာ့ဘူး။ ဒီအလုပ္က ႏုိင္ငံတုိင္း နီးနီးမွာဆုိရင္ တရားဝင္ခြင့္ျပဳေပး ထားတယ္။ အဲဒီလုိလုပ္ႏုိင္မွလဲ AIDS ေရာဂါကုိ ေလွ်ာ႔ခ်ႏုိင္မွာ” ဟု ယင္းကေျပာသည္။

“ဘိုင္” မ်ားမ်ား ရိွတဲ့ အႏွိပ္သမဟာ ဆိုင္ရွင္ရဲ႕ အားေပး အားေျမႇာက္မႈကို ခံရေလ့ရိွၿပီး သူမ်ားေတြ ထက္လည္း အခြင့္အေရး ပိုမို ရရိွၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ “ဘိုင္”ေတြ အမ်ားႀကီး ရဖို႔ဆိုတာ ႐ုပ္ရည္ ေျပျပစ္႐ံု၊ စြဲေဆာင္ႏိုင္႐ံုနဲ႔ မလံုေလာက္ပါဘူး။ ဧည့္သည္ေတြ ကို ေႏြးေႏြး ေထြးေထြး ဆက္ဆံ တတ္ၿပီး၊ ဧည့္သည္ အလိုက် မၿငိဳမျငင္ ျပဳစု ေပးႏိုင္ဖို႔ အမ်ားႀကီး လိုအပ္ပါတယ္။